ભાગ: ૫
બાના આશીર્વાદ ને ઓફિસના કાગળિયા મેળવી
ને અમૃતને લાગ્યું કે તેણે અમૃત મેળવી લીધું .એ સમજી શક્યો નહિ કે બાએ જગ્યા ની વ્યવસ્થા કરી કેવી રીતે?
તે સુરેશભાઈ ને જમુબેનની સામે આભાર વ્યક્ત કરી જોતો રહ્યો.તેને બા પ્રત્યે ખૂબ જ માન થયું .ઓફિસની બધી વિધી પતાવી એટલે દિનેશભાઈએ સરૂબેન ને પ્રણામ કરી ને એમના હાથમાં ચાંદીના સિક્કા મૂકી ને કહ્યું કે,”બેન હું ધન્ય થઈ ગયો કે મારી દીકરી શાલુને આત્મસમ્માનની ગરિમા સમજાવનાર મા મળી છે.હું ઈચ્છું છુ કે આ ચાંદીના સિક્કા નું વિતરણ તમારે હસ્તે થાય.”
બાએ તે પૂર્ણ કર્યુ ને શાલુને પાસે બોલાવી ને લગ્નની તારીખ જોવડાવવા કહ્યું .
અમૃત બધાના વિખરાયા પછી શાંતિથી વિચારવા લાગ્યો કે તેને કેમ ઓફિસને તેનું ફર્નિચર આત્મિય લાગ્યા હતા.બાની સમજદારી નીચે બનેલું આ ફર્નિચર એની પસંદગીનું હતું ..તેની જ ઈચ્છા મુજબની આ ઓફિસ દરવાજાથી લઈ પોતાને બેસવાના ટેબલ ખુરશી એની જ રીતે ઘડેલા હતા.એ સાંજ સુધી બધુ પરવારી એજ ખુરશી પર બેસી ડાયરી ને ખોલી વાંચવા બેઠો.પહેલા પાના પર જ “અમૃત સમાન દીકરા અમૃતને”
વાંચી તે ગદગદ થઈ ગયો.
હું અમૃતની બા બની શકીશ કે નહિ?એ તો દોઢ વરસનો હતો ,એ ક્યા ઓળખતો હતો મને...માનું વાત્સલ્ય જ શોધતો હતો.પતિએ પણ લગ્ન સમયે કહ્યું જ નહોતું કે તે એક બાળકના પિતા છે.પહેલી પત્ની ક્યાંક જતી રહી હતી તેમને મૂકીને..હશે કરી મે એ બાળકને છાતીએ વળગાડી દીધું હતું .
(ડાયરી તારીખ વગરની હતી...એ જોતા અમૃતને થયું બાએ ડાયરી નહિ મનની ખુશી નાખુશીજ વ્યક્ત કરી છે)
(આ પહેલું પાનું જ કેટકેટલું કહી ગયું કે હુ બાનો દીકરો નથી,પણ ક્યારેય જિંદગીના આ ચોવીસ વરસમાં મેં જાણ્યું જ નહિ...બા મારી સગી જનેતા નથી.)
બીજા બધા પાનાંમાં બાનો હરખ હતો તો ક્યાંક એકલતા હતી.
