વાર્તા નં. ૩
ચાલો આજે આપણે નવીન લાગણીભર્યા બકા જમાદારની વાત કરીએ.
બકા જમાદારનું મન કેવું? ઉપર નાળિયેર જેવું કડક ને અંદરથી નરમ ને મીઠું પાણી જેવું . મીઠું મીઠું. મદદગાર પણ. બધાને મદદ કરે ને સેવા કરે. આજે આ વાત એટલે કરવી છે કે તમને પણ શીખવા મળે.
બકા જમાદાર એકવાર બસમાં બેસીને તેમના દીકરા બરકેશ ને મળવા જતા હતા. સાથે મીઠાઈ ,ચોકલેટ ને ફરસાણ, કચોરી વગેરે લઈને જતા હતા. રસ્તામાં અચાનક જંગલ જેવો રસ્તો આવ્યો. કહેવાય છે કે તે રસ્તે ડાકુઓ બસ રોકે ને બધું લૂંટી લે. ડરના માર્યા બધા આંખ મીંચી બેઠા હતા. સમીસાંજ એટલે કે છ કે સાત વાગ્યાનો સમય કહેવાય.
બાળકો, હંમેશા આ પ્રાર્થનાનો સમય કહેવાય. બધા મુસાફરો પોતપોતાના ભગવાન ને અલ્લાહને યાદ કરી રહ્યા હતા. બસમાં ધીમું સંગીત વાગી રહ્યું હતું. અચાનક એક નાનો છોકરો તેની ધૂનમાં નાચવા લાગ્યો. બધા બાળકો પણ નાચવા લાગ્યા. બસ જઈ રહી છે. બહાર સરસ ઠંડો પવન લહેરાઈ રહ્યો છે. બધા ખુશ છે ને ઝટકા સાથે બસ ઊભી રહી ગઈ.
વિચાર્યુ નહોતું ને ત્રણ બુકાનીધારી બસમા ઘૂસ્યા. બાળકો બીચારાં ડરી ગયા. બધાને નીચે ઉતાર્યા ને સામાન ફેદી નાંખ્યો. મળ્યો એટલો સામાન લૂંટ્યો ને બધાને કેદ કરી એમની ઝૂપડીમાં લઈ ગયા. ત્યા છત્રીસ કલાકથી બધાને પૂરી રાખ્યા હતા.
પોલીસના ડરથી ડાકૂ પણ બહાર ન નીકળતા. તેવામાં છોકરાઓ પેલા ડાકુના પુત્રો સાથે રમવા લાગ્યા. ડાકુનો પુત્ર બીમાર હતો. ન ખાય ન પીએ. સ્ત્રીઓમાં એક સ્ત્રીને દયા આવી ને તેની સેવા કરવા લાગી. બકા જમાદાર પણ હવે જોડાયા. બાળકો જૂઓ કોઈ ખરાબ થાય તો આપણે ખરાબ ન જ થવાય. બધા બસના બાળકો પણ હવે ડાકુના દીકરાને તેમની પાસે જે હતું તે રમવા આપવા લાગ્યા. ધીરે ધીરે ડાકુઓનાં મન પણ નરમ પડ્યા. ત્રણ દિવસને બે રાત વીતી ગઈ હતી. બધાનાં કુટુંબી ચિંતા કરતા હતા.
બરકેશ પણ પિતાની રાહ જોતો હતો. જેમ તમે તમારા પિતા પરદેશ જાયને રાહ જુઓ તેમ જ, ને પેલી ચોકલેટની પણ! ડાકુ તો ડાકુ પણ તેમના પુત્રે પ્રશ્ન કર્યો, "શું હું આ બાળકો જેવો ન બની શકું, ન ભણી શકું?"
