જિંદગીને કોઇ તો હરદમ લખે છે,
એય સાધારણ નહીં, મોઘમ લખે છે.
જાતને જાણી શકે સૌથી વધારે,
એટલે તો એ ગઝલ કાયમ લખે છે.
દર્દનાં બહુ ઘૂંટડા પીધા છે એણે,
એ ગમે તે પણ લખે મક્કમ લખે છે.
એ ભલે ના પ્રેમ કરતો હોય સૌને,
પ્રેમની વાતો છતાં વાલમ લખે છે.
ઈશ આપે છે વિષય સૌને પ્રણયનો,
હુંપણાંનો લેખ તો આદમ લખે છે.
-ઉમેશ તામસે 'ધબકાર',
વ્યારા (તાપી)
