થોડા દિવસ પહેલા ઈગ્લીશ મિડિયમ શાળામાં બોલાવામાં આવેલ, એક મીટીંગમાં ત્યાંના પ્રિન્સીપાલની એક ફરીયાદ એ હતી કે,
એક બાળક વાલી મીટીંગ માં કયારેય પોતાની માતાને શાળા એ લાવતો નથી અથવા એની માતા કયારે ય વાલી મીટીંગ માં આવતી નથી.
ધોરણ પાંચ ના તે કલાસના દરેક વિદ્યાર્થી ઓ સાથે અલક મલક ની વાતો કરીને પછી દરેકને કેવી ''માં'' પસંદ છે. તે નિબંધ લખવા માટે આપ્યો,
દરેકે પોત પોતાની માતાના વખાણ લખ્યા હતા.
રાહુલ ના લખાણનું હેડીંગ હતું.
''ઓફ લાઈન "માં"
(મોબાઈલ ના વાપરતી હોય તેવી).
મારે "માં" જોઈએ છે પણ "ઓફ લાઈન
મારે અભણ "માં" જોઈએ છે જેને "મોબાઈલ" વાપરતા નહીં આવડે તો ચાલશે પણ મારી સાથે "દરેક જગ્યાએ જવા માટે સમય" હોય.
મારે "જીન્સ" અને "ટીર્શટ" પહેરે તેવી "માં" નહીં પણ છોટુના મમ્મી જેવી સાડી પહેરતી "માં" જોઈએ છે.
જેના ખોળામાં માથું રાખીને હું છોટુની જેમ સુઈ શકું.
મારે "માં" તો જોઈએ છે પણ "ઓફ લાઈન" જેને "મારા માટે સમય" તેના "મોબાઈલ" કરતાં "વધારે" હોય "પપ્પા" માટે વધારે હોય,
જો ઓફ લાઈન "માં" હશે તો પપ્પા સાથે ઝગડો નહિ થાય.
મને સાંજે સુતી વખતે વીડીયો ગેમ્સની બદલે વાર્તા સંભળાવીને સુવરાવશે.
ઓન લાઈન પીઝા નહિ મંગાવે, મને અને બા બાપુ ને સમયસર રસોઈ કરીને જમાડશે.
બસ મારે તો એક ઓફ લાઈન "માં" જોઈએ.
આટલું વાંચતા મોનીટરના હીંબકા પુરા કલાસમાં સંભળાય રહયા હતાં.
દરેક વિદ્યાર્થીની આંખોમાં ગંગા જમુના વહેતી હતી.
( સત્ય ઘટના )
આ આજના જમાનામાં "મોબાઈલ" પ્રત્યે "અત્યંત પ્રેમ રાખનાર માતાઓ" ને "સમજવાલાયક ધટના" છે.
?સુરત ની આ સત્ય ધટના છે ?
