કવિતા:-
ખારાં દરિયા નેં પૂછ્યું, કેમ આટલો તોફાની છે,તું?
આ તો નદીઓ ની વ્યથા ઓ નાં ધણાં બધાં અહેસાનો માં છું.
રોજ રોજ ની પરાકાષ્ઠા નાં ખારાં છતાં, ગમતાં અહેસાસ માં છું.
માણસો ની જેમ, નથી બની શકતો.
એટલે, જ ખુદ માં જ ઘણો વ્યથા માં છું.
નદીઓ ની ધારાઓ નાં અનોખા સહવાસમાં છું.
એટલે જ શાંત નથી, પણ, સહનશીલતા નાં ઉદાહરણ માં છું.
પ્રશ્નો નાં તોફાનો મારી લહેરો માં ધરતો,
એટલે, જ આટલો તોફાની છું.
સૌની ઠાલવેલી વ્યથા ઓ નો મહાસાગર હું છું.
પણ, ખુદ નાં વિષાદ માં સદા રડતો હું રહું છું.
સમજવા ની શક્તિ મુજ નેં નથી કદાચ કોઈ માં.
એટલે, જ અવિરત, ઉછળતો રહેતો, અલગ અહેસાસ છું.
સંવેદના ઓ નો નિઃસ્વાર્થ
તરવરાટ છું.
છતાં પણ, બદનામ સદા એમ, કે, ખારો છું.
જીવન આપતો, નદીઓ નેં સદાય છતાંય, અલગ ચર્ચા માં છું.
ઉછળતા, ખારો, તોફાની, અફાટ, અવિરત, બદનામ,દરિયો છું હું.
-મીસ. મીરાં....
