નવપ્રસ્થ શહેરમાં મુખ્યમંત્રી મહેન્દ્ર સાહુની જાહેરાત પછીના દિવસોમાં એક અસ્થાયી શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી, પરંતુ તે શાંતિ સપાટી પર જ હતી. અંદરથી જનતાનો ગુસ્સો વધુને વધુ તીવ્ર બનતો જતો હતો. સમીરાના અત્યાચાર અને મોતની વાત હજુ પણ દરેક ઘરમાં, દરેક ગલીમાં અને દરેક સોશિયલ મીડિયા પ્લેટફોર્મ પર ચર્ચાનો વિષય હતો. નવપ્રસ્થની સડકો પર લોકોની સંખ્યા ઘટી હતી, પરંતુ તેમના મનમાં ભડકતી આગ શાંત થઈ નહોતી.
બીજા દિવસે સવારે જોધપુર જેલના મુખ્ય ગેટ પર એક મોટી ભીડ ભેગી થઈ ગઈ હતી. સરકારે આદિત્ય શાહ, અમન અને અન્ય કેટલાક એક્ટિવિસ્ટોને છોડવાની જાહેરાત કરી હતી. જ્યારે આદિત્ય અને અમન જેલના ગેટમાંથી બહાર આવ્યા ત્યારે લોકોએ તેમને ફૂલોના હાર પહેરાવ્યા. કેટલાક યુવાનોએ તેમને ખભે બેસાડી લીધા. આદિત્યની આંખોમાં આંસુ હતા, પરંતુ તેની સાથે એક અડગ સંકલ્પ પણ હતો.
“સમીરા માટે… અને આખા રાજ્ય માટે,” આદિત્યે લોકોને કહ્યું.
તે જ દિવસે સાંજે આદિત્ય, અમન અને તેમના મિત્રો નવપ્રસ્થ પહોંચ્યા. શહેરના મુખ્ય પ્રવેશદ્વારથી લઈને મુખ્ય ચોરાહા સુધીના રસ્તાઓ લોકોથી ભરેલા હતા. લોકોએ તેમનું સ્વાગત કરવા માટે ફૂલો વેર્યા, “આદિત્ય શાહ જિંદાબાદ”, “સમીરા અમર છે” જેવા નારા ગુંજી રહ્યા હતા. યુવાનો, મહિલાઓ, વૃદ્ધો અને બાળકો દરેક વર્ગના લોકો તેમને મળવા આવ્યા હતા.
નવપ્રસ્થના લોકોએ તરત જ એક મોટી રેલી કાઢી. આદિત્ય અને અમનને એક ખુલ્લી જીપમાં બેસાડવામાં આવ્યા. પાછળ હજારો લોકો ચાલતા હતા. રેલી શહેરના મુખ્ય રોડ પરથી પસાર થતી હતી. લોકો છત પર, બાલ્કનીઓમાં અને રસ્તાની બાજુમાં ઊભા રહીને તાળીઓ પાડતા હતા. રેલી ધીમે ધીમે એક મોટા રોડ શોમાં પરિવર્તિત થઈ ગઈ. લોકો “સત્ય અમર છે”, “ભ્રષ્ટાચાર મુર્દાબાદ”, “ન્યાય માટે જનતા” જેવા નારા લગાવતા હતા. રેલીની અસર એટલી મજબૂત હતી કે શહેરના વ્યવસાય પણ અસ્થાયી રીતે અટકી ગયા હતા.
રેલીનો અંત શહેરના મુખ્ય મેદાન “સ્વાતંત્ર્ય મેદાન” પર આવ્યો. ત્યાં પહેલેથી જ મોટું મંચ તૈયાર કરવામાં આવ્યું હતું. હજારો લોકો મેદાનમાં ભરાઈ ગયા હતા. આદિત્ય શાહ, અમન, સત્યકામના શિષ્યો અને અન્ય એક્ટિવિસ્ટો મંચ પર આવ્યા. સત્યકામ હોસ્પિટલમાંથી વીડિયો દ્વારા જોડાયા હતા.
આદિત્ય શાહે માઇક લીધું. તેનો અવાજ દૃઢ અને ભાવુક હતો:
“મારા પ્રિય નવપ્રસ્થવાસીઓ,
આજે હું તમારી સામે ઊભો છું, પરંતુ મારી સાથે સમીરાની આત્મા પણ છે. જેલની અંદર અમે જે વેઠ્યું, તે તમારા માટે હતું. આજે અમે છૂટ્યા છીએ, પરંતુ સમીરા હજુ પણ અન્યાયની દીવાલો પાછળ છે.
આ શહેર અને આ રાજ્યમાં વ્યાપક ભ્રષ્ટાચાર, ગુંડાગર્દી અને સત્તાના દુરુપયોગે આપણને ઘેરી લીધા છે. પોલીસ, પ્રશાસન અને રાજકારણીઓની મિલીભગતે નિર્દોષોને કચડી નાખ્યા છે. આજે અમારે આ ભ્રષ્ટ વ્યવસ્થા સામે એકજૂથ થવાની જરૂર છે.
હું તમને વિનંતી કરું છું અમારી સાથે જોડાઓ. અમારે સત્ય માટે, ન્યાય માટે અને સમીરાના બલિદાનને વ્યર્થ ન જવા દેવા માટે લડવું પડશે. અમે અહિંસાથી લડીશું, પરંતુ સત્ય છોડીશું નહીં. આજે અમે એલાન કરીએ છીએ કે સમીરાના ગુનેગારોને સજા થાય ત્યાં સુધી અમારી લડાઈ ચાલુ રહેશે.”
અમને પણ સંબોધન કર્યું. તેના શબ્દોમાં ગુસ્સો અને દુઃખ બંને હતા. સત્યકામે વીડિયો દ્વારા કહ્યું, “બાળકો, આ જીત નથી આ માત્ર એક પગથિયું છે. સાચી લડાઈ હજુ બાકી છે. અહિંસા અને સત્યને ક્યારેય છોડશો નહીં.”
મેદાનમાં હાજર લોકોએ તાળીઓ અને નારાથી આકાશ ગુંજાવી દીધું. આ જાહેર સભા રાજ્યના ઇતિહાસમાં એક મહત્વપૂર્ણ ક્ષણ બની ગઈ.
રાજધાનીમાં મુખ્યમંત્રી મહેન્દ્ર સાહુ આ રેલી અને જાહેર સભાના લાઇવ ફૂટેજ જોઈને ચિંતિત થઈ ગયા. તેમણે તરત જ એક ઉચ્ચસ્તરીય મીટિંગ બોલાવી. મીટિંગમાં ગૃહમંત્રી, પોલીસ મહાનિર્દેશક, ઇન્ટેલિજન્સ બ્યુરોના અધિકારીઓ, અન્ય મંત્રીઓ અને વરિષ્ઠ રાજકારણીઓ હાજર હતા.
મહેન્દ્ર સાહુએ કહ્યું, “આદિત્ય શાહ અને સત્યકામની આ સભાએ આખા રાજ્યમાં આગ લગાડી દીધી છે. આપણે તાત્કાલિક આ પરિસ્થિતિનો સામનો કરવો પડશે. પ્રજાના રોષને કેવી રીતે દૂર કરવો અને લોકોને અન્ય મુદ્દાઓમાં કેવી રીતે ઉલજાવવા તેની ચર્ચા કરો.”
મીટિંગમાં લાંબી ચર્ચા થઈ. પોલીસે કહ્યું કે દમન કરવું જોખમી છે. IB અધિકારીએ સૂચવ્યું કે “લોકોનું ધ્યાન ભટકાવવું જોઈએ.” છેવટે એક વ્યૂહરચના તૈયાર થઈ.
મીટિંગ પછી મુખ્યમંત્રીએ પોતાના માનીતા ઉદ્યોગપતિઓ અને મીડિયા માલિકોને ખાનગી મીટિંગમાં બોલાવ્યા. તેમણે સ્પષ્ટ સૂચના આપી:
“ચેનલો, પ્રિન્ટ મીડિયા અને સોશિયલ મીડિયા પર આદિત્ય અને સત્યકામને વિલન તરીકે દર્શાવો. તેમને ‘સમાજ વિરોધી’, ‘અરાજકતા ફેલાવનાર’ અને ‘વિદેશી તાકાતો સાથે જોડાયેલા’ તરીકે પ્રસ્તુત કરો.
સાથે સાથે ધાર્મિક અસહિષ્ણુતાના મુદ્દા ઉછાળો. નાના-નાના ધાર્મિક વિવાદો સર્જો જેથી લોકો એકબીજાથી દૂર થાય અને આ ભ્રષ્ટાચાર વિરુદ્ધના આંદોલનમાંથી તેમનું ધ્યાન ભટકે.
જે ઉદ્યોગપતિઓ મારી સાથે છે, તેઓએ મીડિયા હાઉસમાં રોકાણ વધારવું પડશે. જે ચેનલો અમારી વિરુદ્ધ બોલે છે, તેમને આર્થિક દબાણમાં લાવો.”
મીડિયા માલિકોએ આ રણનીતિ સ્વીકારી લીધી.
બીજી તરફ, સત્યકામે હોસ્પિટલમાંથી આદિત્ય, અમન અને તેમના મિત્રોને બોલાવ્યા. તેમણે તેમને સાવધાન કરતાં કહ્યું:
“આદિત્ય, અમન… સાંભળો. સરકાર અને મીડિયા હવે તમને અને અમારા આંદોલનને વિલન બનાવવા માટે કોઈ પણ હદ સુધી જઈ શકે છે. તેઓ તમારા પર ખોટા આરોપ મૂકશે, તમારા વ્યક્તિગત જીવનને ખંખેરશે, અને ધાર્મિક તનાવ વધારીને લોકોને વહેંચવાનો પ્રયાસ કરશે.
તમારે અત્યંત સાવધાનીથી આગળ વધવું પડશે. અહિંસા છોડશો નહીં. સત્યથી એક પગલું પણ ખસશો નહીં. જો તમે મજબૂત રહેશો તો જ લોકો તમારી સાથે રહેશે.”
આદિત્યે માથું ધુણાવ્યું અને કહ્યું, “સાહેબ, અમે તૈયાર છીએ. સમીરાનું બલિદાન વ્યર્થ નહીં જાય.”
નવપ્રસ્થના આકાશમાં હજુ પણ અંધારું ઘેરાતું હતું, પરંતુ હજારો લોકોના હૃદયમાં એક નવી આશા અને સંકલ્પ પ્રગટાવી રહ્યો હતો. આગળ શું થવાનું છે તે કોઈને ખબર નહોતી, પરંતુ એક વાત સ્પષ્ટ હતી આ લડાઈ હવે માત્ર નવપ્રસ્થની નહોતી, આખા રાજ્યની હતી.
