નવપ્રસ્થમાં તણાવ હવે માત્ર અફવાઓ સુધી સીમિત રહ્યો નહોતો. શહેરની હવામાં હવે ભય સ્પષ્ટ અનુભવાતો હતો. રસ્તાઓ પર પોલીસની ગાડીઓ વધુ દેખાતી હતી, પરંતુ લોકોના મનમાં ઉભો થયેલો ભય કોઈ કાયદો તરત દૂર કરી શકતો નહોતો.
એક સાંજ અચાનક શહેરના દક્ષિણ વિસ્તારમાં આગ લાગી. શરૂઆતમાં લોકો માની રહ્યા હતા કે કદાચ કોઈ દુકાનમાં શોર્ટ સર્કિટ થયો હશે, પરંતુ થોડા જ સમયમાં ખબર પડી કે એક નહીં, ત્રણ જગ્યાએ એક સાથે આગ લાગી હતી.
આ સમાચાર પવનની જેમ ફેલાઈ ગયા.
થોડા જ કલાકોમાં ભીડ રસ્તાઓ પર ઉતરી આવી. કોઈ ગુસ્સામાં હતું, કોઈ ડરમાં, અને કોઈ માત્ર અફવાઓના કારણે ભેગું થયું હતું. પરંતુ ભીડમાં એવા લોકો પણ હતા જેમને આ જ ક્ષણની રાહ હતી.
ત્યાગી અને તેના માણસો એ જ ભીડમાં ભળી ગયા હતા.
તેઓ સીધા આગ લગાવતા નહોતા, પરંતુ ભીડને ઉશ્કેરતા હતા.
“જુઓ, તેઓએ આપણા લોકો પર હુમલો કર્યો છે!”
“આનો જવાબ આપવો જ પડશે!”
આ શબ્દો ભીડમાં આગ જેવી ફેલાતા હતા.
થોડા જ સમયમાં નવપ્રસ્થના ઘણા વિસ્તારોમાં પથ્થરમારો શરૂ થઈ ગયો. દુકાનોના કાચ તૂટી ગયા, વાહનો સળગવા લાગ્યા, અને લોકો ડરીને પોતાના ઘરોમાં બંધ થઈ ગયા.
રાત્રે આકાશમાં ધુમાડો છવાઈ ગયો.
શહેર જાણે એક જ રાત્રામાં બદલાઈ ગયું.
કાવ્યાની લડત
આ બધું જોઈને કાવ્યા નાયક શાંત રહી શકતી નહોતી.
તે ઘણા સમયથી બંને સમુદાયના યુવાનો સાથે વાતચીત કરવાનો પ્રયાસ કરી રહી હતી. તેને લાગતું હતું કે જો લોકો સીધા એકબીજા સાથે વાત કરશે તો તણાવ ઓછો થશે.
એક રાત્રે તેને ખબર પડી કે એક વિસ્તારમાં કેટલાક લોકો ભેગા થઈને વધુ હિંસા કરવાની યોજના બનાવી રહ્યા છે.
કાવ્યાએ તરત ત્યાં જવાનો નિર્ણય કર્યો.
તેના બે મિત્રો સાથે તે કારમાં બેઠી અને તે વિસ્તારમાં પહોંચી.
રસ્તાઓ લગભગ ખાલી હતા. ક્યાંક ક્યાંક પોલીસના સાયરન સંભળાઈ રહ્યા હતા.
જ્યારે તેઓ એક સાંકડી ગલીમાં પહોંચ્યા, ત્યારે અચાનક તેમની કાર આગળ કેટલાક લોકો ઉભા દેખાયા.
તે લોકો ત્યાગીના માણસો હતા.
કાર રોકાઈ ગઈ.
કાવ્યા બહાર ઉતરી અને શાંત અવાજમાં બોલી,
“આ બધું બંધ કરો. શહેરને આગમાં ફેંકવાથી કોઈને ફાયદો નથી.”
પરંતુ તેમના ચહેરા પર હાસ્ય હતું.
ત્યાગી ધીમે ધીમે આગળ આવ્યો.
“તમે હજુ પણ લોકોને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા છો?” તેણે કહ્યું.
કાવ્યાએ દૃઢ અવાજમાં જવાબ આપ્યો,
“હા. કારણ કે કોઈને તો સત્ય બોલવું પડશે.”
ત્યાગીના ચહેરા પરનો હાસ્ય અચાનક કઠોર બની ગયો.
તેને પોતાના માણસોને સંકેત આપ્યો.
આગળ શું બન્યું તે નવપ્રસ્થના ઇતિહાસમાં એક કાળો અધ્યાય બની ગયું.
કાવ્યા અને તેના મિત્રો પર હુમલો થયો.
આ ઘટનાની વિગતો પછી બહાર આવી, પરંતુ તે રાત્રે ગલીમાં માત્ર ચીસો અને ભયનો અવાજ સંભળાતો હતો.
થોડા સમય પછી જ્યારે કેટલાક લોકો ત્યાં પહોંચ્યા, ત્યારે કાવ્યા ગંભીર રીતે ઘાયલ હાલતમાં મળી.
તેને તરત હોસ્પિટલ લઈ જવામાં આવી.
આદિત્ય અને સમીરા પર હુમલો
તે જ રાત્રે આદિત્ય અને સમીરા શહેરની પરિસ્થિતિ કવર કરી રહ્યા હતા.
તેઓ એક વિસ્તારમાંથી બીજા વિસ્તારમાં જઈ રહ્યા હતા અને વીડિયો તથા માહિતી એકત્ર કરી રહ્યા હતા.
આદિત્ય જાણતો હતો કે આ બધું માત્ર અચાનક થયેલું દંગા નથી.
તેને ખાતરી હતી કે આ બધાની પાછળ કોઈ યોજના છે.
રાત્રે લગભગ બાર વાગ્યે તેઓ એક સૂના રસ્તા પરથી પસાર થઈ રહ્યા હતા.
અચાનક પાછળથી બે બાઈક ઝડપથી તેમની કારની બાજુમાં આવી.
સમીરાને કંઈ સમજાય તે પહેલા જ કારના કાચ પર ભારે વસ્તુ અથડાઈ.
કાચ તૂટી ગયો.
આદિત્યએ કાર નિયંત્રણમાં રાખવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ આગળ રસ્તા પર એક બીજી ગાડી ઉભી હતી.
કાર અટકી ગઈ.
બાઈક પર આવેલા લોકો નીચે ઉતર્યા.
તેમના ચહેરા કપડાથી ઢંકાયેલા હતા.
એક વ્યક્તિએ આદિત્યને કારમાંથી બહાર ખેંચવાનો પ્રયાસ કર્યો.
સમીરાએ રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ તેના પર પણ હુમલો થયો.
આ હુમલો માત્ર ડરાવવા માટે નહોતો આ સ્પષ્ટ સંદેશ હતો.
થોડા મિનિટો સુધી રસ્તા પર હિંસા ચાલી.
પછી દૂરથી પોલીસની સાયરન સંભળાઈ.
હુમલાખોરો ઝડપથી ભાગી ગયા.
આદિત્ય અને સમીરા બંને ગંભીર રીતે ઘાયલ થયા હતા.
તેમને પણ હોસ્પિટલ લઈ જવામાં આવ્યા.
શહેર પર સવાર
સવાર થતાં નવપ્રસ્થ એક ભયાનક દૃશ્ય બની ગયું હતું.
ઘણા વિસ્તારોમાં દુકાનો સળગી ગઈ હતી. રસ્તાઓ પર તૂટેલા કાચ અને બળી ગયેલા વાહનો પડ્યા હતા.
પોલીસે ઘણા વિસ્તારોમાં કર્ફ્યુ લગાવી દીધો.
સમાચાર ચેનલો સતત દંગાની તસવીરો બતાવી રહી હતી.
પરંતુ કોઈ પણ ચેનલ પર એ પ્રશ્ન ઊભો થતો નહોતો કે આ બધું શરૂ કેવી રીતે થયું.
હોસ્પિટલમાં મૌન
હોસ્પિટલમાં ત્રણ અલગ અલગ રૂમોમાં ત્રણ લોકો જીવન માટે લડી રહ્યા હતા કાવ્યા, આદિત્ય અને સમીરા.
અમન હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં બેઠો હતો.
તેના મનમાં ગુસ્સો અને દુઃખ બંને હતા.
થોડા અઠવાડિયા પહેલા તેઓ સત્ય બહાર લાવવાની લડાઈ લડી રહ્યા હતા.
હવે તેઓ પોતાનું જીવન બચાવવા માટે લડી રહ્યા હતા.
અમન ધીમેથી બોલ્યો,
“આ શહેરને કોઈએ જાણી જોઈને આગમાં ફેંકી દીધું છે.”
બહાર સવારનો પ્રકાશ ફેલાઈ રહ્યો હતો.
પરંતુ નવપ્રસ્થ માટે આ સવાર કોઈ નવી શરૂઆત જેવી લાગતી નહોતી.
શહેર હજુ પણ ધુમાડાથી ઢંકાયેલું હતું.
અને સત્ય…
સત્ય ફરી એકવાર ભારે અંધકારમાં ફસાયેલું લાગતું હતું.
