બહાર મુશળધાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો. કોલાબાના એ જૂના મકાનના એકાંતમાં અભિમન્યુ તેના લેપટોપ સામે બેઠો હતો. તેની સામે શંકરની શેલ કંપનીઓનું આખું નેટવર્ક ખુલ્લું હતું. તેણે શંકરના ત્રણ મુખ્ય સ્વિસ બેંક એકાઉન્ટ્સ હેક કરી લીધા હતા. આ એ ખાતા હતા જેના દ્વારા શંકર તેના ગુંડાઓને અને બાતમીદારોને નાણાં પૂરા પાડતો હતો. અભિમન્યુએ એક કમાન્ડ એન્ટર કર્યો અને એ ખાતાઓના ટ્રાન્ઝેક્શન બ્લોક કરી દીધા. હવે શંકર પાસે આર્થિક તાકાત મર્યાદિત હતી, પણ તે વધુ ખતરનાક બનવાનો હતો.
"માયા, શંકરને એમ છે કે હું મરી ગયો છું," અભિમન્યુએ લેપટોપ બંધ કરતા કહ્યું. "પણ જ્યારે તેને ખબર પડશે કે તેના પૈસા અટકી ગયા છે, ત્યારે તે સૌથી પહેલા હોસ્પિટલ પહોંચશે. પિતાજી ત્યાં અસુરક્ષિત છે. શંકર તેમને જીવતા છોડવાનું જોખમ નહીં લે કારણ કે પૃથ્ મેહતા પાસે હજુ પણ કેટલાક એવા પુરાવા છે જે ડાયરીમાં નથી."
અભિમન્યુએ તેની ગન જેકેટમાં છુપાવી. તે જાણતો હતો કે લીલાવતી હોસ્પિટલ અત્યારે પોલીસના નબળા બંદોબસ્ત વચ્ચે શંકર માટે સરળ લક્ષ્ય હતું.
લીલાવતી હોસ્પિટલ: રાત્રે ૧૧:૦૦ વાગ્યે
હોસ્પિટલના આઈસીયુ કોરિડોરમાં સન્નાટો હતો. ફિનાઈલની તીવ્ર ગંધ અને મશીનોના બીપ અવાજ સિવાય ત્યાં કોઈ હલચાલ નહોતી. પૃથ્વીરાજ મેહતા વેન્ટિલેટર પર હતા. લિફ્ટ ખુલી અને અભિમન્યુ વોર્ડ-બોયના વેશમાં બહાર આવ્યો. તેણે જોયું કે કોરિડોરમાં કોઈ ગાર્ડ જાગૃત નહોતો. તે સમજી ગયો કે શંકરના માણસો અંદર પહોંચી ચૂક્યા છે.
અંદર પહોંચતા જ તેણે જોયું કે પૃથ્વીરાજની હાલત અત્યંત નાજુક હતી. "પિતાજી," અભિમન્યુએ ધીમેથી તેમનો હાથ પકડ્યો. પૃથ્વીરાજે માંડ માંડ આંખો ખોલી. દીકરાને જીવતો જોઈ તેમની આંખોમાં ભય મિશ્રિત આશ્ચર્ય આવ્યું. પૃથ્વીરાજનો અવાજ અત્યંત નબળો હતો, "અભિ... ભાગી જા. શંકર અહીં જ છે."
બરાબર એ જ ક્ષણે વોર્ડનો કાચનો દરવાજો જોરથી ખુલ્યો. સામે શંકર ઊભો હતો, તેની સાથે બે હથિયારધારી માણસો હતા. "અભિમન્યુ, તું ખરેખર નસીબદાર છે કે મિલની આગમાંથી બચી ગયો," શંકરે ગન તાકીને કહ્યું. શંકરે ગોળી ચલાવી, પણ અભિમન્યુએ સમયસર પૃથ્વીરાજના બેડને બાજુ પર ધકેલી દીધો. ગોળી વેન્ટિલેટરના મશીનમાં વાગી અને આખું મશીન બંધ થઈ ગયું. પૃથ્વીરાજનો શ્વાસ રુંધાવવા લાગ્યો.
બરાબર એ જ સમયે હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં બીજા કેટલાક લોકોનો પ્રવેશ થયો. આ 'રેડ રાઈડર્સ' હતા — મનહર દેસાઈની ખાનગી સેના. તેમણે વોર્ડની બહાર જ ગ્રેનેડ ફેંક્યો. ધડાકા અને ધુમાડાનો લાભ લઈને શંકર પાછળની બારીમાંથી નીકળી ગયો. તેને ખબર હતી કે હવે રમત મનહર દેસાઈના હાથમાં જઈ રહી છે.
અભિમન્યુએ જોયું કે પૃથ્વીરાજનો હાર્ટ રેટ ઘટી રહ્યો હતો. તેણે પૃથ્વીરાજને વ્હીલચેર પર બેસાડ્યા અને ઈમરજન્સી એક્ઝિટ તરફ દોડ્યો. તે બેઝમેન્ટમાં પહોંચ્યો જ્યાં માયા એમ્બ્યુલન્સ સાથે રાહ જોઈ રહી હતી. એમ્બ્યુલન્સ હોસ્પિટલના ગેટ તોડીને મુંબઈના રસ્તાઓ પર દોડવા લાગી. પાછળ ત્રણ કાળી ગાડીઓ સતત પીછો કરી રહી હતી.
અભિમન્યુએ એમ્બ્યુલન્સના પાછળના ભાગમાં પૃથ્વીરાજને ઓક્સિજન આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ પૃથ્વીરાજનું શરીર ઠંડું પડી રહ્યું હતું. "અભિ... સાંભળ..." પૃથ્વીરાજે લોહીલુહાણ હાથે અભિમન્યુનો હાથ પકડ્યો. "ડાયરીમાં... પાના નંબર ૪૨. ત્યાં એક લોકર નંબર છે. શંકરનો ભાઈ... તે હજુ જીવતો છે. તે નાસિકની જૂની જેલમાં છે... તેને શોધી કાઢ."
એટલું બોલતા જ પૃથ્વીરાજનો હાથ ઢીલો પડી ગયો. હાર્ટ રેટ મોનિટર પર એક સીધી રેખા આવી ગઈ. પૃથ્વીરાજ મેહતાનું મૃત્યુ થયું હતું.
મધ્યરાત્રિ: અજ્ઞાત સ્મશાન
અભિમન્યુએ શહેરની ભીડથી દૂર, મુંબઈના સીમ વિસ્તારમાં આવેલા એકાંત સ્મશાનમાં એમ્બ્યુલન્સ ઉભી રખાવી. વરસાદ હવે ધીમો પડ્યો હતો, પણ આકાશમાં હજુ પણ ગડગડાટ ચાલુ હતો. માયા આસપાસ નજર રાખી રહી હતી.
અભિમન્યુએ પોતે જ પોતાના પિતાના દેહને સ્ટ્રેચર પરથી નીચે ઉતારી લાકડાની ચિતા પર ગોઠવ્યો. તેની આંખોમાં આંસુ નહોતા, પણ એક પથ્થર જેવી ગંભીરતા હતી. તેણે પિતાના ચહેરા પર રહેલું લોહી લૂછ્યું. તે જાણતો હતો કે દુનિયા માટે તેના પિતા એક ગુનેગાર હતા, પણ તેના માટે તે માત્ર એક પિતા હતા જેમણે છેલ્લા શ્વાસ સુધી તેને બચાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો.
"પિતાજી, તમે જે અધૂરું છોડ્યું છે, એ હું પૂરું કરીશ," અભિમન્યુએ ધીમેથી કહ્યું. તેણે પિતૃકર્મની અંતિમ વિધિઓ ખૂબ જ ટૂંકમાં પણ પૂરા સન્માન સાથે પતાવી. સ્મશાનમાં કોઈ ભીડ નહોતી, કોઈ મીડિયા નહોતું, માત્ર અંધારું અને વરસાદની બુંદો હતી.
તેણે અગ્નિ પ્રગટાવી. જ્વાળાઓ પૃથ્વીરાજના દેહને આવરી રહી હતી. અગ્નિના પ્રકાશમાં અભિમન્યુનો ચહેરો વધુ મક્કમ દેખાતો હતો. તેણે એ જ અગ્નિની સાક્ષીએ સોગંદ લીધા કે તે 'રેડ રાઈડર્સ' અને શંકરના આ ચક્રવ્યૂહને મૂળમાંથી તોડી નાખશે.
જેમ જેમ ચિતાની આગ શાંત થવા લાગી, અભિમન્યુએ જેકેટમાંથી લોહીથી ખરડાયેલી ડાયરી કાઢી અને પાના નંબર ૪૨ જોયું. ત્યાં ખરેખર એક નંબર લખેલો હતો. તેણે માયા તરફ જોયું.
"માયા, મેહતા સામ્રાજ્યનો અંત આવ્યો છે," અભિમન્યુએ રાખ તરફ જોતા કહ્યું. "હવે જે શરૂ થશે, એ ન્યાયનો યુગ હશે. આપણું હવે પછીનું લોકેશન નાસિક જેલ છે."
સ્મશાનની રાખને પવનમાં ઉડતી મૂકી, અભિમન્યુ અંધારામાં ઓગળી ગયો. તેના પિતાના અંતિમ સંસ્કારની સાથે જ તેના જૂના અસ્તિત્વનો પણ અંત આવ્યો હતો.
