મુંબઈની એ રાત શાંત હતી, પણ મેહતા પેલેસ અને વિક્રમના બંગલા વચ્ચેના વાતાવરણમાં એક અદ્રશ્ય યુદ્ધ છેડાઈ ચૂક્યું હતું. વિક્રમ મેહતા પોતાના સ્ટડી રૂમમાં બેસીને સતત સિગારેટના ધુમાડા કાઢી રહ્યો હતો. તેના ચહેરા પર ગુસ્સો અને મૂંઝવણ બંને હતા. તેણે જે ચાર ગુંડાઓને પૃથ્વીરાજના 'રહસ્યમય એજન્ટ'ને પકડવા મોકલ્યા હતા, તેઓ હજુ સુધી પાછા આવ્યા નહોતા અને તેમનો ફોન પણ લાગતો નહોતો.
"કોણ હોઈ શકે એ?" વિક્રમે ટેબલ પર હાથ પછાડતા વિચાર્યું. "પૃથ્વીરાજની એટલી પહોંચ નથી કે તે કોઈ મોટી એજન્સીના માણસને બોલાવી શકે. તો પછી આ કોણ છે જે મારી દરેક હિલચાલ પર નજર રાખી રહ્યું છે?"
તેણે તરત જ માયાને ફોન લગાવ્યો. માયાનો અવાજ ફોન પર ધ્રૂજી રહ્યો હતો. "વિક્રમ, મને લાગે છે કે આપણે આ રમત અહીં જ અટકાવવી જોઈએ. પેલા પરબિડિયમાં જે ફોટા હતા... એ જો પૃથ્વીરાજ પાસે પહોંચી ગયા, તો આપણી પાસે જેલ સિવાય બીજો કોઈ રસ્તો નહીં રહે."
"ચૂપ થા માયા!" વિક્રમ બરાડ્યો. "ડરવાની જરૂર નથી. જે વ્યક્તિ પડદા પાછળ રહીને વાર કરે છે, એનો અર્થ એ જ છે કે એ નબળી છે. એ આપણને ડરાવવા માંગે છે, પણ હું એને બહાર ખેંચીને લાવીશ. કાલે સવારે ૧૦ વાગ્યે મેં એક ખાનગી પ્રેસ કોન્ફરન્સ બોલાવી છે. હું પૃથ્વીરાજ પર જ કંપનીના ફંડ ચોરીનો આરોપ લગાવીશ. એ દસ્તાવેજો તૈયાર છે ને?"
"હા, તૈયાર છે... પણ સાવધાન રહેજે," માયાએ ચેતવણી આપીને ફોન કાપી નાખ્યો.
સમય: વહેલી સવારે ૪:૩૦ વાગ્યે
મુંબઈના મરીન ડ્રાઈવ પર હજુ અંધારું હતું. સમુદ્રની લહેરોનો અવાજ વાતાવરણમાં ગુંજી રહ્યો હતો. એક યુવાન, જેણે કાળી હૂડી અને જિન્સ પહેર્યું હતું, તે દરિયા કિનારે બેસીને એક નાની ડ્રોઈંગ બુકમાં કંઈક સ્કેચ કરી રહ્યો હતો. તેના હાથમાં રહેલી પેન્સિલ કાગળ પર વીજળીની ગતિએ ફરી રહી હતી. તેણે જે સ્કેચ બનાવ્યો હતો, તે વિક્રમ મેહતાનો હતો, પણ તેના ચહેરા પર ડરના ભાવો કોતરેલા હતા.
તે યુવાને પોતાની હૂડી સહેજ પાછળ કરી. તેના ચહેરા પર એક અનોખી શાંતિ હતી, પણ આંખોમાં ઊંડી રણનીતિ છુપાયેલી હતી. આ પૃથ્વીરાજનો દીકરો હતો — અભિમન્યુ. જે લંડનમાં ચિત્રકળાના બહાને ખરેખર તો સાયબર સિક્યુરિટી અને વ્યુહરચનાના પાઠ ભણી રહ્યો હતો. તેના પિતા માટે તે હજુ પણ એ જ નિર્દોષ બાળક હતો, પણ આજે તે 'અભિમન્યુ' ના કોડ-નેમ સાથે પોતાના પરિવારના કિલ્લાનું રક્ષણ કરવા મુંબઈ આવ્યો હતો.
ત્યારે જ તેની પાછળ એક ગાડી ઉભી રહી. શંકર ગાડીમાંથી નીચે ઉતર્યા. "બાબા, આટલી વહેલી સવારે અહીં? તમે આખી રાત સુતા નથી?"
અભિમન્યુએ સ્કેચ બુક બંધ કરી અને ઊભા થતા કહ્યું, "શંકર કાકા, જ્યારે દુશ્મન જાગતો હોય, ત્યારે રક્ષકે ઊંઘવાની ભૂલ ન કરવી જોઈએ. વિક્રમ કાકા કાલે પ્રેસ કોન્ફરન્સ કરવાના છે, ખરું ને?"
"હા બાબા, તેઓ પૃથ્વીરાજ સાહેબને જ ચોર સાબિત કરવાની તૈયારીમાં છે. જો એમ થશે, તો કંપનીની પ્રતિષ્ઠા ધૂળમાં મળી જશે," શંકરે ચિંતાતુર અવાજે કહ્યું.
અભિમન્યુ હસ્યો — એક એવું હાસ્ય જે શંકરે વર્ષો પહેલા જોયું હતું. "ચિંતા ન કરો કાકા. વિક્રમ કાકા પ્રેસ કોન્ફરન્સમાં જે દસ્તાવેજો બતાવવાના છે, એ દસ્તાવેજો મેં ગઈકાલે રાત્રે જ બદલી નાખ્યા છે. એમને એમ જ લાગશે કે એમનો 'ઘોડો' જીતી રહ્યો છે, પણ અંતે એ પોતે જ ચેક-મેટ થશે."
સમય: સવારે ૧૦:૦૦ વાગ્યે - પ્રેસ કોન્ફરન્સ હોલ
હોલ મીડિયાના પત્રકારોથી ખીચોખીચ ભરેલો હતો. વિક્રમ મેહતા સફેદ કુર્તામાં સજ્જ થઈને સ્ટેજ પર બેઠો હતો. પૃથ્વીરાજ મેહતા પણ ત્યાં હાજર હતા, તેમના ચહેરા પર ચિંતાની લકીરો હતી. તેમને ખબર નહોતી કે અભિમન્યુએ શું પ્લાનિંગ કર્યું છે.
"મિત્રો," વિક્રમે ગંભીર ચહેરો કરીને માઈક પકડ્યું, "આજે મારે ભારે હૈયે એક સત્ય જાહેર કરવું પડે છે. મારા મોટા ભાઈ, જેમને હું દેવતુલ્ય માનતો હતો, તેમણે કંપનીના પ્રોજેક્ટ્સમાંથી કરોડો રૂપિયા પોતાની અંગત બેંકમાં ટ્રાન્સફર કર્યા છે. આ રહ્યા એના પુરાવા!"
વિક્રમે ગર્વથી એક મોટી ફાઈલ હવામાં લહેરાવી અને પ્રોજેક્ટર પર સ્કેન કરેલા દસ્તાવેજો બતાવવાનો ઈશારો કર્યો. હજારો કેમેરાની ફ્લેશ લાઈટો ચમકી રહી હતી.
પરંતુ, જેવા દસ્તાવેજો સ્ક્રીન પર દેખાયા, આખા હોલમાં સોપો પડી ગયો. પત્રકારો એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. વિક્રમનું ધ્યાન જ્યારે સ્ક્રીન પર ગયું, ત્યારે તેના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.
સ્ક્રીન પર બેંક સ્ટેટમેન્ટ્સ નહીં, પણ વિક્રમ મેહતાના પોતાના અસલી સોદાઓનો વિડિયો પ્લે થઈ રહ્યો હતો. એ વિડિયોમાં વિક્રમ એક વિદેશી કંપની સાથે મેહતા એમ્પાયરને અડધી કિંમતે વેચી દેવાની વાત કરી રહ્યો હતો. એટલું જ નહીં, તેમાં ગઈકાલે રાત્રે પૃથ્વીરાજ પર કરાવેલા હુમલાની કબૂલાત કરતા વિક્રમના અવાજનું રેકોર્ડિંગ પણ વાગવા લાગ્યું.
"આ... આ શું છે? આ ખોટું છે! મિસ્ટર ઓપરેટર, વિડિયો બંધ કરો!" વિક્રમ બરાડ્યો.
પણ વિડિયો બંધ ન થયો. હોલના ખૂણામાં ઉભેલો અભિમન્યુ, જેણે મીડિયા કર્મીનો વેશ પહેર્યો હતો, તેણે પોતાના ટેબલેટ પરથી આખી સિસ્ટમ લોક કરી દીધી હતી. તેણે પૃથ્વીરાજ તરફ જોયું અને આંખ પલકાવી. પૃથ્વીરાજ સ્તબ્ધ હતા.
વિક્રમ સ્ટેજ પરથી ભાગવાનો પ્રયાસ કરવા લાગ્યો, પણ દરવાજા પર પોલીસની ટીમ પહેલેથી જ ઉભી હતી. અભિમન્યુએ જે દસ્તાવેજો પોલીસને મોકલ્યા હતા, તેના આધારે ધરપકડ વોરંટ તૈયાર હતું.
સમય: બપોરે ૧:૦૦ વાગ્યે - મેહતા ટાવર્સ
બધું શાંત થઈ ગયું હતું. વિક્રમની ધરપકડ થઈ ચૂકી હતી. પૃથ્વીરાજ પોતાની કેબિનમાં બેઠા હતા. શંકર પણ ત્યાં હતા. દરવાજો ખુલ્યો અને અભિમન્યુ અંદર દાખલ થયો. આ વખતે તેણે કોઈ હૂડી નહોતી પહેરી. તે સૂટમાં સજ્જ હતો, હાથમાં એ જ સ્કેચ પેન હતી જે પૃથ્વીરાજે ટેબલ પર જોઈ હતી.
પૃથ્વીરાજ ઉભા થયા અને કંપતા અવાજે બોલ્યા, "અભિમન્યુ... દીકરા, તું? તેં આ બધું ક્યારે અને કેવી રીતે કર્યું? મને તો એમ હતું કે તું લંડનમાં માત્ર ચિત્રો..."
અભિમન્યુએ પિતાના ચરણસ્પર્શ કર્યા. "ડેડ, ચિત્રકાર હોવું એટલે માત્ર રંગો પૂરવા એવું નથી હોતું. ચિત્રકાર એ પણ જાણે છે કે કયા રંગથી કયો ડાઘ છુપાવી શકાય અને કયા કાગળ પર કઈ રેખા દોરવી. મેં લંડનમાં 'ડિજિટલ આર્ટ' શીખવાની સાથે સાથે એ પણ શીખ્યું કે તમારા જેવા સાચા માણસોને આજના યુગમાં કેવી રીતે સુરક્ષિત રાખવા."
પૃથ્વીરાજે ગર્વથી અભિમન્યુને ગળે લગાડ્યો. શંકરની આંખોમાં હર્ષના આંસુ હતા.
પરંતુ, અભિમન્યુના ચહેરા પર હજુ પણ ગંભીરતા હતી. તેણે શંકર તરફ જોયું અને કહ્યું, "કાકા, વિક્રમ કાકા તો માત્ર એક મહોરું હતા. જે વિદેશી કંપની સાથે તેઓ સોદો કરી રહ્યા હતા, તેનો અસલી માલિક હજુ પણ અંધારામાં છે. ચક્રવ્યૂહ હજુ પૂરો નથી થયો, આપણે હજુ એના કેન્દ્ર સુધી પહોંચવાનું છે."
પૃથ્વીરાજ ચોંકી ગયા. "એનો અર્થ એ કે હજુ કોઈ બીજું પણ છે?"
અભિમન્યુએ બારીની બહાર જોયું. મુંબઈની રફ્તાર ચાલુ હતી, પણ હવે તેને ખબર હતી કે અસલી શિકારી હજુ છુપાયેલો છે. તેણે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક લાલ રંગનું વિઝિટિંગ કાર્ડ કાઢ્યું, જેના પર કોઈ નામ નહોતું, માત્ર એક રહસ્યમય ચિન્હ હતું.
