#કેન્સર
ભાગ 14 અગ્નિપરીક્ષા અને આત્માનો અવાજ
હોસ્પિટલના સ્પેશિયલ રૂમમાં જીવિકા ટ્રેક્શન (Traction) પર હતી. તેના પગને વજન સાથે બાંધવામાં આવ્યો હતો જેથી તૂટેલું હાડકું હલી ના શકે. કેન્સરના કણોએ તેના હાડકાંને અંદરથી એટલા પોલા કરી નાખ્યા હતા કે જાણે સૂકા લાકડાની ડાળખી. ડૉ. જીવન શાહે ડરતા-ડરતા જીત અને દીપકને આંકડાકીય સત્ય સમજાવ્યું:
"જીતભાઈ, આ સ્ટેજ પર સર્જરી જોખમી છે. હાડકાં એટલા બરડ છે કે સ્ક્રૂ પણ પકડશે નહીં. આપણે હવે માત્ર પેઈન મેનેજમેન્ટ અને 'પેલીએટિવ રેડિયેશન' (Palliative Radiation) કરી શકીએ જેથી દુખાવો ઓછો થાય. પણ આ માટેનો ખર્ચ અને ઇમ્યુનોથેરાપીનો આગળનો ડોઝ... બધું મળીને બીજા ૫ થી ૭ લાખની વ્યવસ્થા કરવી પડશે."
દીપકનો આખરી ફેંસલો: સંબંધોનું વિસર્જન કે વિજય?
બહાર વેઈટિંગ લોબીમાં દીપક અને તેના પિતા વચ્ચે ફરી યુદ્ધ જામ્યું હતું. દીપકના હાથમાં ફેક્ટરી વેચવાના એગ્રીમેન્ટના કાગળો હતા. તેના પિતાએ છેલ્લી ચેતવણી આપી, "દીપક, જો તેં આ કાગળ પર સહી કરી, તો તું મારા માટે મરી ગયો છે એમ સમજજે. તું એક અસાધ્ય રોગ પાછળ તારું આખું સામ્રાજ્ય લૂંટાવી રહ્યો છે."
દીપકે કાગળ ટેબલ પર મૂક્યો. તેની આંખો લાલચોળ હતી. તેણે પેન ઉઠાવી અને પોતાના પિતાની નજર સામે સહી કરી દીધી.
"બાપુજી, આ સામ્રાજ્ય તમે જ બનાવ્યું છે એટલે તમને એની કિંમત રૂપિયામાં દેખાય છે. પણ મને એની કિંમત મારી આશાના સૌભાગ્યમાં દેખાય છે. જો ભાભી નહીં હોય, તો મારો ભાઈ જીત જીવતો લાશ બની જશે અને મારી આશા નિર્જીવ જેવી જિંદગી જીવશે. જો મને જિંદગી અને જમીન વચ્ચે પસંદગી કરવાનું કહેશો, તો હું હંમેશા જિંદગી પસંદ કરીશ. તમે ભલે મને ત્યજી દો, પણ હું મારા સંબંધોને નહીં ત્યજું."
આશા બાજુમાં ઉભી રહીને રડતી હતી, પણ આજે તેને પોતાના પતિ પર ગર્વ હતો. દીપકે ૧૦ લાખનું એડવાન્સ ચેક જીતના હાથમાં મૂક્યું. જીત સ્તબ્ધ હતો, તેને સમજાતું નહોતું કે આ રૂપિયાને સ્વીકારવા કે દીપકનું ઘર તૂટતું બચાવવું.
પિયરના ભાભીનો 'ચમત્કારિક' ઉપાય
જ્યારે એલોપેથીમાં માત્ર પીડા ઓછી કરવાની વાત હતી, ત્યારે જીવિકાના પિયરના ભાભી એક એવા ઉપચારક (Healer) ને લઈ આવ્યા જેઓ 'પ્રાણિક હીલિંગ' અને હર્બલ મેડિસિનમાં નિષ્ણાત હતા.
"જીતભાઈ, જ્યારે શરીર સાથ ના આપે ત્યારે મનની શક્તિ અને કુદરતનો સહારો લેવો પડે," ભાભીએ ધીમેથી કહ્યું. તેમણે જીવિકાના રૂમમાં એરોમાથેરાપી અને હકારાત્મક ઉર્જાનું વાતાવરણ ઊભું કર્યું. નવાઈની વાત એ હતી કે જે જીવિકા પેઈનકિલરના ડોઝ પછી પણ ચીસો પાડતી હતી, તે આ વાતાવરણમાં થોડી શાંત થઈ.
જીવિકાએ પિયરના ભાભીનો હાથ પકડ્યો. "ભાભી, શું હું ક્યારેય ફરીથી વીણાને તેડી શકીશ? શું હું ફરીથી મારા પગ પર ઉભી રહી શકીશ?"
ભાભીએ તેની આંખોમાં આંખો પરોવીને કહ્યું, "જીવિકા, તારે ઉભા થવું પડશે. આ ૨૫ લાખ અને દીપકનો આ ત્યાગ... આ બધું ત્યારે જ સાર્થક થશે જ્યારે તું હિંમત નહીં હારે. તારા હાડકાં ભલે તૂટ્યા હોય, પણ તારો આત્મા અખંડ છે."
કેન્સર માત્ર દર્દીના શરીર માં રહેલા કોષોને જ નથી મારતું, તે પરિવારના આર્થિક પાયા પણ હચમચાવી નાખે છે. ૨૫ લાખ પછી હવે આંકડો ૩૫ લાખ તરફ જઈ રહ્યો હતો. ભારતમાં ૮૦% પરિવારો આ તબક્કે હાર માની લે છે, પણ આશા અને દીપક જેવા ચરીત્રો સાબિત કરે છે કે જો પરિવાર એક હોય, તો કેન્સરનો રાક્ષસ પણ નાનો લાગે છે.
[Image showing a supportive family standing around a hospital bed, symbolizing unity against adversity]
આખુ ઘર જ્યારે આર્થિક અને શારીરિક યુદ્ધમાં વ્યસ્ત હતું, ત્યારે અચાનક નાની વીણાને ખૂબ તાવ આવ્યો. ડૉક્ટરોએ તેને તપાસી અને જીતને બાજુમાં બોલાવ્યો.
"જીતભાઈ, વીણાના રિપોર્ટ્સમાં પણ કઈક અજીબ દેખાય છે. તેની રોગપ્રતિકારક શક્તિ (Immunity) બહુ ઓછી થઈ ગઈ છે. કદાચ આટલા મહિનાનો માનસિક તણાવ અને હોસ્પિટલના આંટાફેરા તેને અસર કરી ગયા છે. આપણે તેને પણ ઓબ્ઝર્વેશનમાં રાખવી પડશે."
જીત ના માથે જાણે આભ તૂટી પડ્યું. એક બાજુ પત્ની મોતના મુખમાં હતી અને બીજી બાજુ એકની એક દીકરીની તબિયત બગડી રહી હતી. શું કેન્સર હવે આખા પરિવારને ભરખી જશે? શું જીવિકા પોતાની દીકરીની હાલત જાણીને ફરીથી હિંમત હારી જશે?
રાત્રે જીવિકાના રૂમમાં આશા અને જીત બેઠા હતા. જીવિકા અર્ધજાગૃત અવસ્થામાં 'વીણા... વીણા...' બબડતી હતી. દીપક બહાર બેન્ચ પર બેસીને પોતાના પિતાના ફોનની રાહ જોતો હતો, પણ ફોન ના આવ્યો. તેણે પોતાનો સંબંધ ગુમાવ્યો હતો, પણ એક જિંદગી બચાવવાની આશા હજી જીવંત હતી.
ત્યારે જ ICU માંથી એક નર્સ દોડતી આવી. "ડૉક્ટર સાહેબ! જીવિકાબેનનું બ્લડ પ્રેશર અચાનક ઘટી રહ્યું છે (Sinking)!"
આખા હોસ્પિટલમાં ફરીથી દોડધામ મચી ગઈ. શું દીપકનો ત્યાગ એળે જશે? શું આ સફર અહીં જ અટકી જશે? કે પછી વીણાનો અવાજ ફરીથી ચમત્કાર કરશે?
ICU ના એ ભયાનક સન્નાટામાં માત્ર મશીનોના 'બીપ... બીપ...' અવાજ ગુંજતા હતા. જીવિકાનું બ્લડ પ્રેશર ૮૦/૫૦ સુધી ગબડી ગયું હતું. ઇમ્યુનોથેરાપી અને હાડકાના ફ્રેક્ચરનો આઘાત તેના શરીર માટે અસહ્ય બની ગયો હતો. પણ તેનાથી પણ વધુ ભયાનક દ્રશ્ય બાજુના પિડિયાટ્રિક વોર્ડમાં હતું, જ્યાં સાત વર્ષની વીણા તીવ્ર તાવ અને નબળાઈને કારણે બેભાન જેવી અવસ્થામાં હતી.
ડૉ. જીવન શાહે જીત ને કેબિનમાં બોલાવ્યા. જીતનો ચહેરો અત્યારે કોઈ ૮૦ વર્ષના વૃદ્ધ જેવો ફિક્કો પડી ગયો હતો.
"જીતભાઈ, પરિસ્થિતિ કાબૂ બહાર જઈ રહી છે. વીણાને 'Neutropenia' (ન્યુટ્રોપેનિયા) થયો છે. હોસ્પિટલના વાતાવરણમાં રહેલા કોઈ ઈન્ફેક્શને તેના નબળા શરીર પર હુમલો કર્યો છે. તેની રોગપ્રતિકારક શક્તિ શૂન્ય થઈ ગઈ છે. એક બાજુ જીવિકાબેનને લોહી ચડાવવું પડે તેમ છે અને બીજી બાજુ વીણાને તાત્કાલિક પ્લેટલેટ્સની જરૂર છે," ડૉક્ટરનો અવાજ ગંભીર હતો.
સંબંધોનું લોહી: દીપક અને આશાની અગ્નિપરીક્ષા
હોસ્પિટલમાં લોહીની તંગી હતી. જીવિકા અને વીણા બંનેનું બ્લડ ગ્રુપ 'B Negative' હતું, જે ખૂબ જ દુર્લભ (Rare) ગણાય છે. આશા અને જીતનું ગ્રુપ મેચ થતું નહોતું. ત્યારે જ દીપકે આગળ આવીને નર્સને પોતાનો હાથ બતાવ્યો.
"મારું ગ્રુપ B નેગેટિવ છે. મારું લોહી લો. જેટલું જોઈએ એટલું લો, પણ મારી ભાભી અને મારી ભત્રીજીને કઈ ના થવું જોઈએ," દીપકનો અવાજ ધ્રૂજતો હતો પણ મક્કમ હતો.
દીપક એક બાજુ લોહી આપી રહ્યો હતો અને બીજી બાજુ તેના ફોન પર તેના પિતાના સતત મેસેજ આવી રહ્યા હતા: "જો તેં ફેક્ટરીનો સોદો પૂરો કર્યો, તો તારા પિતાનું મોઢું જોવાનું ભૂલી જજે." દીપકે ફોન સ્વીચ ઓફ કરી દીધો. આજે તેને સમજાઈ ગયું હતું કે ફેક્ટરીમાં બનતા કાપડ કરતા આ નસોમાં વહેતું લોહી વધુ કિંમતી છે.
મા અને દીકરીનો આત્મિક સંવાદ
અડધી રાત્રે જ્યારે જીવિકાને થોડું ભાન આવ્યું, તેણે જોયું કે બાજુમાં વીણાનો બેડ હતો (ડૉક્ટરોએ માનવીય અભિગમ અપનાવી બંનેને નજીક રાખ્યા હતા). જીવિકાના હાથમાં પાઈપો હતી, પણ તેણે પૂરી તાકાત લગાવીને પોતાનો હાથ વીણા તરફ લંબાવ્યો.
"વીણા... બેટા... ઉભી થા," જીવિકાનો અવાજ ગળામાં જ અટકાતો હતો.
ચમત્કારિક રીતે, વીણાએ આંખો ખોલી. તેની માસૂમ આંખોમાં ભય હતો. "મમ્મી... મને બહુ બીક લાગે છે. આ લોકો મને કેમ સોય મારે છે? શું મને પણ તારા જેવું 'કેન્સર' થયું છે?"
જીવિકાની આંખોમાંથી આંસુની ધાર વહી. "ના બેટા, તને કઈ નથી થયું. તું તો મારી શક્તિ છે. જો તું હારી જઈશ તો આ મમ્મી કેવી રીતે લડશે? આપણે બંનેએ સાથે ઘરે જવાનું છે. પેલી નવી બેગની ચેઈન મારે સાજી કરવાની છે ને?"
આ સંવાદ જોઈને ડ્યુટી પર રહેલી નર્સ પણ રૂમાલથી પોતાની આંખો લૂછવા લાગી. કેન્સર શરીરને તોડી શકે છે, પણ મા-દીકરીના આ અતૂટ તંતુને નહીં.
સામાજિક સંદેશ: હોસ્પિટલ ઈન્ફેક્શન કેન્સર પેશન્ટના બાળકો પર હોસ્પિટલના વાતાવરણની કેટલી ગંભીર અસર થાય છે. લાંબો સમય હોસ્પિટલમાં રહેવાથી બાળકો માનસિક અને શારીરિક રીતે બીમાર પડે છે.બીમારીના જંગમાં પરિવારના બીજા સભ્યોની તબિયતની પણ કાળજી લેવી એટલી જ જરૂરી છે.
જ્યારે દીપક લોહી આપીને બહાર આવ્યો, ત્યારે તેણે જોયું કે સામે તેના પિતા ઉભા હતા. દીપકને લાગ્યું કે હવે ફરીથી ઝઘડો થશે. પણ તેના પિતાના હાથમાં ફેક્ટરીના કાગળો નહીં, પણ ગંગાજળની બોટલ અને થોડા ફળો હતા.
"દીપક..." પિતાનો અવાજ નરમ હતો. "મેં હમણાં જ કાચમાંથી જોયું કે તું લોહી આપી રહ્યો હતો અને અંદર નાની વીણા તડપી રહી હતી. મને સમજાઈ ગયું કે હું કેટલો ખોટો હતો. રૂપિયા તો માટી છે, પણ જો આજે મેં તને રોક્યો હોત તો હું જિંદગીભર મારી જાતને માફ ના કરી શકત. ફેક્ટરી વેચવાની જરૂર નથી, મેં મારા ફિક્સ્ડ ડિપોઝિટના પૈસા તોડી નાખ્યા છે. એમાંથી સારવાર કરાવો."
જે ૨૫ લાખનો બોજ આખા પરિવારને તોડી રહ્યો હતો, હવે ત્યાં એકતાની શક્તિ ઉભી થઈ હતી.
બધું જ થાળે પડી રહ્યું હતું ત્યાં જ ડૉ. જીવન શાહ દોડતા આવ્યા. "જીતભાઈ! જીવિકાબેનના રિપોર્ટ્સમાં એક નવું 'Complex' દેખાય છે. ઇમ્યુનોથેરાપી અને ઇન્ફેક્શનના કારણે તેમના શરીરમાં 'Septic Shock' (સેપ્ટિક શોક) ની સ્થિતિ સર્જાઈ છે. આપણે તાત્કાલિક તેમને ડાયાલિસિસ પર લેવા પડશે!"
ખુશીના કિરણો હજી તો ફૂટ્યા જ હતા ત્યાં ફરીથી કાળી રાત છવાઈ ગઈ. શું જીવિકાનું શરીર હવે આ ડાયાલિસિસ સહન કરી શકશે? શું વિજ્ઞાન અને પરિવારનો પ્રેમ આ છેલ્લા હુમલાને રોકી શકશે?
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
