സ്ത്രീലമ്പടൻ
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു റോഡരികിൽ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ ദിവസവും വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഒരാൾ സ്ഥിരമായി ഇരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു—സുരേഷ്.
നാൽപ്പതിലേറെ പ്രായം. നല്ല വസ്ത്രധാരണം. സംസാരിക്കാൻ മിടുക്ക്. കൈയിൽ എപ്പോഴും വിലകൂടിയ ഫോൺ. പരിചയപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകളോട് വളരെ വേഗത്തിൽ അടുപ്പം സ്ഥാപിക്കുന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ പ്രത്യേകത.
ചായക്കടയിലെ സ്ഥിരം ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് അയാളെക്കുറിച്ച് ഒരു പേരുണ്ടായിരുന്നു.
“സ്ത്രീലമ്പടൻ സുരേഷ്.”
പക്ഷേ സുരേഷിന് അതൊന്നും പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല.
“ആളുകൾ എന്തും പറഞ്ഞോട്ടെ. ജീവിതം ആസ്വദിക്കാനുള്ളതാണ്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ ചിരിക്കും.
പുതിയൊരു പെൺകുട്ടി ഓഫീസിലേക്ക് വരുന്നതു കണ്ടാൽ അവളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കും. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ അക്കൗണ്ട് കണ്ടെത്തും. ആദ്യം ഒരു സാധാരണ സന്ദേശം.
“ഹായ്... പുതിയതായി ജോയിൻ ചെയ്തതാണല്ലേ?”
പിന്നെ സൗഹൃദം.
സൗഹൃദത്തിൽ നിന്ന് അടുപ്പം.
അടുപ്പത്തിൽ നിന്ന് പ്രണയവാക്കുകൾ.
പിന്നീട് പതുക്കെ അകലം.
അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ സ്ത്രീകൾ വന്നും പോയുമിരുന്നു.
അവരിൽ പലരും സുരേഷിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കിയപ്പോഴേക്കും വൈകിയിരുന്നു.
---
ഒരു ദിവസം സുരേഷിന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് പുതിയൊരു ജീവനക്കാരി വന്നു.
പേര് മീര.
നിശ്ശബ്ദ സ്വഭാവം. ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധ. ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാത്ത പെൺകുട്ടി.
മീരയെ ആദ്യമായി കണ്ട നിമിഷം തന്നെ സുരേഷ് പതിവുപോലെ ചിരിച്ചു.
“പുതിയ ആളാണല്ലേ?”
“അതെ.”
“എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണമെങ്കിൽ എന്നോട് പറയാം.”
“ശരി.”
അത്ര മാത്രം.
പക്ഷേ മീരയുടെ ആ ചുരുക്കമുള്ള മറുപടി സുരേഷിന്റെ താൽപര്യം വർധിപ്പിച്ചു.
അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി.
ചിലപ്പോൾ ചായ കൊണ്ടുവരും.
“ഇത് നിങ്ങൾക്കാണ്.”
“വേണ്ടായിരുന്നു.”
“ഒരു സുഹൃത്ത് കൊടുക്കുന്നതല്ലേ.”
മീര ചിരിച്ച് അത് നിരസിച്ചു.
പക്ഷേ സുരേഷ് പിന്മാറിയില്ല.
ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ എല്ലാവരും പോയശേഷം മീരയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം വന്നു.
“നിങ്ങൾ വളരെ വ്യത്യസ്തയാണ്.”
മീര മറുപടി നൽകിയില്ല.
അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും സന്ദേശം.
“എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ?”
വീണ്ടും മറുപടി ഇല്ല.
പിന്നെ ഫോൺ വിളി.
മീര ഫോൺ എടുത്തില്ല.
ഒടുവിൽ അവൾ സുരേഷിനോട് നേരിട്ട് പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് ഇത്തരം വ്യക്തിപരമായ ബന്ധങ്ങളിൽ താൽപര്യമില്ല. ദയവായി ഇനി മെസേജ് അയക്കരുത്.”
സുരേഷ് ചിരിച്ചു.
“അയ്യോ, ഞാൻ വെറുതെ സൗഹൃദത്തിന് പറഞ്ഞതല്ലേ.”
“എങ്കിൽ അത്രയ്ക്ക് തന്നെ നിർത്താം.”
മീര തിരിഞ്ഞുപോയി.
അവളുടെ ഉറച്ച ശബ്ദം സുരേഷിന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:
“ഇവൾക്ക് ഇത്ര അഹങ്കാരമോ?”
---
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം ഓഫീസിൽ ഒരു പാർട്ടി നടന്നു.
എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
മീരയും കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം നിന്നു.
സുരേഷ് അവളുടെ അടുത്തെത്തി.
“എന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമാണോ?”
“അല്ല.”
“എങ്കിൽ ഒന്ന് സംസാരിച്ചുകൂടേ?”
“ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെങ്കിൽ പറയാം.”
സുരേഷ് ചിരിച്ചു.
“നിങ്ങൾക്ക് വലിയ ഗൗരവമാണല്ലോ.”
അവിടെ നിന്നിരുന്ന ചിലർ അത് കേട്ട് ചിരിച്ചു.
മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് അപമാനത്തിന്റെ വേദന വ്യക്തമായിരുന്നു.
ആ രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയ മീര ഏറെ നേരം ഉറങ്ങിയില്ല.
അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നു—കഴിഞ്ഞ ചില ആഴ്ചകളായി സുരേഷ് അയച്ച സന്ദേശങ്ങൾ.
അവൾ അവയെല്ലാം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു.
സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾ എടുത്തു.
അടുത്ത ദിവസം ഓഫീസിലെ വനിതാ പരാതി പരിഹാര സമിതിയെ സമീപിച്ചു.
സുരേഷിന് ആദ്യം അത് തമാശയായി തോന്നി.
“ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തത്? സൗഹൃദമായി സംസാരിച്ചതല്ലേ?”
പക്ഷേ സമിതിക്ക് മുന്നിൽ തെളിവുകൾ നിരന്നു.
അവൻ അയച്ച സന്ദേശങ്ങൾ.
തുടർച്ചയായ ഫോൺ വിളികൾ.
അവൾ വ്യക്തമായി നിരസിച്ചിട്ടും പിന്തുടർന്നതിന്റെ വിവരങ്ങൾ.
പാർട്ടിയിലെ സംഭവത്തിന്റെ സാക്ഷികൾ.
സുരേഷിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
അവൻ ആദ്യമായി തന്റെ പ്രവൃത്തികളെ മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണിലൂടെ കാണാൻ തുടങ്ങി.
---
എന്നാൽ കഥ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.
അന്വേഷണത്തിനിടെ ഓഫീസിലെ മറ്റു ചില സ്ത്രീകളും മുന്നോട്ടുവന്നു.
“എനിക്കും ഇത്തരത്തിലുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ അയച്ചിട്ടുണ്ട്.”
“എന്നെയും പലതവണ പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
“ഞാൻ നിരസിച്ചപ്പോൾ എന്നെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിച്ചിരുന്നു.”
ഒരാൾ പിന്നെ പറഞ്ഞു:
“ഞാൻ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കാൻ പോലും ആലോചിച്ചിരുന്നു.”
സുരേഷ് തല താഴ്ത്തി.
ഇത്രയും കാലം താൻ ചെയ്തതെല്ലാം തനിക്ക് തമാശയായിരുന്നു.
പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ അത് ഭയവും അപമാനവും ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നുവെന്ന് അന്നാണ് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
അയാൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്നിരുന്ന മീര പറഞ്ഞു:
“സുരേഷ്, നിങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കണമെന്നതല്ല എന്റെ ലക്ഷ്യം. പക്ഷേ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം—ഒരു സ്ത്രീ നിങ്ങളോട് ‘ഇല്ല’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് ഒരു വെല്ലുവിളിയല്ല. അത് ഒരു തീരുമാനമാണ്.”
സുരേഷ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“സൗഹൃദം ചോദിക്കാം. പ്രണയം പറയാം. പക്ഷേ മറുപടി നിരസനമാണെങ്കിൽ അവിടെ നിർത്തണം. ഒരാളുടെ മൗനം സമ്മതമല്ല. ഒരാളുടെ ചിരി താൽപര്യമല്ല. ഒരാളുടെ സൗഹൃദം പ്രണയത്തിനുള്ള ക്ഷണമല്ല.”
ആ വാക്കുകൾ സുരേഷിന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
---
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം സുരേഷിനെ ജോലിയിൽ നിന്ന് സസ്പെൻഡ് ചെയ്തു. നിർബന്ധിത കൗൺസലിങ്ങിനും വിധേയനാക്കി.
ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ അയാൾ അതിനെ അപമാനമായി കണ്ടു.
പിന്നീട് കൗൺസലറുടെ ഒരു ചോദ്യം അയാളെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.
“നിങ്ങൾ സ്ത്രീകളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നോ?”
“അതെ.”
“അത് തെറ്റല്ല. പക്ഷേ അവർക്കും നിങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെടണമെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതിയിരുന്നോ?”
സുരേഷ് മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
“അവരുടെ നിരസനം നിങ്ങൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നോ?”
അവൻ പതുക്കെ തലകുനിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“അതാണ് പ്രശ്നം. നിങ്ങൾ സ്ത്രീകളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കണം എന്നാഗ്രഹിച്ചിരുന്നത് അവരുടെ ശ്രദ്ധയും അംഗീകാരവും നിയന്ത്രണവുമായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ സുരേഷിനെ തകർത്തു.
അന്ന് വീട്ടിലെത്തിയ അയാൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു.
അവിടെ കണ്ടത് ഒരിക്കൽ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ നടന്നിരുന്ന ഒരു പുരുഷനെയല്ല.
സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന ഒരാളെയായിരുന്നു.
---
മാസങ്ങൾക്കുശേഷം സുരേഷ് വീണ്ടും ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
പക്ഷേ അയാൾ മാറിയിരുന്നു.
പുതിയ ജീവനക്കാരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി ഓഫീസിൽ വന്നപ്പോൾ അവളോട് പതിവുപോലെ വ്യക്തിപരമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചില്ല.
ആർക്കെങ്കിലും അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലായാൽ ഉടൻ പിന്മാറി.
ഒരു ദിവസം ചായക്കടയിൽ പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ അയാളെ കണ്ടു.
ഒരാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“എന്താ സുരേഷേ, പഴയ കളികളൊന്നുമില്ലേ?”
സുരേഷ് അവനെ നോക്കി.
“ഇല്ല.”
“എന്തുപറ്റി?”
“മറ്റൊരാളുടെ പരിധി മാനിക്കാൻ പഠിച്ചു.”
അവർ ചിരിച്ചു.
“നീ മാറിപ്പോയല്ലോ.”
സുരേഷ് ചായയുടെ ഗ്ലാസ് മേശയിൽ വെച്ചു.
“അതെ. വൈകിയാണെങ്കിലും.”
അപ്പോൾ റോഡിലൂടെ മീര കടന്നുപോകുന്നത് അയാൾ കണ്ടു.
സുരേഷ് എഴുന്നേറ്റ് അവളെ നോക്കി.
മീരയും അയാളെ കണ്ടു.
അവൾ ചെറുതായി തലകുനിച്ചു.
സുരേഷ് തിരിച്ചും തലകുനിച്ചു.
അവർക്കിടയിൽ ഇനി സൗഹൃദമില്ലായിരുന്നു.
പ്രണയമില്ലായിരുന്നു.
പഴയ വൈരാഗ്യവുമില്ലായിരുന്നു.
പരസ്പരം മാനിക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ അകലം മാത്രം.
സുരേഷ് അന്ന് മനസ്സിലാക്കി—
ഒരു സ്ത്രീയെ നേടുന്നതല്ല പുരുഷത്വം.
അവൾക്ക് സ്വതന്ത്രമായി “ഇല്ല” എന്ന് പറയാനുള്ള അവകാശത്തെ മാനിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പുരുഷത്വം.
അന്നുമുതൽ “സ്ത്രീലമ്പടൻ” എന്ന പേര് അയാളെ പിന്തുടർന്നെങ്കിലും, ആ പേര് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വാക്കാകാൻ അയാൾ അനുവദിച്ചില്ല.
കാരണം ഒരാളുടെ തെറ്റുകൾ അവന്റെ ഭൂതകാലത്തെ നിർവചിച്ചേക്കാം.
പക്ഷേ ആ തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് മാറാനുള്ള ധൈര്യമാണ് അവന്റെ ഭാവിയെ നിർവചിക്കുന്നത്
