ஏகாந்தம் - இனிமையும் வலியும்
இனிது இனிது ஏகாந்தம் இனிது!
இனிது இனிது ஏகாந்தம் இனிது என்பர் உலகோர்!
என் தனிமையும் எனக்குப் பல வேளைகளில் இனிமைதான்;
ஆனால், அதே ஏகாந்தம் சில கணங்களில்
பெரும் துயராய், தாங்க முடியாத தனிமையாய்
உருமாறிப் போவதேன்?
உனக்கு இப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை அமைய
நீ செய்த அதிர்ஷ்டம் என்ன?
என்று கேட்கிறார்கள் என்னைச் சுற்றியிருப்போர்.
ஆனால், இந்த வாழ்க்கைக்காக
நான் கொடுத்த விலை என்னவென்பது
எனக்கு மட்டுமே தெரியும்!
என் காலணிகளை அணிந்து,
என் பாதையில் நடந்து வந்தால் மட்டுமே புரியும்-
இது நான் விரும்பித் தேர்ந்தெடுத்த வாழ்க்கையல்ல;
என் மீது காலம் திணித்த சுமைகளில்
நானே செதுக்கிக்கொண்ட வாழ்க்கை என்பது!
பறவையைப் போல் பறக்க எனக்கும் ஆசைதான்;
சிறகுகளை விரித்து,
சுதந்திரமாய் வானில் வட்டமிடவும் விருப்பம்தான்.
ஆனால் என்ன செய்வது?
சிங்காரமாய்ச் சிறகுகளை விரித்துப் பறந்தாலும்,
சில வேளைகளில் களைத்துச் சோர்ந்து,
சிறகொடிந்த பறவையாய்
தவித்துத் துவண்டு போகிறேன்.
இது வரமா? சாபமா?
அல்லது நான் செய்த கர்மவினையா? ஊழ்வினையா?
விடை தெரியாத கேள்விகள்
என்னுள் இன்னும் எத்தனையோ!
தனிமையின் வெம்மை சில வேளைகளில்
இதமான குளிர்மையாய் ஆறுதல் தருகிறது;
ஆனால், அதே குளிர்மை
திடீரென வெம்மைக் கணலாய் மாறித் தகிக்கும்போது,
என் கண்களில் மட்டும்
வெந்நீர் வழிவது ஏனோ?
இது வெறுப்பின் வெளிப்பாடல்ல;
விரக்தியின் வெளிப்பாடுமல்ல;
மனச்சோர்வின் வெளிப்பாடும் அல்ல!
மாறாக, என்னை நானே சுயபரிசோதனை செய்துகொண்டு,
எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொள்ளும் சில கேள்விகளின்
இயல்பான வெளிப்பாடுதான்;
வேறொன்றுமில்லை!
சில்வியா பிளாதின் கவிதைகளில்
நான் ரசிக்கும் ஆழமான இருண்மையும்,
அவற்றில் வெளிப்படும் தீவிரமான உணர்வுகளும்
இலக்கியமாக என்னைக் கவர்ந்தாலும்,
அவை என் மனநிலையின் பிரதிபலிப்பல்ல.
இது வெறுமனே
என்னுள் இயல்பாக ஊற்றெடுக்கும் ஒரு வலி;
என் மனதின் பாரங்களை இறக்கி வைக்க,
எண்ணங்களுக்கு ஒரு சிறு விடுதலை தேடி,
என் தாய்மொழியாம் தமிழில்
நான் வடிக்கும் ஓர் உணர்வின் வெளிப்பாடு!
வாழ்க்கை எனக்குத் தந்த பாடங்கள் பல;
எதிர்பார்த்தவை கிடைத்த தருணங்களும் உண்டு,
கைநழுவிப் போன கனவுகளும் உண்டு.
சில உறவுகள் அருகில் வந்தன;
சில எதிர்பார்ப்புகள் ஏமாற்றமாயின.
ஆனால், எதுவும் என் பயணத்தை நிறுத்திவிடவில்லை.
விழுந்த ஒவ்வொரு முறையும்
சாம்பலிலிருந்து மீண்டெழும் ஃபீனிக்ஸ் பறவையாய்,
மீண்டும் சிறகுகளை விரித்திருக்கிறேன்.
இன்று முடியவில்லையா?
பரவாயில்லை!
நாளை இன்னொரு தொடக்கம் இருக்கிறது.
இது கிடைக்கவில்லையா?
வேறொரு பாதை இருக்கிறது.
வாழ்க்கை என்பது
நினைத்ததெல்லாம் கிடைப்பதில் மட்டுமல்ல;
கிடைக்காதவற்றையும் கடந்து,
இருப்பவற்றில் மகிழ்ந்து,
புதியவற்றைத் தேடிச் செல்வதிலும்தான்!
என் வாழ்வின் பெரும்பகுதியைக் கடந்து வந்துவிட்டேன்.
இன்பத்தையும் துன்பத்தையும்,
வெற்றியையும் தோல்வியையும்,
உலகின் பல வண்ணங்களையும்
என் பயணத்தில் பார்த்துவிட்டேன்.
புதிய மொழிகளைக் கற்றிருக்கிறேன்;
புதிய தேசங்களைக் கண்டிருக்கிறேன்;
இசையில் மனதைத் தொலைத்திருக்கிறேன்;
எழுத்தில் என்னைக் கண்டிருக்கிறேன்.
வாழ்க்கை எனக்குத் தராதவற்றை எண்ணி வருந்துவதைவிட,
அது எனக்குத் தந்த அனுபவங்களை எண்ணி
நிறைவு கொள்ளவும் கற்றிருக்கிறேன்.
ஒருவகையில்,
என் வாழ்க்கை ஒரு முழு வட்டத்தை எட்டிவிட்டது;
ஆனாலும், அந்த வட்டத்திற்குள்
இன்னும் ரசிக்கவும், எழுதவும்,
கற்கவும், பயணிக்கவும்
எத்தனையோ தருணங்கள் காத்திருக்கின்றன!
என் வாழ்நாளில் எனக்குள்ள ஆசையெல்லாம் ஒன்றுதான்—
என் புலன்கள் நல்ல நிலையில் இருக்க,
என் சுயமரியாதை ஒருபோதும் குறையாமல்,
இயன்றவரை பிறரைச் சாராமல்,
என் வாழ்க்கையை நானே கண்ணியத்துடன் வாழ்ந்து,
வாழ்வின் இயல்பான நிறைவு வரும் நாளில்,
அமைதியுடனும் மனநிறைவுடனும்
இந்த உலகிற்கு விடை கொடுக்க வேண்டும் என்பதே!
ஆனாலும் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்...
வரமோ, சாபமோ,
துயரமோ, துன்பமோ,
இன்பமோ அல்லது ஏகாந்தமோ—
எதுவாயினும் சரி,
இந்த வாழ்க்கையை
அதன் முழுமையோடு,
அதன் ஏற்ற இறக்கங்களோடு,
அதன் இனிமைகளோடும் கசப்புகளோடும்
இறுதிவரை ஏற்று வாழ்ந்து தீர்ப்பது மட்டுமே
என் முடிவு; என் வழி!
