சிட்டுக்குருவியும் நானும்!
சின்னச் சின்னக் குருவி...
சிங்காரச் சிட்டுக்குருவி...
மொட்டு மொட்டாய் விரிந்த உன் விழிகளால்
என்னை முறைத்து முறைத்துப் பார்ப்பதும் ஏனோ?
மண்ணில் உன் சின்னஞ்சிறு அலகால்
கொத்திக் கொத்தி உணவு தேடும் அழகை
அமைதியாய் அமர்ந்து நான் ரசிப்பதும் ஏனோ?
உன்னைப் பார்த்து எனக்குப் பொறாமையில்லை;
ஆனால், உன்னிடம் இருக்கும் சுதந்திரம்
என்னிடம் இல்லையே என்றொரு ஏக்கம்தான்!
உனக்கும் எனக்கும் ஒற்றுமைகள் உண்டு...
மனிதனைப் போலவே நீயும்
உன் குஞ்சுகளுக்கு இரை தேடிச் சென்று
உணவூட்டுகிறாய்;
உன் பொறுப்புகளைச் சுமக்கிறாய்.
ஆனாலும், மனிதனுக்கும் உனக்கும்
ஒரு பெரும் பேதம் உண்டு!
மனிதனின் வாழ்வில்
ஆயிரம் கவலைகள்... ஆயிரம் பாரங்கள்...
பறவையோ, தன் குஞ்சுகளுக்கான
கடமைகளை முடித்ததும்,
விரிந்த வானில் சிறகடித்துப் பறக்கிறது!
அந்தச் சுதந்திரத்தில் எத்தனை ஆனந்தம்!
மனிதனுக்கு இல்லாததெல்லாம் உன்னிடம் உண்டு -
தடையின்றி வானில் மிதக்கும்
அந்த அழகிய இறக்கைகள்!
அந்த இறக்கைகள் மட்டும்
மனிதனாகிய எங்களுக்கும் இருந்துவிட்டால்,
நாங்களும் பேரானந்தமாய்
இறக்கை கட்டிப் பறந்திருப்போமே!
நிஜத்தில் சாத்தியமில்லாத ஒன்றை,
என் கனவிலும் கற்பனையிலுமாவது
நிறைவேற்றிப் பார்க்க வேண்டும்...
அதற்காகவாவது...
உன் அழகிய இறக்கைகளைச்
சில காலம்... சில நேரம்...
எனக்குக் கடனாகக் கொடுப்பாயா,
என் சிட்டுக்குருவியே?
ஒரு பழமொழி உண்டு...
"உயரப் பறந்தாலும்
ஊர்க்குருவி பருந்தாகாது!"
பருந்தைப் போல உயரப் பறக்க
எனக்கு ஆசையா என்ன?
உன்னைப் போலச் சுதந்திரமாய்,
ஒய்யாரமாய்ப் பறக்கத்தானே ஆசை!
உன் சிறகசைப்பில்தான் எத்தனை அழகு!
உன் பறத்தலில்தான் எத்தனை லாவகம்!
உன் சுதந்திரத்தில்தான் எத்தனை ஆனந்தம்!
இயற்கை படைத்த பேரதிசயம் நீ!
சின்னக் குருவி... சிட்டுக்குருவி...
உன் சிறகடிப்பைப் பார்த்துக்கொண்டே
நானும் என் கற்பனை வானத்தில்
இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாகச்
சிறகடிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறேன்!
