ગઝલ: એક હું અને તારો પાલવ
સૂની આ સાંજનો રંગ નિખારી ગયો,
એક હું અને તારો પાલવ ફરી મહોરી ગયો.
ઝૂમી ઊઠ્યો પવન ને ઊડી ગઈ આ ઘટા,
સ્પર્શ તારો મને કેવો સંભારી ગયો!
ધૂપ જેવો હતો આ અજંપો બધો,
ઓઢી તારી સુગંધ હું ઠરી ગયો.
સાચવી રાખ્યા’તા આંસુ નયન વચ્ચે જે,
એ નમીને સુંવાળો તું નીતારી ગયો.
હાથ છૂટી ગયા તોય સથવારો છે,
છેક શ્વાસો સુધી છેડો વિસ્તરી ગયો.
કાંઈ બોલ્યા વિના થઈ ગઈ વારતા,
પ્રેમનો અર્થ આખો ઊતરી ગયો.
છે મુસાફર હવે આ ગઝલની સફર,
યાદમાં તારી ‘સ્વયમ્’ભૂ’ તરી ગયો.
અશ્વિન રાઠોડ — "સ્વયમ્'ભૂ"
