માનવતા ક્યાં ખોવાઈ ગઈ?
એક વરસાદી સાંજ હતી. રસ્તાઓ પર પાણી ભરાઈ ગયું હતું અને લોકો પોતપોતાના ઘરે જવા માટે ઉતાવળ કરી રહ્યા હતા.
એક વૃદ્ધ માણસ એક દુકાનની બહાર ઊભા રહીને વરસાદથી બચવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યા હતા. તેઓ ખૂબ થાકેલા અને ભૂખ્યા લાગતા હતા.
એ જ સમયે એક ધનવાન વેપારી દુકાનમાંથી બહાર આવ્યો. વૃદ્ધ માણસને જોઈને તેણે ગુસ્સાથી કહ્યું, “અહીંથી દૂર જાઓ! તમે મારા ગ્રાહકોને પરેશાન કરો છો.”
વૃદ્ધ માણસે કંઈ કહ્યું નહીં. તેમણે માથું નમાવ્યું અને ધીમે ધીમે ત્યાંથી જવા લાગ્યા.
ત્યારે ત્યાંથી પસાર થતી એક નાની છોકરીએ આ બધું જોયું. તે વૃદ્ધ માણસ પાસે ગઈ અને પોતાના થેલામાંથી રોટલી કાઢીને તેમને આપી. પછી તેણે પોતાની છત્રી પણ તેમને આપી દીધી.
વૃદ્ધ માણસની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તેમણે પ્રેમથી પૂછ્યું, “બેટા, તું મને ઓળખતી પણ નથી, તો પછી મારી મદદ શા માટે કરે છે?”
છોકરી હસીને બોલી, “મારી મમ્મી કહે છે કે જો આપણે કોઈની મદદ કરી શકીએ, તો પાછળ ન હટવું જોઈએ. બીજાના દુઃખને સમજવું એ જ સાચી માનવતા છે.”
આ વાત સાંભળીને તે ધનવાન વેપારી શરમાઈ ગયો. તેને પોતાની ભૂલ સમજાઈ. તે વૃદ્ધ માણસ પાસે ગયો, તેમની માફી માગી અને તેમને સુરક્ષિત રીતે ઘરે પહોંચાડવાની વ્યવસ્થા કરી.
તે દિવસે વેપારીએ એક મોટી વાત શીખી: માણસની સાચી અમીરી તેના પૈસામાં નહીં, પરંતુ તેના હૃદયમાં રહેલી દયામાં હોય છે.
વાર્તામાંથી મળતી શીખ
માનવતા હજુ ખોવાઈ નથી ગઈ. તે આપણી નાની-નાની દયાળુ ક્રિયાઓમાં જીવંત છે. કોઈ ભૂખ્યાને ભોજન આપવું, દુઃખી વ્યક્તિને સાંત્વના આપવી અને જરૂરિયાતમંદની મદદ કરવી—આ જ સાચી માનવતા છે.
લેખક: SKP Divine Creation
જો વાર્તા ગમી હોય તો Like, Share, Subscribe & Follow કરવાનું ભૂલશો નહીં.
