આજે વિશ્વ પર્યટન દિવસ પર રચના!
"ગુજરાત અને પર્યટન" (ધબકતી માટીનો સાદ) અછાંદસ કાવ્ય
પગલાં ઉપાડું ને
આખો મુલક સાદ પાડે,
આ માત્ર નકશા પર દોરેલી સરહદો નથી,
આ તો સદીઓથી વિસ્તરેલું એક ખુલ્લું આકાશ છે.
રણના ઉજાસમાં
જ્યાં ચાંદની મીઠાની ચાદર ઓઢીને સૂવે છે,
ને ધોળાવીરાની ઈંટો
સમયની રેતી ખંખેરીને ઇતિહાસનો કાન ચૂમે છે.
સાંભળ...
ગીરની ગર્જનામાં ધરતીનું રુધિર ધબકે છે,
ને નર્મદાના ખળખળ વહેણમાં
આકાશને અડતી સરદારની ઊંચી છાતી
એકતાનું ગીત ગાય છે.
દ્વારિકાના મોજાં પગ પખાળે,
સોમનાથના ઘંટારાવમાં શ્રદ્ધા આળસ મરડે,
ને પાવાગઢના શિખરેથી
પવનનો સુસવાટો ભક્તિ બનીને વહે.
અહીં પથ્થર પણ કળા થઈને બોલે છે,
મોઢેરાના સૂર્યમંદિરના થાંભલે થાંભલે,
રાણકી વાવનાં ઊંડાણોમાં
શિલ્પીઓએ પાણીમાં કંડારેલા શ્વાસ આજેય જીવે છે.
પર્યટન એટલે માત્ર આંખોથી જોવું નહીં,
પર્યટન એટલે—
કાઠિયાવાડના રોટલા અને છાશની મીઠાશ માણવી,
પોળની સાંકડી શેરીઓમાં સ્નેહની સુગંધ શોધવી,
ને કોઈ અજાણ્યા આંગણે પહોંચીને
‘આવો, પધારો’ના એક જ વેણે ઘર જેવું પામી જવું.
ચાલ, નીકળી પડ મુસાફર!
આ માટી તને માત્ર રસ્તા નહીં બતાવે,
તારી અંદર ખોવાઈ ગયેલી ‘તને’
નવેસરથી તારી "સ્વયમ્'ભૂ" ઓળખ બતાવે.
અશ્વિન રાઠોડ — "સ્વયમ્'ભૂ"
