"નરેન્દ્ર મોદી વડનગરથી વિશ્વમંચ" (અછાંદસ કાવ્ય)
વડનગરની સાંકડી ગલીઓમાં ગૂંજતો એક કલરવ,
માટીની ભીની સુગંધ વચ્ચે પાંગરેલું એક સ્વપ્ન.
સ્ટેશનના પાટાઓ પર ધસમસતી ટ્રેનની વ્હીસલ
અને ધુમાડા વચ્ચે ઊકળતી કીટલીની વરાળ—
એ વરાળમાં જ લખાતી હતી સંઘર્ષની પ્રથમ લીટી.
નાનકડી હથેળીઓમાં છુપાયેલી હતી અપાર જીજીવિષા,
શર્મિષ્ઠા તળાવના ઊંડા જળને ચીરીને
સાહસ શીખતો એ કિશોર,
જેને પરિસ્થિતિઓએ ઘડ્યો હતો
નહીં કે સુવિધાઓએ.
એક દિવસ ઘરની સીમાઓ ટૂંકી પડી,
અને પગલાં વળી ગયા હિમાલયની બરફીલી શાંતિ તરફ.
સાધનાની અગ્નિ, એકાંતનું મંથન,
અને આત્મામાં સળગતી રાષ્ટ્રભક્તિની ધૂણી.
ત્યાંથી શરૂ થઈ એક સંન્યાસીની કર્મયોગી બનવાની યાત્રા.
સંઘના સંસ્કારો, ખભે થેલો અને અવિરત પ્રવાસ,
ધૂળિયા રસ્તાઓને પોતાનું સરનામું બનાવ્યું.
સંગઠનની નીરવ સાધનામાંથી
જ્યારે ગુજરાતની ધરતી પર સુકાન સંભાળ્યું,
ત્યારે ભૂકંપના કાટમાળ વચ્ચેથી ઊભું થયું
પુનર્નિર્માણનું એક અજેય શિખર.
વિકાસની નવી પરિભાષા કંડારાઈ,
અને પછી શરૂ થયો દિલ્હીના રાજપથ તરફનો પ્રયાણ.
૨૦૧૪ની એ ઐતિહાસિક સવાર,
લોકશાહીના મંદિરના પગથિયે માથું ટેકવતો એ લોકનાયક,
જેણે દેશના છેવાડાના માનવીની આંખમાં
સ્વાભિમાનનું અજવાળું રેડ્યું.
જનધનથી લઈને ચંદ્રયાન સુધી,
કાશીના ઘાટથી લઈને વિશ્વ મંચના શિખરો સુધી,
વિરોધોના વંટોળ વચ્ચે પણ અડગ ઊભેલો એક વડલો.
નિર્ણયોની કઠોરતા પાછળ ધબકતું એક સંવેદનશીલ હૃદય,
જે દરેક પડકારને અવસરમાં પલટી નાખવાની જીદ રાખે છે.
આજે પણ એ જ ઊર્જા, એ જ અવિરત દોડ,
કોઈ થાક નહીં, કોઈ વિરામ નહીં.
મા ભોમની સેવામાં સમર્પિત પ્રત્યેક શ્વાસ,
ચાની નાની દુકાનથી શરૂ થયેલી પગદંડી
આજે વિશ્વના સૌથી મોટા લોકતંત્રનો સુવર્ણ ઇતિહાસ બનીને
અવિરત વહી રહી છે "સ્વયમ્'ભૂ" સમયના પ્રવાહ સાથે.
અશ્વિન રાઠોડ — "સ્વયમ્'ભૂ"
