"પથ્થર પાછળનો માણસ એટલે ઘરનો મોભી" (અછાંદસ કાવ્ય રચના)
દુનિયા જેને ‘આધાર’ કહે છે,
એ ખભા ક્યારેક એકલામાં ધ્રૂજે છે.
સૌ જાણે છે કે હું મજબૂત છું,
પણ કોઈ એ નથી પૂછતું કે
અંદરથી કેટલો તૂટ્યો છું.
હું પણ થાકું છું અપેક્ષાઓના ભારથી,
હું પણ ડરું છું આવતીકાલની હારથી.
જ્યારે બંધ બારણે અંધારું ઘેરી વળે,
ત્યારે એક ખૂણે બેસી હું પણ રડું છું,
પોતાના જ અસ્તિત્વથી વિખેરાઈ જાઉં છું.
ચીસ પાડવાનું મન તો મનેય થાય છે,
કોઈના ખોળામાં માથું મૂકી હળવા થવું છે;
પણ પુરુષ હોવાની વણલખી શરત એ છે કે—
મારે આંસુઓને ગળી જતાં શીખવું પડે છે.
અને પછી...
જેવી પૂર્વમાં સવારની પહેલી કિરણ ફૂટે,
હું રાતના બધા જ ડૂસકાં સંકેલી લઉં છું.
ચહેરા પર પહેરી લઉં છું એ જ જૂનું મહોરું,
અને દર્પણ સામે ઊભા રહી ફરી હસી લઉં છું.
કેમ કે આ હાસ્ય પાછળ
ઘરના ચૂલાની આંચ સચવાયેલી છે,
મા-બાપની નિરાંત અને સંતાનોનું બાળપણ છે;
મારા એક તૂટી જવા પાછળ
કેટલાય પોતાનાઓની ખુશીઓ દાવ પર લાગેલી છે.
હું માત્ર એક સ્તંભ નથી,
એક ધબકતું, સંવેદનશીલ હૃદય પણ છું;
દુનિયા માટે કદાચ હું "સ્વયમ્'ભૂ" અભેદ્ય પથ્થર હોઈશ,
પણ ઈશ્વર જાણે છે—હું પણ એક માણસ છું.
અશ્વિન રાઠોડ — "સ્વયમ્'ભૂ"
