કંગન — એક ક્યારેય ન પૂરી થતી વાર્તા
કાંડા પર સજેલો એ નાનકડો કંગન,
દેખાવમાં સાવ સામાન્ય,
પણ તેની દરેક ખણખણમાં
આખા જીવનની એક વાર્તા છુપાયેલી હતી.
એ માત્ર સોનાનું કે ચાંદીનું ઘરેણું નહોતું,
એ કોઈ પોતાના માણસની યાદ હતી,
એક વચન હતું,
એક લાગણી હતી,
અને ક્યારેય પાછી ન આવનારી
એ સુંદર પળોની નિશાની હતી.
એક દિવસ કોઈએ એ કંગન
તેના હાથમાં પહેરાવતાં કહ્યું હતું—
“આને હંમેશાં સાચવીને રાખજે.
જ્યારે જ્યારે આ ખણખણશે,
ત્યારે તને મારી યાદ આવશે.”
એ દિવસે તે ફક્ત હસી હતી.
તેને ક્યાં ખબર હતી
કે એક દિવસ આ જ કંગન
તેના હાસ્ય અને આંસુઓનો
સાથી બની જશે.
સમય પસાર થતો ગયો.
લોકો બદલાઈ ગયા,
રસ્તાઓ બદલાઈ ગયા,
સંબંધોના રંગ બદલાઈ ગયા,
અને કેટલાક લોકો
વિદાય લીધા વિના જ
તેના જીવનથી દૂર ચાલ્યા ગયા.
પણ એ કંગન ત્યાં જ રહ્યો.
જ્યારે તેનું કાંડું હલતું,
ત્યારે કંગન ધીમેથી ખણખણતો—
છન… છન… છન…
અને એ અવાજમાં
તેને પોતાનો ભૂતકાળ સંભળાતો.
તેને યાદ આવતી
એ નાની નાની વાતો,
એ કારણ વગરનું હસવું,
એ લાંબી સાંજ,
આંખોમાં જોયેલા સપનાઓ
અને એ એક વચન—
“આપણે હંમેશાં સાથે રહીશું.”
કેટલો નાનો હતો એ શબ્દ—
“હંમેશાં.”
પરંતુ જીવનએ તેને શીખવ્યું
કે “હંમેશાં”નો અર્થ
દરેક વ્યક્તિ માટે એકસરખો હોતો નથી.
કેટલાક લોકો
આપણી સાથે આખી જિંદગી ચાલતા નથી,
પણ તેમની યાદો
આખી જિંદગી આપણી સાથે ચાલે છે.
એક દિવસ વરસાદ પડી રહ્યો હતો.
તે બારી પાસે ઊભી રહીને
પોતાના કાંડા તરફ જોઈ રહી હતી.
વરસાદના પ્રકાશમાં
કંગન વધુ સુંદર ચમકી રહ્યો હતો.
તેણે ધીમેથી પૂછ્યું—
“બધા દૂર ચાલ્યા ગયા,
તો પછી તું હજુ મારી સાથે કેમ છે?”
કંગને કોઈ જવાબ આપ્યો નહીં.
તે માત્ર ફરી ખણખણ્યો—
છન… છન… છન…
એ ક્ષણે તેને સમજાયું—
આ કંગન કોઈના પાછા આવવાની રાહ નહોતો જોતો.
એ તો તેના જીવનની
એક સુંદર યાદ બની ગયો હતો.
હવે તે કંગન પહેરીને
દુઃખી થતી નહોતી.
તે તેને જોઈને સ્મિત કરતી.
કારણ કે તેણે શીખી લીધું હતું—
દરેક સંબંધ પોતાની ઈચ્છા મુજબ અંત સુધી પહોંચતો નથી,
પરંતુ દરેક સાચો સંબંધ
આપણને કંઈક શીખવીને જાય છે.
કેટલાક લોકો આપણા જીવનમાં
વાર્તા બનીને આવે છે,
કેટલાક કવિતા બનીને,
અને કેટલાક
એક નાનકડા કંગનની ખણખણાટ બનીને
કાયમ માટે હૃદયમાં વસે છે.
તેણે કંગનને સ્પર્શ કર્યો
અને ધીમેથી કહ્યું—
“તું મારા હાથની શોભા નથી,
તું મારા જીવનની વાર્તા છે.”
ચાંદનીનો પ્રકાશ
તેના કાંડા પર પડ્યો.
કંગન ફરી ચમક્યો.
અને તેની ખણખણમાંથી
જાણે કોઈ કહી રહ્યું હતું—
“સાચો પ્રેમ ક્યારેય સમાપ્ત થતો નથી,
તે માત્ર યાદ બનીને
હૃદયમાં જીવતા શીખી જાય છે.”
છન… છન… છન…
કંગન ખણખણતો રહ્યો…
અને તેની વાર્તા
આજે પણ ચાલુ રહી.
મુખ્ય શીખ
સાચો પ્રેમ હંમેશાં આપણી પાસે રહેતો નથી,
પરંતુ તેની સુંદર યાદ
આખી જિંદગી આપણા હૃદયમાં જીવંત રહે છે.
