காதல்
உன்னை பார்த்த அந்த நொடி
என் உலகம் நின்றது.
கண் இமைக்க மறந்தது.
மூச்சு விட மறந்தது.
காலம் உறைந்து போனது.
நீ பேசும் போது
மல்லிகை பூ வாசம் வீசும்.
நீ சிரிக்கும் போது
மழை நின்ற வானவில் தோன்றும்.
நீ மௌனமாய் இருந்தாலும்
என் இதயம் உன் பேர் சொல்லும்.
காலை டீ கடையில்
இரண்டு டீ சொல்லி
ஒன்றை உனக்கு நீட்டும் போது
என் விரல் நடுங்கும்.
அந்த நடுக்கத்தில்
என் காதல் தெரியும்.
உன் குரல் கேட்காத நாளில்
என் காது செவிடாகும்.
உன் முகம் பார்க்காத நாளில்
என் கண் குருடாகும்.
உன் பெயர் சொல்லாத நாளில்
என் நாக்கு ஊமையாகும்.
சண்டை போட்டாலும்
ஒரு நிமிடம் தாங்காது.
“சாரி” என்று நீ சொல்லும் முன்
“நான் தான் தப்பு” என்பேன்.
ஏனென்றால்
நீ இல்லாத நிமிடம் கூட
எனக்கு யுகம்.
மழையில் நனைந்த போது
உன் குடைக்குள் இடம் கொடுத்தாய்.
வாழ்க்கையில் நனையும் போது
உன் இதயத்தில் இடம் கொடு.
நான் குடையாக இருக்கிறேன்
உன் கண்ணீருக்கு.
உனக்கு காய்ச்சல் என்றால்
என் நெஞ்சு கொதிக்கும்.
நீ அழுதால்
என் கண் எரியும்.
உன் வலி என்னுடையது.
உன் சிரிப்பு என்னுடையது.
நீ நான் இல்லை.
நாம்.
உன் அப்பா திட்டினாலும்
ஊர் பேசினாலும்
உன் கை விட மாட்டேன்.
மலை தாண்டி வருவேன்.
கடல் நீந்தி வருவேன்.
ஏனென்றால்
நீ தான் என் வீடு.
வீட்டுக்கு வழி கேட்க மாட்டார்கள்.
கிழவன் ஆனாலும்
உன் கையை பிடித்து
பஸ் ஸ்டாப்பில் நிற்பேன்.
“இன்னும் அழகா இருக்க” என்பேன்.
நீ வெட்கப்பட்டு சிரிப்பாய்.
அந்த சிரிப்பை பார்க்க
இன்னொரு ஜென்மம் கேட்பேன்.
காதல் என்றால்
நீ தூங்கும் போது
போர்வை போர்த்தி விடுவது.
நீ சாப்பிடாமல் போனால்
நானும் பட்டினி கிடப்பது.
நீ கனவு கண்டால்
அதை நிறைவேற்ற ஓடுவது.
உன்னிடம் ஒன்று மட்டும் கேட்கிறேன்:
என் கடைசி மூச்சு போகும் போது
உன் மடியில் கிடக்க வேண்டும்.
உன் குரல் என் காதில் கேட்க வேண்டும்.
“பயப்படாதே, நான் இருக்கேன்” என்று
நீ சொல்ல வேண்டும்.
அது போதும்.
என் காதல் ஜெயித்துவிடும்.
உன்னை காதலிப்பது
என் மூச்சை போல.
நிறுத்தினால் செத்துவிடுவேன்.
அதனால்
நிறுத்தாமல் காதலிக்கிறேன்.
இந்த ஜென்மம் மட்டும் இல்லை,
எழு ஜென்மமும் உன்னை தான்.
