પખી ને માડુ
ન ટક જી ચિંધા ન લખે જી વ્યાધી,
ન ભુખજી ચિંધા ન દુઃખ જી વ્યાધી.
બચ્ચે કે વેઢાંરે ઉડાય સજે આકાશ,
ભગવાન તે ભરોસો ને પેંઢ તે વિશ્વાસ.
ન ભૅરી કરે પૂંજી, ન માયાજી આશા,
કુદરતજી બોલી સમજે ઈ જ ખાસા.
તૂટે જો ડાળ પન તૉંય હિંમત ન હારે,
વરી નવો મારો ભનાય ઈ નાય જે આરે.
માળુ તું મુંઝાયૅ કી? ધુનિયા જે ધ્રા સે,
પખી જો મુલક, ઈ પેંઢજે જે ઘર સે.
ખુલ્લા રખ પખ ને મનમેં હરખ રખ,
થિંધા પૂરા કમ કુધરત વૅઠા કિક સેખ.
સુખ અને દુઃખ જેડા મોસમ અચિંધા,
ધીરજ રખધે ત નવો મારગ પ મિલધા.
નર ચે પખીએ જી મિસાલે તું મોજમેં હલ,
અજ઼ જે ભરોસે તું જીવી ઘૅન હર પલ.
