ભલે બદલાય આ દુનિયા, જૂની વાતો નથી ભૂલવી,
ગુજરાતી સાહિત્યની મીઠી એ યાદો નથી ભૂલવી.
હશે તડકો ભલે આધુનિકતાનો ચારે બાજુ પણ,
કવિઓના હૃદયની શીતળ એ છાયા નથી ભૂલવી.
વહે છે લોહીમાં જે નર્મદ ને દલપત બની આજે,
કબાટોમાં પુરાયેલી પુસ્તક-માયા નથી ભૂલવી.
નથી આ માત્ર અક્ષરો, આ તો હૈયાના ધબકારા,
ગઝલ, ગરબા ને લોકગીતોની એ લય નથી ભૂલવી.
ખુમારી જે શીખવે, પ્રેમની વ્યાખ્યા જે સમજાવે,
આપણી ભાષાના રણકારની એ દુનિયા નથી ભૂલવી.
હશે હોઠે ભલે અંગ્રેજી કે બીજી અન્ય કોઈ ભાષા,
પણ માના હાલરડાંના સૂરની એ મમતા નથી ભૂલવી.
