વાર્તા ૧૨: લાસ્ટ સીન (Last Seen)
રાતના બે વાગ્યા હતા. તન્વી વારંવાર એક જ નામનું પ્રોફાઇલ ચેક કરી રહી હતી. નીચે લખેલું આવતું હતું— "Last seen today at 2:05 AM."
આ 'લાસ્ટ સીન' માત્ર એક સમય નથી, પણ એક આખી વાર્તા છે. એ સમયે એ જાગતો હતો, પણ એની પાસે તન્વીના મેસેજનું રિપ્લાય આપવાનો સમય નહોતો. આપણે જ્યારે કોઈને પ્રેમ કરીએ છીએ, ત્યારે એનું 'લાસ્ટ સીન' આપણા માટે એ વાતનો પુરાવો બની જાય છે કે આપણે એની જિંદગીમાં કયા સ્થાને છીએ.
ક્યારેક આપણે કોઈની રાહ જોતા હોઈએ છીએ અને સામેવાળી વ્યક્તિ ઓનલાઈન હોવા છતાં 'ટાઈપિંગ...' નથી આવતું, ત્યારે એ મૌન બહુ જોરથી વાગે છે. ડિજિટલ યુગમાં અંતર કિલોમીટરમાં નહીં, પણ રિપ્લાયના સેકન્ડોમાં મપાય છે. 'લાસ્ટ સીન' છુપાવી દેવાથી ઓનલાઈન સ્ટેટસ ભલે ન દેખાય, પણ મનનું સ્ટેટસ તો છતું થઈ જ જાય છે.
તન્વીએ ફોન બાજુ પર મૂક્યો અને આંખો મીંચી લીધી. તેને સમજાયું કે જે વ્યક્તિને તમારી પરવાહ હશે, એના માટે તમારે 'લાસ્ટ સીન' ચેક કરવાની જરૂર નહીં પડે; એના શબ્દો જ તમને કહી દેશે કે તમે એના માટે કેટલા ખાસ છો.
જિંદગીમાં કોઈનું 'લાસ્ટ સીન' જોયા કરવા કરતાં, પોતાની જિંદગીનું 'બેસ્ટ સીન' જીવવામાં જ સાચી સમજદારી છે.
