લઘુકથા
*ઝાંઝર*
"દિકરા, વહુને કહે કે મને આ ઝાંઝર અને એનો અવાજ ગમતાં નથી તો હવે એ ઝાંઝર ન પહેરે" વર્ષો પછી ઘરમાં નવી પરણેલી વહુના પગમાં ઝાંઝરનો ઝણકાર સાંભળી બાએ આંખમાં આવેલા આંસુ છુપાવતાં દિકરાને કહ્યું.
"પણ બા તમને ઝાંઝર નથી ગમતા એટલે રમા પણ ન પહેરે એ તો બરાબર નથી. એને તો બહુ વહાલાં છે ઝાંઝર બા, એ તો પહેરશે જ." દિકરો જવાબ વાળી ઑફિસ માટે નીકળી ગયો. પણ બાનું હૈયું વલોવાઈ રહ્યું હતું. વાતેય સાચી હતી. જરૂરી તો નથી કે પોતાને ન ગમતી વાત દિકરો ને વહુ પણ સ્વીકારે..
આમેય એમને ક્યાં ખબર હતી કે આ ઝાંઝરના રણકારે જ એમના જીવનમાં સૂનકાર ભરી દીધો હતો. એમણે ક્યારેય કળ પડવા નથી દીધી કે એક દિવસ એને પણ ખૂબ વહાલાં એવા આ ઝાંઝર જ લેવા ગયેલા એના પતિ આજ પચ્ચીસ વર્ષે પણ પાછા નથી ફર્યા. હા, આવી એમની લાશ અને હાથમાં એક્સિડન્ટથી રક્તરંજીત ઝાંઝર!
મંજુલા ગજકંધ ઘેલા 'ઊર્મિ'
