_એક પાંદડું, જીદે ચડ્યું,_
_થયું નિજ *પરિવારથી* *જુદું...*
_ઝાડથી છૂટું પડીને એ પાંદડું_
_ખૂબ *હરખાય* છે,_
_હાશ ! છૂટયા હવે આ *ભીડથી,*
_મનથી એ *મલકાય* છે._
*_વાયુ* સાથે વહેતું વહેતું_
_આમ તેમ *લહેરાય* છે,_
*_સૃષ્ટિ બહારની ખૂબ સુંદર છે !_*
_એને એવું *મનમાં* થાય છે._
*_ઝાડ પર રહ્યાં ચિપકીને_*
_ત્યાં આમ *ક્યાં રખડાય છે*!_
_ત્યાં તો બસ બીજાઓ,_
_મારી સાથે રોજ *અથડાય છે*!,_
_અહીં તો વાયુ સાથે_
_મજેથી *ઉડીને* જવાય છે,_
_ને ઝરણાની સાથે ખળખળ_
_*ગીતો મજાના ગવાય છે.*_
_પાણી સાથે *ઉછળતાં*_
_ને *કૂદતાં* એ મલકાય છે,_
_પણ સુખ *ક્ષણભંગૂર* છે_
_એ એને *ક્યાં સમજાય છે?*_
_ઝરણાંમાંથી વહેતું જ્યારે_
_*કિનારે* પહોંચી જાય છે,_
_જાનવરોનાં *ખર* નીચે_
_જ્યારે ખૂબ *રગદોળાય* છે._
_પીડાથી *કણસતું* એ_
_હવે ખૂબ *પસ્તાય* છે,_
_ઝાડ સાથે જોડાયેલા હોવાનું_
_*મૂલ્ય* એને સમજાય છે._
_આઝાદી વ્હાલી લાગે_
_પણ *મોંઘી* સાબિત થાય છે,_
*_સંયુકત પરિવાર* બન્ધન નહિં_
_પણ ! જીવનનો સાચો પર્યાય છે._
.
