એના શરણમાં દિલથી પ્રગટે છે કવિતા;
એના કારણમાં જ કલમ લખે છે કવિતા;
વાદળ કરે લાખ કોશિષ એને ઢાંકવાની,
વાદળને ચીરીને પણ ઊગે છે સવિતા;
વસંતમાં તો ખીલી ઉઠે છે એ ચારે તરફ,
પાનખરમાં પણ એની વધે છે અસ્મિતા;
પર્વતોના પેટાળ માંથી ઉદભવે એ છતાં,
મહેરામણને મળવા સ્તો વહે છે સરિતા;
ભમરાના સ્પર્શ માત્ર થીજ ખીલે છે પુષ્પ,
ગુલની મહેકથી મહેકી ઊઠે છે ગુલિસ્તાં;
બાગમાં ઊભેલા ઉંચા વૃક્ષની આલિંગને,
અંબરને આંબવા જોને મથે છે તરુલતા;
એની રમણીયતા પર આફરીન છે દુનિયા,
હરીત રંગ ઓઢી ઊભી જાણે કે વનિતા;
એની ખૂબસૂરતીની શું વાત કરૂં "વિએમ"
એને માણવા આભથી ઉતરે છે ફરિસ્તા;
નથી કોઇ મહેબૂબ કે નથી એ મહેબૂબા,
એ છે સૃષ્ટિ જેના થકી ખીલે છે સુંદરતા;
...✍️વિનોદ. મો. સોલંકી "વિએમ"
GETCO Tappar (GEB)
