ભેદ ભલે મુજને ખટકે, નજર સૌની સાફ રહે,
ને મન બધાના એક રહે.
સૌ મલીશું એ જ ઓટલે બસ પોંહચવાના ગલ્લી નાકા જુદા છે.
મારી તકલીફ ને તારી તાસીર બદલાય, બસ એવા દીપમાં સૌનું તેલ રેડાય.
સમાજના વાડા ન તને નડે ન મને ભડખે બસ એ જ માટે કિટનાશક દવા છંટાય.
બાકી અહીં તો રોજ નવા નવા ચેપ ફેલાય. જો એમનું એમ રોજ રહે.
તો તો તું તારે ઘેર ભલોને હું મારા ઘેર, એક શ્વાસે ફેલાતી આ વૈચારિક આભરછેટથી તો હું એકલો ભલો...
વીજભગત
