ક્યાં સુધી
હતી એક જવાન , નાજુક નમણી , અતિ સુંદર ગોરી ગોરી બાળા
નિર્દોષ ઝીલ જેવા નૈન, નકશીદાર નાક, પરવાળા હોઠ, દાંત હતા માનો મોતી ની માળા.
સદા હસતી, ખિલખિલાતિ ; હતી માનો એ, એ કોમળ ધૂપ કે ચંદ્ર નું સ્વરૂપ
હૃદય સ્પરશી જાય , તન મન ખુશાલ થાય, એવું મોહક હતું એનું રૂપ .
જીવન માં એના , વાદળ છાયા હતાં કાળા ડીબાંગ, ભયાનક , ઘનઘોર
એટલે, કમનસીબે પતિ મળ્યો બિચારી ને, જે હતો કજિયાખોર.
લોકોમાં ભેલાતા હવે એ થોડી અચકાઈ, સંકોચાઈ ; અને શરમાઈ
ચૂપચાપ સહન કરતી હતી એ, આં દર્દ ; હસતું મુખડું હવે ગયું સાઉં કરમાઈ
દર્દ હતું એવું કે એનાથી કોઈ ને કેહવાય નહિ અને સેહવાય પણ નહિ ;
કહે તો કહે કોણે; બધી પીડા બિચારી કોમળ બાળાએ એકલે હાથે સહી.
પીડાથી થયું મન નીરસ, હૃદય ગયું ભાંગી એને આંખો થઈ ગઈ ઉદાસ
કરમાયલા મુખની ઉદાસી છુપાવવા એ ખોટું હસી લેતી, જાણે કરતી હોય ઉપહાસ.
ધીરે ધીરે એનો થયો દયાજનક હાલ, હતી એ સાઉ એકલી; દુઃખ નો ઘૂંટડો પિતિ ગઈ
થોડી થોડી એ રોજ, વીણા વાંકે મરતી ગઈ; નીરસ જીવન જીવતી ગઈ.
ક્યાં ગઈ એ ખિલખિલાટ હસતી બાળા; આં નવી વ્યક્તિથી કેટલું દુઃખ સેહવાય !
પૂછતી રહી પોતાની જાતને, શું આં પીડા જનક જીવનને જ જીવન કહેવાય ???
Armin Dutia Motashaw
