મમ્મી-પપ્પા આ સૌથી સારું વૃધ્ધાશ્રમ છે.અહી તમને કંઈ જ તકલીફ નહિ પડે. અક્ષયે ગાડી ઊભી રાખતા કહ્યું.. પુષ્પાબહેન અને સુરેશભાઈ આંખ માં આંસુ સાથે ખાલી હા જ બોલી શક્યા..ત્યાં જ નાનકડા અંશે જીદ કરતાં કહ્યુ,દાદુ- દાદી મારે અહી તમારી સાથે રહેવું છે.બંને કંઈ જ બોલે તે પહેલાં તરત જ અવની એ અંશ ને ખિજાઈ ને કહ્યું,ઘરે નાના નાની તારી રાહ જોવે છે અંશ..
વૃદ્ધાશ્રમમાં એક માણસ બહાર આવે છે, તેણે સુરેશભાઈ ને જોતા જ કહ્યું,જો હું ખોટો ન હોવ તો તમે સુરેશભાઈ મેહતા જ છો ને?હા, પણ તમે પપ્પા ને કઈ રીતે ઓળખો અક્ષયે પૂછ્યું..
વરસો પહેલાં જ્યારે હું પહેલીવાર મારા પપ્પા સાથે આ વૃધ્ધાશ્રમમાં આવ્યો ત્યારે મે બે વ્યક્તિને ખૂબ રડીને દીકરા વહુ ને કરગરતા જોયા હતાં અને તેમના પૌત્ર ને દાદા દાદી સાથે રેહવા માટે રડતાં જોયો હતો.એ દ્રશ્ય આ જ પરિવાર નું હતું,બસ ખાલી ચહેરા અલગ હતાં....
