સમી સાંજે
ઢળતી પાંપણ પર
તારી કોડીલી યાદોને
ઉપાડીને ઊભો છું.
ખબર છે
નહીં જ આવે તું,
છતાં હું
તું ગઈ એ દિશાએ
મીટ માંડી ઊભો છું.
કહેતી હતી તું
તારા વિના નહીં જ જીવી શકું?
હું ખુદ હવે
અસ્તિત્વ કાજ તુજબિન
હાથ મસળી
ફાંફાં મારીને ઊભો છું.
એકવાર માત્ર
મારી ઉમ્મીદ ખાતીર
દસ્તક દઈ જાજે,
તું મૂકીને ગઈ
એ જ સ્થળે
વેરાન બની ઊભો છું.
અ.રે.
