તારા સુધી
ડગર જે ખુદ લઈ જાય મને તારા સુધી,
આપોઆપ કદમ જાય એ પંથ સુધી..
આજ લગી જીવ્યા મારામાં ને મારામાં
હવે બાંધવાની છે ગઠરિયાં અંત સુધી
હતી ખામોશી ખૂબ વજનદાર વર્તનમાં
મૂરઝાશે લાગણી પળ પળમાં તંત સુધી
સંતાન બધાં તારા તો છે આ દુનિયામાં
ફરક કેમ તો પછી શેતાનથી સંત સુધી?
સ્પર્શ ન મળે પણ વિદ્યમાન તું દુનિયામાં
અદ્રશ્ય કેમ બનવું ગમે, તને અનંત સુધી?
©અર્ચિતા દીપક પંડ્યા
