નવપ્રસ્થ શહેરમાં જે શાંતિ દેખાતી હતી તે ખરેખર શાંતિ નહોતી, તે અંદર ઉકળતા તોફાન પહેલાંનું થંભાયેલું વાતાવરણ હતું. આદિત્ય શાહનો લેખ બહાર આવ્યા પછી શહેરની હવામાં કંઈક બદલાઈ ગયું હતું. લોકો હજી પણ ખુલ્લેઆમ બોલતા નહોતા, પરંતુ આંખોમાં સવાલ દેખાવા લાગ્યા હતા. ચોરાહે ઉભેલા ચા સ્ટોલ પર હવે માત્ર ધર્મ અને દેશભક્તિના નારા નહીં, પણ સમરસતા બ્રિજ વિશે પણ ચર્ચા થવા લાગી હતી. કોઈ ધીમે અવાજે પૂછતું કે ખરેખર પૈસા ક્યાં ગયા, કોઈ કહેતો કે પુલની અંદરનો લોખંડ જંગ લાગેલો કેમ હતો. આ સવાલો નાનાં હતાં, પરંતુ સત્તા માટે ખતરનાક હતાં.
સૂર્યવર્ધન રાઠોડને આ બદલાવ તરત જ સમજાઈ ગયો. વર્ષોથી તે જાણતો હતો કે જનતા ઉપર કાબૂ રાખવાનો સૌથી સરળ રસ્તો ડર અને ભાવનાનો હતો. જો લોકો ગુસ્સે હોય, તો તેમને કોઈ “દુશ્મન” બતાવી દો. જો લોકો સવાલ પૂછે, તો તેમને “દેશદ્રોહી” કહી દો. પરંતુ આ વખતે સમસ્યા થોડી અલગ હતી. કારણ કે આદિત્યે માત્ર આરોપ લગાવ્યા નહોતા, તેણે પુરાવા મૂક્યા હતા. દસ્તાવેજો, આંકડા અને ટ્રાન્ઝેક્શન રેકોર્ડ બધું જાહેર થઈ ગયું હતું.
તે જ સાંજે રાઠોડના બંગલામાં એક ગુપ્ત બેઠક બોલાવવામાં આવી. મોટા હોલમાં ગાઢ શાંતિ હતી. રાઠોડ ટેબલની એક બાજુ બેઠો હતો, તેની આંખોમાં અણગમો સ્પષ્ટ હતો. સામે ધ્રુવ માલવિયા બેઠો હતો, ચહેરા પર ચિંતા અને ગુસ્સાનો મિશ્રણ. બાજુમાં રઘુ “ટાઇગર” સોલંકી પોતાના ખુરશીમાં અડધી રીતે ઢળી ગયો હતો, જાણે આ બધું તેના માટે રોજનું કામ હોય. થોડું દૂર વિભાન ત્યાગી મોબાઇલ સ્ક્રોલ કરતો હતો, પણ તેના ચહેરા પરનો તણાવ છુપાતો નહોતો.
“એક પત્રકાર આખા શહેરને ઉશ્કેરી રહ્યો છે,” રાઠોડે ધીમા પરંતુ કડક અવાજમાં કહ્યું. “અને તમે લોકો બેઠા જુઓ છો.”
માલવિયાએ તરત જવાબ આપ્યો, “અમે મીડિયા મેનેજ કરી રહ્યા છીએ. મોટા ચેનલો આ વિષયને ઉઠાવશે નહીં.”
રાઠોડે ટેબલ પર હાથ મારી દીધો. “મને મીડિયા નહીં, જનતા વિશે ચિંતા છે. લોકો સવાલ પૂછવા લાગ્યા છે.”
રઘુ ટાઇગર હળવું હસ્યો. “સવાલો ડરથી બંધ થઈ જાય છે.”
રાઠોડે તેની તરફ નજર ફેરવી. “તો પછી ખાતરી કરો કે તેઓ ફરી ડરે.”
તે રાત્રે નવપ્રસ્થના ઘણા ખૂણાઓમાં અજાણી હરકતો શરૂ થઈ. આદિત્યના ઘરની બહાર એક કાળી SUV કલાકો સુધી ઉભી રહી. તેના ફોન પર અજાણ્યા નંબરથી કોલ આવ્યા, પરંતુ જ્યારે તે ઉઠાવતો ત્યારે સામે મૌન રહેતું. સોશિયલ મીડિયા પર તેના વિશે ખોટી અફવાઓ ફેલાઈ કે તે વિદેશી સંગઠનથી પૈસા લે છે, કે તે શહેરને અસ્થિર કરવા માંગે છે. આ બધું એક આયોજનબદ્ધ હુમલો હતો.
સમીરાએ આદિત્યને ચેતવણી આપી. એક સાંજ તેઓ બંને શહેરની બહારની એક જૂની કેફેમાં મળ્યા.
સમીરાના ચહેરા પર થાક સ્પષ્ટ હતો. “તેઓ હવે સીધું દબાણ લાવશે,” તેણીએ કહ્યું. “માત્ર તારા પર નહીં, જે કોઈ તને મદદ કરે છે તેના પર પણ.”
આદિત્ય થોડું મૌન રહ્યો. “જો આપણે હવે રોકાઈ જઈએ, તો પછી ક્યારેય સત્ય બહાર નહીં આવે.”
સમીરા થોડી ક્ષણ માટે ખિડકી બહાર જોયું. રસ્તા પર વરસાદની ભીની સુગંધ હતી. “મને ખબર છે,” તેણીએ ધીમેથી કહ્યું, “પણ સત્યની કિંમત ઘણી ભારે હોય છે.”
આ દરમિયાન કાવ્યા નાયકની પરિસ્થિતિ વધુ ગંભીર બની ગઈ. કોલેજમાં તેને ધમકીઓ મળવા લાગી.
કેટલાક વિદ્યાર્થીઓ તેને “ખોટું બોલનાર” કહેતા, કારણ કે સોશિયલ મીડિયા પર એક નકલી વીડિયો ફેલાયો હતો જેમાં એવું બતાવવામાં આવ્યું હતું કે કાવ્યા પોતે જ પૈસા માંગતી હતી. આ સ્પષ્ટ રીતે બનાવટી હતું, પરંતુ ઘણા લોકો તેને સાચું માનવા લાગ્યા.
એક સાંજે કાવ્યા અને તેના પિતા ઘરે પરત ફરી રહ્યા હતા ત્યારે બે બાઇક પર આવેલા લોકોને તેમની કાર રોકી. તેઓએ સીધું કંઈ કર્યું નહીં, ફક્ત કારની બાજુમાં ઉભા રહીને સ્મિત કર્યું. એ સ્મિતમાં એવી ધમકી હતી કે કાવ્યાના પિતાને સમજાઈ ગયું આ લડાઈ સરળ નથી.
આદિત્યે જ્યારે આ વિશે સાંભળ્યું ત્યારે તેના અંદર ગુસ્સો ઉકળ્યો. તેણે વધુ તપાસ શરૂ કરી. માલવિયાની કંપનીના એક ભૂતપૂર્વ કર્મચારી તેની સાથે ગુપ્ત રીતે મળવા તૈયાર થયો. તે વ્યક્તિ વર્ષોથી કંપનીના એકાઉન્ટ વિભાગમાં કામ કરતો હતો અને હવે બધું બહાર લાવવા માંગતો હતો.
તેઓ મધરાતે શહેરની બહાર એક ખાલી ગોડાઉનમાં મળ્યા. કર્મચારીના હાથ કંપતા હતા. “મને ડર લાગે છે,” તેણે કહ્યું. “પણ જો હું હવે પણ મૌન રહીશ, તો હું પણ દોષી બની જઈશ.”
તેણે એક પેન્ડ્રાઇવ આદિત્યને આપી. તેમાં ટ્રાન્ઝેક્શન રેકોર્ડ, નકલી બિલ, અને શેલ કંપનીઓની યાદી હતી. સૌથી ચોંકાવનારું એ હતું કે પૈસાનો એક મોટો ભાગ વિદેશી ખાતાઓમાં ટ્રાન્સફર થયો હતો એ જ સમયે જ્યારે શહેરમાં વિકાસ માટે નાણાંની અછત બતાવવામાં આવી હતી.
આદિત્યે પેન્ડ્રાઇવ હાથમાં લીધી ત્યારે તેને સમજાયું કે હવે પાછું વળવાનું કોઈ રસ્તો નથી.
તે જ રાત્રે શહેરના બીજા ખૂણે રઘુ ટાઇગર પોતાના માણસો સાથે બેઠો હતો. તેના ચહેરા પર કડવું સ્મિત હતું. “પત્રકારને લાગે છે કે તે હીરો છે,” તેણે કહ્યું. “કાલે તેને સમજાશે કે શહેરમાં કોણ રાજ કરે છે.”
અગલી સવાર નવપ્રસ્થ માટે એક ભયંકર સમાચાર લઈને આવી. આદિત્યના નજીકના મિત્ર અને ફોટોગ્રાફર અમન પર અજાણ્યા લોકો દ્વારા હુમલો થયો. તેને ગંભીર ઇજાઓ સાથે હોસ્પિટલમાં દાખલ કરાયો. કોઈએ ખુલ્લેઆમ સ્વીકાર્યું નહીં, પરંતુ શહેર જાણતું હતું કે આ સંદેશ હતો.
આદિત્ય હોસ્પિટલના કોરિડોરમાં ઉભો રહ્યો, અમનના બેડ પાસે. તેના મનમાં એક જ પ્રશ્ન ગુંજતો હતો શું સત્ય માટે લડવું એટલું જ જોખમી છે? પરંતુ જ્યારે તેણે અમનને અચેત અવસ્થામાં જોયો, ત્યારે તેના અંદર એક નવો સંકલ્પ જન્મ્યો.
નવપ્રસ્થ હવે બે ભાગોમાં વહેંચાઈ રહ્યું હતું. એક ભાગ હજી પણ ભાષણો અને નારામાં વિશ્વાસ કરતો હતો. બીજો ભાગ ધીમે ધીમે સવાલો પૂછવા લાગ્યો હતો. અને આ બંને વચ્ચેનો સંઘર્ષ હવે ખુલ્લો થવાનો હતો.
તે રાત્રે આદિત્યે પોતાના કમ્પ્યુટર સામે બેઠા બેઠા એક નવો લેખ લખવાનું શરૂ કર્યું. આ વખતે તે માત્ર ભ્રષ્ટાચાર વિશે નહોતું. તે શહેરની આત્મા વિશે હતું કેવી રીતે ડર અને પ્રચાર વચ્ચે સત્ય ગુમ થઈ જાય છે.
બહાર શહેરમાં પવન તેજ બનતો હતો. વરસાદ ફરી શરૂ થવાનો હતો.
અને નવપ્રસ્થને ખબર નહોતી કે આવનારા દિવસોમાં આ તોફાન માત્ર આકાશમાં નહીં, શહેરની અંદર પણ ઉઠવાનું હતું.
અપૂર્ણ
