અમદાવાદની વ્યસ્ત સડકો પર ટ્રાફિકના અવાજો, ઓફિસની ડેડલાઈન્સ અને સોશિયલ મીડિયાના નોટિફિકેશન્સ વચ્ચે આર્યનનું જીવન એક મશીન જેવું બની ગયું હતું. આર્યન એક સફળ માર્કેટિંગ મેનેજર હતો. તેની પાસે મોંઘી ગાડી હતી, આલીશાન ફ્લેટ હતો અને હજારો ફેસબુક ફ્રેન્ડ્સ હતા, પણ તેની પાસે એક વસ્તુની ખોટ હતી.શાંતિ.
એક રવિવારની સાંજે, જ્યારે તે પોતાના ફ્લેટની બાલ્કનીમાં બેસીને કોફી પી રહ્યો હતો, ત્યારે તેને અચાનક વિચાર આવ્યો: "છેલ્લે હું ક્યારે ખડખડાટ હસ્યો હતો? છેલ્લે મેં ક્યારે મારી જાત સાથે વાત કરી હતી?" તેને સમજાયું કે તે ભીડમાં તો છે, પણ અંદરથી સાવ એકલો છે. આ 'એકલતા' તેને ડરાવી રહી હતી, પણ તેને જરૂર હતી 'એકાંત' ની.બીજા જ દિવસે આર્યને ઓફિસમાંથી ૧૫ દિવસની રજા લીધી. મિત્રોએ પૂછ્યું, "ક્યાં જાય છે? ગોવા કે મનાલી?" આર્યને હસીને કહ્યું, "એવી જગ્યાએ જ્યાં નેટવર્ક નહીં, પણ મારું દિલ કામ કરે."તેણે પોતાની જૂની ગાડી ઉઠાવી અને હિમાચલના એક નાના ગામડા 'જીભી' તરફ પ્રયાણ કર્યું. તેની પાસે કોઈ હોટલનું બુકિંગ નહોતું, માત્ર એક નાનો બેગપેક અને ડાયરી હતી. રસ્તામાં પહાડોની ઠંડી હવા અને ચીડના વૃક્ષોની સુગંધ તેને આવકારવા લાગી. જેમ જેમ શહેર પાછળ છૂટતું ગયું, તેમ તેમ તેના મનનો ભાર હળવો થતો ગયો.જીભીમાં તેણે એક નાનકડા લાકડાના હોમસ્ટેમાં રહેવાનું નક્કી કર્યું. ત્યાં નહોતું ટીવી, નહોતું ઈન્ટરનેટ. પહેલા બે દિવસ તો આર્યનને ખૂબ અજીબ લાગ્યું. વારંવાર તેનો હાથ ખિસ્સામાં ફોન શોધવા જતો. તેને લાગ્યું કે તે પાગલ થઈ જશે. આસપાસની શાંતિ તેને બહેરા કરી દેતી હતી.પણ ત્રીજા દિવસે સવારે જ્યારે તે વહેલો ઉઠ્યો અને બારી ખોલી, ત્યારે તેણે જોયું કે પહાડોની પાછળથી સૂરજ ધીમે ધીમે ડોકિયું કરી રહ્યો હતો. પક્ષીઓનો કલરવ સ્પષ્ટ સંભળાતો હતો. તેણે પહેલીવાર અનુભવ્યું કે 'શાંતિ' નો પણ એક અવાજ હોય છે. તેણે ત્યાં બેસીને કલાકો સુધી વહેતી નદીના અવાજને સાંભળ્યો. તેને સમજાયું કે અત્યાર સુધી તે બહારના અવાજો સાંભળવામાં એટલો વ્યસ્ત હતો કે અંદરનો અવાજ દબાઈ ગયો હતો.એકાંતમાં રહેતા રહેતા આર્યનને જૂની યાદો તાજી થઈ. તેને નાનપણમાં ગમતું પેઈન્ટિંગ, તેની અધૂરી કવિતાઓ અને તે સપનાઓ જે તેણે પૈસા કમાવવાની દોડમાં ક્યાંક ફેંકી દીધા હતા. તેણે એક ડાયરી લીધી અને લખવાનું શરૂ કર્યું.તેણે લખ્યું:"એકલતા એ સજા છે જ્યારે આપણે બીજાને મિસ કરીએ છીએ, પણ એકાંત એ મજા છે જ્યારે આપણે પોતાની જાતને શોધી લઈએ છીએ."તેણે સ્થાનિક લોકો સાથે વાતો કરી. એક વૃદ્ધ પહાડી દાદાએ તેને કહ્યું, "બેટા, આ પહાડો આપણને શીખવે છે કે સ્થિર રહેવામાં કેટલી તાકાત છે. દોડવાથી મંઝિલ મળે છે, પણ થોભવાથી જિંદગી મળે છે." આ વાક્યે આર્યનની વિચારધારા બદલી નાખી.હવે આર્યનને કોઈની જરૂર નહોતી. તે એકલો જંગલોમાં ફરવા જતો, પથ્થરો પર બેસીને કિતાબ વાંચતો અને રાત્રે તારાઓ ભરેલા આકાશ નીચે સૂઈ જતો. તેને સમજાયું કે પોતાની જાત સાથે મિત્રતા કરવી એ દુનિયાની સૌથી મોટી સિદ્ધિ છે.જે આર્યન પહેલા ફોન વગર એક મિનિટ નહોતો રહી શકતો, તે હવે કલાકો સુધી મૌન રહી શકતો હતો. આ મૌન તેને કંટાળો નહીં, પણ એક અનોખો આનંદ આપતું હતું. તેને સમજાઈ ગયું કે "એકાંતની મોજ" શું છે. તે પોતાની જ કંપનીમાં ખુશ રહેતા શીખી ગયો હતો.
૧૫ દિવસ પૂરા થયા. આર્યન જ્યારે અમદાવાદ પાછો ફર્યો, ત્યારે તેના ચહેરા પર એક અજીબ તેજ હતું. તેની ઓફિસની એ જ ફાઈલો અને એ જ મીટિંગ્સ હતી, પણ હવે આર્યન બદલાઈ ગયો હતો. હવે તે ગમે તેટલી ભીડમાં હોય, પણ દિવસની ૧૫ મિનિટ પોતાના 'એકાંત' માટે ચોક્કસ કાઢતો.તેણે શીખી લીધું હતું કે દુનિયા સાથે કનેક્ટ થવા માટે ક્યારેક ડિસકનેક્ટ થવું ખૂબ જરૂરી છે.
