વહાલા પપ્પા
આજે પાંચ વર્ષ પછી તમારી સામે દિલ ખોલીને વાત કરવા આ પત્ર લખી રહી છું. લગ્ન વખતે જ્યારે મેં આ ઘરનો ઉંબરો ઓળંગ્યો હતો, ત્યારે આંખમાં નવા સપના હતા, પણ એ ખબર નહોતી કે આ સપનાઓ એક દિવસ કાચની જેમ તૂટીને મારી જ આંખોમાં વાગશે. પપ્પા, તમારી લાડકી દીકરી હવે એ નથી રહી જે તમે મને વિદાય કરતી વખતે જોઈ હતી.
આ પાંચ વર્ષના એક-એક દિવસમાં મેં જે સહન કર્યું છે, તે શબ્દોમાં કદાચ નહીં સમાય, પણ મારે આજે તમને બધું જ કહેવું છે.
મૌનનો બોજ અને અપેક્ષાઓ
આ ઘરમાં આવ્યા પછી મને સમજાયું કે દીકરી પાસે ફક્ત સંસ્કાર જ નહીં, પણ પોતાની જાતને ભૂંસી નાખવાની અપેક્ષા રાખવામાં આવે છે. સવારથી સાંજ સુધી મશીનની જેમ કામ કરવા છતાં, ક્યારેય કોઈના મોઢેથી 'શાબાશ' કે 'તું થાકી હશે' એવા બે શબ્દો સાંભળવા નથી મળ્યા. જો ક્યારેય થોડી તબિયત નરમ હોય, તો પણ એને આળસ ગણવામાં આવતી. તમારી દીકરી જે તમારા ઘરે રાણી બનીને રહેતી, અહીં માત્ર એક જવાબદારી પૂરું કરવાનું સાધન બની ગઈ છે.
શબ્દોના ઘા
શારીરિક થાક કરતાં પણ માનસિક પીડા વધારે હોય છે. પપ્પા, જ્યારે સાસરીમાં વાત-વાતમાં તમારા સંસ્કાર પર સવાલ ઉઠાવવામાં આવે છે, ત્યારે મારું કાળજું ચિરાઈ જાય છે. મને જે કંઈ પણ કહેવામાં આવે એ હું સહન કરી લઉં છું, પણ જ્યારે તે લોકો એમ કહે છે કે "તારા બાપે આ જ શીખવાડ્યું છે?" ત્યારે મને લાગે છે કે મારું અસ્તિત્વ જ શૂન્ય થઈ ગયું છે. હું અંદરથી ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડું છું, પણ મારા આંસુ લૂછવા વાળું અહીં કોઈ નથી.
એકલી લડાઈ
મેં હંમેશાં સંબંધોને સાચવવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. પતિ પાસે આશા હતી કે તેઓ મારો પક્ષ લેશે, પણ તેઓ પણ હંમેશાં મૌન રહ્યા અથવા તો લોકલાજની દુખતી નસ દબાવીને મને જ શાંત કરી દીધી. દરેક તહેવારે, દરેક પ્રસંગે જ્યારે હું હસતી હોઉં છું, ત્યારે અંદરથી એક ડૂસકું દબાયેલું હોય છે. રાત્રે અંધારામાં ઓશીકું ભીનું કરીને સૂઈ જાઉં છું જેથી કોઈને મારી લાચારીની ખબર ન પડે.
પપ્પા, હવે હું થાકી ગઈ છું
મને ડર લાગે છે કે આ પાંચ વર્ષના સંઘર્ષમાં ક્યાંક મારી અસલિયત ખોવાઈ ગઈ છે. હું હસી શકતી નથી, હું ખુલીને જીવી શકતી નથી. પપ્પા, શું સાસરે જવું એટલે પોતાના સ્વાભિમાનને ગીરવે મૂકી દેવું? શું સ્ત્રીનું જીવન માત્ર બીજાની ખુશીઓ માટે પોતાની જાતને હોમી દેવું જ છે?
આજે આ પત્ર લખતી વખતે મારા હાથ ધ્રૂજી રહ્યા છે અને કાગળ પર આંસુના ડાઘ પડી રહ્યા છે. મને ખબર નથી કે આગળ શું થશે, પણ મારે તમને આ સત્ય જણાવવું હતું કારણ કે હવે આ પીડા હૃદયમાં સમાતી નથી.
તમારો જ આશરો અને તમારી જ છત્રછાયા યાદ આવે છે, પણ દીકરી હોવાના નાતે સમાજની મર્યાદાઓ મને બાંધી રાખે છે. બસ, આટલી જ વેદના છે કે જેને મેં મારું ઘર માન્યું, ત્યાં જ હું આજે પારકી બની ગઈ છું.
જીવન ઝેર કરતાં અઘરું, કફરું, કડવું લાગે છે જો હું તમને મારા મન ની આ વાત ના કરતે તો ચોક્કસ હવે આગળ શ્વાસ લેવા અઘરા પડતે પપ્પા હું હિંમત નથી હારી બસ હું પોતે પોતાની જાત ને હારી છું ઓળખ હારી છું અસ્તિત્વ ને હારી છું પણ તમારી પાસે ફરી આવી શકું એ હિંમત ને હારી છું આ પત્ર વાંચી રડતા નહીં હું ફરીથી ઊભી થઈશ જ આમ જીવ નહી છોડુ
લિ.,
તમારી વહાલી દીકરી
#પપ્પા #પત્રલેખન #અનેરી
