શબ્દોના સીમાડા: 'ધબકારાનો લોખંડી દોસ્ત'
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
ગામના પાદરે વડલાની છાયામાં ઉભેલો એ છકડો આજે સાવ મૌન હતો. જેનો અવાજ આખા પંથકમાં ગાજતો, જેની ઘરઘરાટી સાંભળીને સીમમાં કામ કરતા મજૂરો સમજી જતા કે 'ભીખાબાપાનો લાલઘોડો' નીકળ્યો છે, એ આજે નિષ્પ્રાણ થઈને પડ્યો હતો.
ભીખાબાપા ઉંમરના આરે પહોંચેલા, ચહેરા પર કરચલીઓનું જાળું, પણ આંખોમાં આજેય એ જ ખુમારી. તેમણે જ્યારે આ છકડો લીધો હતો, ત્યારે આખું ગામ જોવા ઉમટ્યું હતું. લાલ રંગનો ચળકતો છકડો, આગળ મોટું એન્જિન અને પાછળ લોખંડનું મજબૂત ડાલું. એ સમયે ભીખાબાપાએ તેના પર પેઇન્ટથી લખાવ્યું હતું: 'માતૃકૃપા જીવશે ત્યાં સુધી સાથ દેશે.'
વાસ્તવિકતાનો પહેલો ઘા
રાત્રે જ્યારે ભીખાબાપાના એકના એક દીકરા, કાનજીને અચાનક ઉપડ્યો હતો શ્વાસનો હુમલો. ગામમાં કોઈ ગાડી નહોતી. મુશળધાર વરસાદ પડતો હતો. ભીખાબાપાએ ધ્રૂજતા હાથે છકડાનું હેન્ડલ માર્યું. એક... બે... ત્રણ... છકડો શરૂ ન થયો. ભીખાબાપાની આંખોમાં પાણી આવી ગયા. "એલા ભાઈ, આજે દગો ન દેતો! આજે તારે મારા કૂળનો દીવો બચાવવાનો છે."
અને જાણે એ લોખંડના એન્જિને ભીખાબાપાની આંતરડીનો અવાજ સાંભળ્યો હોય તેમ, એક જોરદાર ધડાકા સાથે છકડો ગરજી ઉઠ્યો. એ રાત્રે કાદવ-કીચડ ખૂંદતો છકડો શહેરની હોસ્પિટલ પહોંચ્યો. ડોક્ટરે કહ્યું, "પાંચ મિનિટ મોડા પડ્યા હોત તો અનર્થ થઈ જાત." ભીખાબાપાએ હોસ્પિટલની બહાર ઉભેલા છકડાના બોનેટ પર હાથ ફેરવ્યો, જાણે કોઈ વડીલ પોતાના દીકરાને આશીર્વાદ આપતા હોય.
વર્ષો વીતતા ગયા. છકડો જૂનો થયો, ભીખાબાપા પણ થાક્યા. કાનજી હવે મોટો થઈ ગયો હતો. તેને હવે આ 'ખખડધજ' છકડામાં બેસવામાં શરમ આવતી હતી. તે શહેરમાં ભણીને મોટો માણસ બનવા માંગતો હતો.
એક દિવસ કાનજીએ કહ્યું, "બાપા, હવે આ ભંગાર કાઢી નાખો. ગામમાં બધા નવી ગાડીઓ લાવ્યા છે, અને આપણે હજી આ ડમડમિયામાં ફરીએ છીએ? આને વેચી દો, જે કાંઈ ઉપજે એમાંથી હું શહેરમાં નાનો ધંધો કરીશ."
ભીખાબાપાની છાતીમાં વીંછી કરડ્યો હોય તેવી વેદના થઈ. જે છકડાએ કાનજીનો જીવ બચાવ્યો હતો, જે છકડાએ આખા ઘરનું પૂરું કર્યું હતું, આજે એ 'ભંગાર' થઈ ગયો?
તેમણે ધીમેથી કહ્યું, "બેટા, આ લોખંડ નથી, આ મારો જીવ છે. તું ભલે શહેરમાં જા, પણ આને વેચવાની વાત ન કરતો."
છેલ્લી મુસાફરી
કાનજી જીદ પર અડ્યો. આખરે ભીખાબાપા હારી ગયા. છકડો વેચવાનો સોદો થયો. ભંગારવાળો લેવા આવવાનો હતો. એ દિવસે ભીખાબાપા વહેલી સવારે ઉઠ્યા. તેમણે છકડાને નવરાવ્યો, તેલ પૂર્યું, અને તેના પર લાગેલું ધૂળનું પડ સાફ કર્યું. તેમની આંખોમાંથી દડદડ આંસુ વહી રહ્યા હતા.
તેમણે છકડાના એન્જિન પાસે જઈને ધીમેથી કહ્યું, "ભાઈ, માફ કરજે. તને સાચવી ન શક્યો. પણ તેં તો મારો સાથ નિભાવવામાં ક્યાંય કમી નથી રાખી."
જેવો ભંગારવાળો આવ્યો અને છકડો શરૂ કરવા ગયો, છકડો શરૂ જ ન થયો. કેટલાય પ્રયત્નો કર્યા, બેટરી બદલી, પ્લગ સાફ કર્યા, પણ એ મૂંગો જ રહ્યો. ભીખાબાપા સમજી ગયા કે આજે છકડાએ પણ હથિયાર હેઠા મૂકી દીધા છે. તેને વેચાવું મંજૂર નથી.
કાનજી ગુસ્સામાં આવ્યો અને પોતે હેન્ડલ મારવા ગયો. પણ અચાનક ભીખાબાપાને હાર્ટ એટેક આવ્યો. તે છકડાની બાજુમાં જ ઢળી પડ્યા. કાનજી હેબતાઈ ગયો. "બાપા! બાપા!" ની ચીસો પાડવા લાગ્યો. ફરી એ જ સ્થિતિ—વરસાદ, મોડી રાત અને હોસ્પિટલ દૂર.
કાનજીએ રડતા રડતા છકડાને વિનંતી કરી, "હે ભગવાન! આ વખતે મારા બાપાને બચાવી લે, હું તને ક્યારેય નહીં વેચું."
અને આશ્ચર્ય વચ્ચે, જે છકડો કલાકોથી શરૂ નહોતો થતો, એ કાનજીના એક જ હેન્ડલે ભભૂકી ઉઠ્યો! એ રસ્તો કાપતો હતો ત્યારે છકડાનો અવાજ જાણે કોઈ રડતી વ્યક્તિનો ડૂસકો હોય એવો લાગતો હતો.
હોસ્પિટલ પહોંચ્યા, પણ મોડું થઈ ગયું હતું. ભીખાબાપા દુનિયા છોડી ગયા હતા. તેમના નિશ્ચેતન દેહને જ્યારે પાછો છકડામાં લાવવામાં આવ્યો, ત્યારે ગામના લોકોએ જોયું કે છકડાના સાઈલેન્સરમાંથી નીકળતો ધુમાડો નહીં, પણ જાણે એની આંખમાંથી નીકળતી વરાળ હતી.
બીજે દિવસે સવારે, ગામના લોકોએ જોયું તો છકડાના ટાયરની હવા આપોઆપ નીકળી ગઈ હતી અને તેનું એન્જિન જામ થઈ ગયું હતું. ભીખાબાપા ગયા, એની સાથે એમનો 'લાલઘોડો' પણ કાયમ માટે શાંત થઈ ગયો.
આ વાર્તા આપણને સમજાવે છે કે સંબંધો માત્ર લોહીના નથી હોતા, ક્યારેક નિર્જીવ વસ્તુઓ સાથે પણ આપણા આત્માના તાર જોડાયેલા હોય છે. વાસ્તવિકતા એ છે કે આપણે જેની કદર સમયસર નથી કરતા, એ ખોયા પછી જ તેની કિંમત સમજાય છે.
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
