રેશમી આંગળીઓનો સથવારો
લેખિકા
Mansi Desai Desai Mansi
Shastri
શહેરના ઘોંઘાટ અને સાંકડી ગલીઓ વચ્ચે પ્રમોદ અને કીર્તિ પોતાનું નવું ઠેકાણું શોધી રહ્યા હતા. કીર્તિના મનમાં એક અજીબ ખાલીપો હતો, જે આઠ વર્ષથી એને કોરી ખાતો હતો. ભાડાના મકાન શોધવા નીકળેલી કીર્તિને એ ખબર નહોતી કે આજે એ મકાન નહીં, પણ એક અધૂરું આયખું પૂરું કરવા જઈ રહી છે.
જુના પરાની એ શાંત શેરીમાં જ્યારે કીર્તિએ પેલી આધેડ સ્ત્રીના ખોળામાં નાની મુન્નીને જોઈ, ત્યારે એના હૃદયમાં એક ધબકારો ચૂકી ગયો હોય તેવું લાગ્યું. મુન્નીની એ નિર્દોષ આંખોમાં દુનિયાભરનું ભોળપણ હતું, પણ એ આંખોમાં ક્યાંક પોતાની જણી જનેતાને ગુમાવ્યાનો અછડતો વસવસો પણ હતો.
નવા સંસારનો આરંભ
સામાન ગોઠવાઈ ગયો હતો. પ્રમોદ ઓફિસે જતો રહ્યો. મકાન જુનવાણી હતું, પણ એની ભીંતોમાં એક હૂંફ હતી. કીર્તિએ જોયું કે ઘરડા માસી (શાંતાબા) રસોડામાં વ્યસ્ત હતા અને મુન્ની ઓસરીમાં ઘોડિયામાં હાથ-પગ ઉછાળતી હતી.
કીર્તિ ધીમે પગલે ઘોડિયા પાસે ગઈ. એણે હજુ ગઈકાલે જ કહેલું કે 'મારી મીઠી નજર લાગશે', પણ એનું મન મુન્ની વગર એક ક્ષણ પણ રહેતું નહોતું. એણે જોયું કે મુન્નીના ગાલ પર પોતે કરેલો કાળો ટીકો હજુ અકબંધ હતો. મુન્નીએ કીર્તિને જોતા જ હસી દીધું. એ હાસ્યમાં કોઈ શરત નહોતી, કોઈ અપેક્ષા નહોતી; બસ એક નિખાલસ સ્વીકાર હતો.
શાંતાબા બહાર આવ્યા અને બોલ્યા, "કીર્તિ વહુ, તમે આને રમાડો છો ત્યારે મને લાગે છે કે આના ભાગ્યમાં કદાચ બે મા લખી હશે. એની સગી જણી તો એને છોડી ગઈ, પણ તમારી આંખોમાં જે હેત જોઉં છું ને, એ તો એની મામાં પણ નહોતું."
કીર્તિની આંખો ભરાઈ આવી. એણે મુન્નીને તેડી લીધી. એ નાનકડું શરીર જ્યારે કીર્તિની છાતીએ અડક્યું, ત્યારે આઠ વર્ષનો સૂકો રણ જેવો ખોળો જાણે લીલોછમ થઈ ગયો.
સંબંધોની નવી વ્યાખ્યા
દિવસો વીતતા ગયા. હવે કીર્તિ અને મુન્નીનો એક અલગ જ સંસાર રચાવા લાગ્યો હતો. સવારે પ્રમોદના ડબ્બા પેક કરવાથી લઈને રાત્રે સુવા સુધી, કીર્તિનો બધો સમય મુન્ની આસપાસ વીતતો. શાંતાબા અને દાદા પણ રાજી હતા. એમને તો ભગવાને ઘડપણમાં ટેકો અને બાળકીને સાચવનારી એક 'મા' આપી દીધી હતી.
એક રાત્રે મુન્નીને સખત તાવ આવ્યો. ચોમાસાની ઋતુ હતી અને અંધારી રાત. શાંતાબા ગભરાઈ ગયા. પ્રમોદ ઘરે નહોતો. કીર્તિએ મુન્નીને છાતીએ વળગાડી રાખી હતી. એ આખી રાત જાગી. ઠંડા પાણીના પોતા મૂક્યા, લમણે હાથ ફેરવ્યો અને સતત ભગવાનને પ્રાર્થના કરતી રહી.
"હે પ્રભુ, જો મારી 'મીઠી નજર' ખરેખર લાગી હોય, તો એનું બધું દુઃખ મને આપી દે. પણ આ ફૂલ જેવી બાળકીને કંઈ ન થવું જોઈએ."
સવારે જ્યારે તાવ ઉતર્યો અને મુન્નીએ પહેલીવાર કીર્તિના ગાલ પર એની નાનકડી રેશમી આંગળીઓ ફેરવી 'મા...' જેવો અધૂરો શબ્દ બોલવાનો પ્રયત્ન કર્યો, ત્યારે કીર્તિની આંખમાંથી વહેતા આંસુએ આઠ વર્ષનો બધો સંતાપ ધોઈ નાખ્યો.
જૂની સ્મૃતિઓનો પડછાયો
એક દિવસ ઘરના આંગણે એક લક્ઝરી ગાડી આવીને ઉભી રહી. એ મુન્નીની સગી મા – શાંતાબાની દીકરી હતી. એના નવા સંસારમાં બધું જ હતું, પણ કદાચ ક્યાંક પસ્તાવો જાગ્યો હતો. એ મુન્નીને જોવા આવી હતી.
શાંતાબા કડક થઈ ગયા, "હવે કેમ આવી? તેં તો આને પથરો સમજીને તરછોડી દીધી હતી ને?"
પેલી સ્ત્રી રડવા લાગી, "માં, મને એકવાર મારી દીકરીને તેડવા દે. મારો જીવ નથી માનતો."
પણ આશ્ચર્યની વાત એ હતી કે જ્યારે એ સ્ત્રીએ મુન્નીને તેડવા હાથ લાંબા કર્યા, ત્યારે મુન્ની રડવા લાગી અને કીર્તિના પાલવ પાછળ છુપાઈ ગઈ. જે લોહીનો સંબંધ હતો, એ ત્યાં હારી ગયો હતો અને જે હૃદયનો સંબંધ હતો, એ જીતી ગયો હતો.
કીર્તિ ઉભી હતી, એના મનમાં દ્વિધા હતી. એ જાણતી હતી કે પોતે માત્ર એક ભાડુઆત છે. એણે મુન્નીને સમજાવવા પ્રયત્ન કર્યો, "બેટા, જો તારી મા આવી છે..."
પણ મુન્નીએ કીર્તિની આંગળી એવી રીતે પકડી રાખી હતી કે જાણે એ જ એનું આખું વિશ્વ હોય. શાંતાબાએ મક્કમતાથી કહી દીધું, "દીકરી, જે દિવસે તેં આને તરછોડી, એ દિવસે તારું માતૃત્વ મરી ગયું હતું. આજે જે આનો ઉછેર કરે છે, જે આના તાવમાં આખી રાત જાગે છે, એ જ આની સાચી મા છે."
નવું આકાશ
પેલી સ્ત્રી ચાલી ગઈ. ઘરમાં ફરી શાંતિ છવાઈ ગઈ. પ્રમોદ આ બધું જોઈ રહ્યો હતો. એણે કીર્તિની પાસે જઈને કહ્યું, "કીર્તિ, આપણે જે ભાડાનું મકાન શોધવા નીકળ્યા હતા, ત્યાં આપણને આખું ઘર અને એક પરિવાર મળી ગયો છે. મેં નક્કી કર્યું છે કે આપણે અહીંથી ક્યાંય જવું નથી. આપણે આ મકાન ખરીદી લઈશું અને મુન્નીને સત્તાવાર રીતે દત્તક લઈશું."
કીર્તિ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. એના સપનામાં પણ આવું સુખ નહોતું.
સાંજનો સમય હતો. આકાશમાં કેસરી રંગના વાદળો વિખરાયેલા હતા. ઓસરીમાં ખાટલા પર બેસીને શાંતાબા માળા કરતા હતા. દાદા છાપું વાંચતા હતા. પ્રમોદ અને કીર્તિ આંગણામાં મુન્નીને ચાલતા શીખવતા હતા.
કીર્તિએ ફરીથી કાજળની ડબ્બી કાઢી. મુન્નીના લમણે મોટો ચાંદલો કર્યો. આ વખતે એણે રડતા રડતા નહીં, પણ હસતા હસતા કહ્યું:
"માસી, લોકો કહે છે કે મીઠી નજર લાગે તો નુકસાન થાય. પણ આજે મને સમજાયું કે જો નજરમાં સાચું હેત હોય ને, તો એ નજર કોઈનું નસીબ પણ બદલી શકે છે. મુન્નીને મારી નજર લાગી કે નહીં એ તો ખબર નથી, પણ મુન્નીની નિર્દોષ નજરે મારું આખું જીવન તેજસ્વી કરી દીધું છે."
હવે કીર્તિ માટે 'ભાડુઆત' શબ્દ ભૂતકાળ બની ગયો હતો. એ આ ઘરની વહુ અને મુન્નીની 'યશોદા' બની ગઈ હતી. પેલી જૂની ઓસરીમાં હવે માત્ર વાસણોનો અવાજ નહીં, પણ એક નવા અને સંપૂર્ણ પરિવારનો ખડખડાટ હાસ્ય ગુંજતો હતો.
બોધ: લોહીના સંબંધો કરતા પણ ક્યારેક હૃદયના સંબંધો વધુ મજબૂત સાબિત થાય છે. માતૃત્વ એ માત્ર જન્મ આપવાથી નથી આવતું, પણ ઉછેર અને સમર્પણથી આવે છે.
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
