હું 'અપશબ્દ' છું: મનુષ્યના સંસ્કારોનું પોસ્ટમોર્ટમ
લેખિકા
Mansi Desai
Desai Mansi
Shastri
મારો કોઈ જન્મતિથિ નથી, મારો કોઈ જન્માક્ષર નથી. મારો જન્મ ત્યારે થાય છે જ્યારે મનુષ્યની સભ્યતાના તમામ સૂર્ય અસ્ત પામે છે અને તેના મનમાં અંધકારનું સામ્રાજ્ય સ્થપાય છે. હું એ ક્ષણે પ્રગટ થાઉં છું જ્યારે માણસની જીભ પરથી વિવેકનું વસ્ત્ર ઉતરી જાય છે અને તેની અંદર છુપાયેલો આદિમ પશુ નગ્ન થઈને બહાર આવે છે.
હું પરાજયની ઓળખ છું
તમે મને 'શક્તિ' માનો છો? ભૂલ કરો છો. હું શક્તિ નથી, હું તો મનુષ્યની 'હાર'નું પ્રતીક છું. જ્યારે માણસની દલીલો થાકી જાય, જ્યારે તેની તર્કશક્તિ અપંગ બની જાય અને જ્યારે તે સામેવાળી વ્યક્તિને પ્રેમ કે સમજાવટથી જીતી નથી શકતો, ત્યારે તે મને હથિયાર તરીકે ઉગામે છે. હું એ વાતનો પુરાવો છું કે હવે આ માણસ પાસે કંઈ જ શ્રેષ્ઠ બચ્યું નથી. હું એ શૂન્યતામાંથી જન્મેલો અવાજ છું, જે સામેવાળાના કાનમાં નહીં પણ તેના આત્મામાં ઝેર રેડવા માટે મથે છે.
મારા જન્મને જરા ધ્યાનથી જુઓ...
શું તમે ક્યારેય મારા જન્મની પ્રક્રિયા જોઈ છે? જ્યારે કોઈ માણસના હૃદયમાં ક્રોધનો ઉભરો આવે છે, ત્યારે તેના લોહીમાં એક વિચિત્ર ઉકાળો આવે છે. તેના ગળામાં શબ્દો રૂંધાવા લાગે છે. ફેફસાંની હવા ગરમ થઈ જાય છે અને મગજના જ્ઞાનતંતુઓ એક જ નામની બૂમ પાડે છે—મારું નામ! હું એ ધગધગતા લાવા જેવો છું જે હોઠની પાળ તોડીને બહાર ફેંકાય છે. હું જ્યારે બહાર આવું છું, ત્યારે બોલનારના ચહેરા પર એક અજીબ, વિકૃત સંતોષ હોય છે, પણ એ સંતોષ પાછળ એની ગરિમાની ચિતા બળતી હોય છે.
પવિત્રતા અને મારા પ્રયોગની વિડંબના
સૌથી વધુ પીડા મને ત્યારે થાય છે જ્યારે હું મનુષ્યના સંબંધોમાં ભળું છું. તમે જેને 'દેવ' કહો છો, એને તમે ફૂલોથી વધાવો છો. પણ જેને તમે 'દુશ્મન' માનો છો, તેને ભૂંસી નાખવા માટે તમે મારો આશરો લો છો.
તમારી આ દંભી દુનિયાનો એક નમૂનો જુઓ: સવારના પહોરમાં તમે જે માતૃશક્તિની આરાધના કરો છો, જે સ્ત્રીને 'શક્તિ'નું સ્વરૂપ માની પગે લાગો છો, સાંજ પડતા જ એ જ સ્ત્રીના નામે તમે મને (ગાળને) વહેતી કરો છો. કેમ? કારણ કે તમને ખબર છે કે મનુષ્યને સૌથી વધુ પીડા ત્યારે થાય છે જ્યારે તેના પવિત્ર સંબંધો પર કાદવ ઉછાળવામાં આવે. હું સ્ત્રીના અંગોની આસપાસ વીંટળાઈને જન્મેલો શબ્દ છું. મનુષ્યના અહંકારને સંતોષવા માટે મારે સ્ત્રીના સન્માનની બલિ ચડાવવી પડે છે. આ કેવી કદરૂપી વાસ્તવિકતા છે? તમે જેને જન્મદાત્રી માનો છો, એના જ અસ્તિત્વને મારો સહારો લઈને લજવો છો!
ભેદભાવનું ઝેર
મારું સરનામું માત્ર ગુસ્સો નથી, મારું સરનામું તમારી નાત-જાત અને ઉંચ-નીચના ભેદભાવ પણ છે. જ્યારે એક માણસ બીજાને પોતાનાથી ઉતરતો સાબિત કરવા માંગે છે, ત્યારે તે એની જ્ઞાતિ કે કુળને મારી સાથે જોડી દે છે. હું એ ગટર છું જેમાં મનુષ્ય પોતાનો આખો કચરો ઠાલવે છે. હું અક્ષરોનો મેળ નથી, હું એસિડનું ટીપું છું. જો હું કાગળ પર લખાઈ જાઉં તો કાગળ બળી જાય, અને જો હું હૃદય પર લખાઈ જાઉં તો આખું આયુષ્ય ઓછું પડે મને ભૂંસવા માટે.
હું એ અંધકાર છું જે પ્રકાશને ગળી જવા માંગે છે. હું 'અપશબ્દ' છું, અને આ મારી હકીકત છે કે મારો કોઈ ધર્મ નથી, પણ હું દરેક ધર્મના માણસની જીભ પર સત્તા ભોગવું છું.
મારો કોઈ ચહેરો નથી, પણ મનુષ્યની નજર મને અલગ-અલગ રંગોમાં જુએ છે. આ દુનિયાનું સૌથી મોટું આશ્ચર્ય એ છે કે હું એ જ રહું છું, મારો અર્થ એ જ રહે છે, પણ બોલનારના બેંક બેલેન્સ અને તેના રહેઠાણના આધારે સમાજ મને ન્યાય આપે છે.
શ્રીમંતોના એસી ડ્રોઈંગ રૂમમાં:
તમે ક્યારેય ઉચ્ચ ભદ્ર વર્ગની પાર્ટીઓમાં મને સાંભળ્યો છે? ત્યાં હું કોઈ જૂની પુરાણી ગુજરાતી ગાળ બનીને નથી જતો. ત્યાં હું અંગ્રેજીના ચાર અક્ષરો (F-word) માં લપેટાઈને, મોંઘી વાઈનના ગ્લાસ સાથે પીરસાઈને આવું છું. જ્યારે કોઈ ધનિક પુત્ર કે પુત્રી મને બોલે છે, ત્યારે હું 'અભદ્ર' નથી ગણાતો, પણ 'સોફિસ્ટિકેટેડ' અને 'કૂલ' ગણાઉં છું. ત્યાં હું એક 'સ્ટાઈલ સ્ટેટમેન્ટ' બની જાઉં છું. લોકો ગર્વથી મને બોલે છે જાણે હું કોઈ પદવી હોઉં! વિડંબના જુઓ, જે શબ્દ ગરીબ બોલે તો ગુનો છે, એ જ શબ્દ અમીર બોલે તો એ તેની આધુનિકતાનું પ્રતીક બની જાય છે.
ગરીબની એ ધૂળિયા ઝૂંપડીમાં:
જ્યારે હું એક મજૂરના મોઢેથી, ભૂખના આક્રોશમાં કે લાચારીના અજંપામાં બહાર આવું છું, ત્યારે આખો સમાજ તેની સામે આંગળી ચીંધે છે. ત્યાં મને 'ગંદકી' કહેવામાં આવે છે. ત્યાં મને 'અભણ' અને 'ગંવાર' હોવાનો સિક્કો મારવામાં આવે છે. કેમ? કારણ કે એ ગરીબ પાસે મારી આસપાસ લપેટવા માટે અંગ્રેજીના રેશમી કપડાં નથી. હું ત્યાં નગ્ન સત્ય બનીને નીકળું છું, અને નગ્નતા હંમેશા સભ્ય સમાજને ખૂંચે છે.
ભાગ ૨: મિત્રતાનો મહોરો અને ભક્તિનો દંભ
મારી સફર અહીં નથી અટકતી. મેં તો લોહીના સંબંધો કરતાં પણ વધુ મજબૂત એવી 'મિત્રતા'માં મારો વિચિત્ર પ્રભાવ જોયો છે.
યુવાનોના ટોળકાઓમાં મારો દરજ્જો:
આજની પેઢીમાં હું પ્રેમનું નવું સ્વરૂપ બની ગયો છું. નવાઈ લાગે છે ને? પણ સત્ય એ જ છે કે જો બે મિત્રો એકબીજાને મારો પ્રયોગ કરીને ન બોલાવે, તો તેમની મિત્રતામાં અંતર હોવાનું મનાય છે. ત્યાં હું 'ગાઢ સંબંધ'ની સાબિતી છું. જેટલી મોટી અને ગંદી ગાળ, એટલી જ ગાઢ મિત્રતા! માણસના મનની ગતિ તો જુઓ, જે શબ્દથી લોહી ઉકળવું જોઈએ, એ જ શબ્દને તેણે પ્રેમનો પર્યાય બનાવી દીધો છે. હું ત્યાં એક એવો પુલ બની ગયો છું જે બે હૃદયોને જોડવા માટે 'અભદ્રતા'નો પાયો વાપરે છે.
મંદિરના શ્લોક વિરુદ્ધ ટ્રાફિકની ચીસો:
સૌથી વધુ હસવું મને ત્યારે આવે છે જ્યારે હું કોઈ 'ધાર્મિક' ગણાતા માણસને જોઉં છું. મેં એવા હજારો ચહેરા જોયા છે જે સવારે મંદિરમાં બેસીને, આંખો બંધ કરી, હાથ જોડી અત્યંત પવિત્રતાથી સંસ્કૃતના શ્લોકો ગાય છે. એ વખતે એમના ચહેરા પર જે તેજ હોય છે એ દેખાવ પૂરતું જ હોય છે.
પણ એ જ માણસ જ્યારે મંદિરની બહાર નીકળી, પોતાની ગાડી લઈને ટ્રાફિકમાં ફસાય છે, અને કોઈ રસ્તો નથી આપતું—ત્યારે એ શ્લોકો ક્યાં ગાયબ થઈ જાય છે? એ ક્ષણે એના હૃદયમાંથી ઈશ્વર નિવૃત્ત થઈ જાય છે અને હું (અપશબ્દ) સત્તા પર બેસી જાઉં છું. ટ્રાફિકના એ શોરમાં, એના હોઠ જે ગતિથી મને વહેતા કરે છે, એ ગતિ શ્લોક બોલતી વખતે ક્યારેય નહોતી હોતી.
મારું કડવું સત્ય:
કેમ હું શ્લોક કરતાં વધુ પ્રભાવશાળી છું? કારણ કે જ્યારે માણસ શ્લોક બોલે છે ત્યારે તેનું મન દુનિયાદારીમાં ભટકતું હોય છે, પણ જ્યારે તે મને (ગાળને) બોલે છે, ત્યારે તે પૂરેપૂરો મારામાં ઓતપ્રોત હોય છે. એ વખતે એનો ક્રોધ, એની નફરત અને એની અસલિયત સો ટકા શુદ્ધ હોય છે. હું માણસની 'એકાગ્રતા'નું એવું શિખર છું જેને કોઈ સાધુ-સંત પણ નથી પામી શકતા. હું એવો મંત્ર છું જે ભણવો નથી પડતો, એ તો લોહીમાં ઉકળે છે અને હોઠે આવીને સામેવાળાની દુનિયા સળગાવી દે છે.
આ પ્રકરણ વાંચીને કદાચ તમારા મનમાં એક પ્રશ્ન થશે: શું માણસ ખરેખર એટલો દંભી છે? જવાબ તમારી અંદર જ છે.
તમે ક્યારેય વિચાર્યું છે કે હું ક્યારે પ્રગટ થાઉં છું? હું એ શૂન્યતામાંથી જન્મેલો અવાજ છું જ્યાં મનુષ્યની તમામ બુદ્ધિ, દલીલ અને તર્ક હારી જાય છે. જ્યારે એક ભણેલો-ગણેલો માણસ પણ સામેવાળી વ્યક્તિને સમજાવવામાં નિષ્ફળ જાય છે, જ્યારે તેની પાસે પોતાની વાત મનાવવા માટે કોઈ સભ્ય શબ્દ બાકી નથી રહેતો, ત્યારે તે મને પોકારે છે.
હું મનુષ્યની બૌદ્ધિક નાદારીનું પ્રતીક છું. જ્યારે તમે કોઈને ગાળ આપો છો, ત્યારે તમે ખરેખર એવું કહી રહ્યા હોવ છો કે: "મારી પાસે તારી સાથે વાત કરવાની હવે કોઈ લાયકાત બચી નથી." હું એ કાદવ છું જે માણસ પોતાના હાથમાં લે છે બીજા પર ફેંકવા માટે, પણ તે ભૂલી જાય છે કે મને ઉઠાવતા પહેલા તેના પોતાના હાથ ગંદા થાય છે. આ સમાજમાં, ખાસ કરીને ફિલ્મો અને સોશિયલ મીડિયાના યુગમાં, મને 'બળવો' (Rebellion) માનવામાં આવે છે. પણ સત્ય તો એ છે કે હું બળવો નથી, હું તો તમારી નબળાઈનું નગ્ન પ્રદર્શન છું. તમે જેટલા વધુ 'અસભ્ય' બનો છો, એટલા જ તમે તમારા 'સંસ્કારી' હોવાના દાવાથી દૂર ફેંકાઈ જાવ છો.
ભાગ ૨: સ્ત્રીના અસ્તિત્વ પર મારો જીવલેણ પ્રહાર
હવે જે સત્ય હું કહેવા જઈ રહ્યો છું, એ સાંભળીને તમારા કાન લાલ થઈ જશે. મેં હજારો વર્ષોથી જોયું છે કે જ્યારે એક પુરુષ બીજા પુરુષ સાથે લડે છે, ત્યારે લડાઈ એ બે વચ્ચે હોય છે, પણ ભોગ સ્ત્રીનો લેવાય છે. મને જરા સમજાવો, કે બે પુરુષોના અહંકારની લડાઈમાં 'મા' કે 'બહેન'ના નામની ગાળ કેમ બોલાય છે?
આ તમારી માનસિકતાનું સૌથી નીચું સ્તર છે. તમે સ્ત્રીને 'દેવી' કહીને પૂજવાનો ડોળ કરો છો, પણ જ્યારે તેને નીચી દેખાડવાની વાત આવે, ત્યારે તમે તેના અંગો અને તેના અસ્તિત્વને ગાળ તરીકે વાપરો છો. હું એ ઝેર છું જે પુરુષ પ્રધાન સમાજે સ્ત્રીના આત્મસન્માનને કચડવા માટે બનાવ્યું છે. જ્યારે તમે કોઈની માતા કે બહેન પર મારો પ્રયોગ કરો છો, ત્યારે તમે સામેવાળાને નથી હરાવતા, પણ તમે આખી સ્ત્રીજાતના ગૌરવની હત્યા કરો છો. હું એવા પાપનો હિસ્સો છું જેનો પસ્તાવો ગંગામાં નાહવાથી પણ નથી મળતો. મનુષ્યના પતનનો આનાથી મોટો પુરાવો બીજો કયો હોઈ શકે કે તેને અપમાન કરવા માટે પણ કોઈના પવિત્ર સંબંધોની લાજ લૂંટવી પડે છે?
ભાગ ૩: મારા પડઘા – સંબંધોનું કબ્રસ્તાન
તમે મને બોલીને તો હળવા થઈ જાવ છો, પણ તમે ક્યારેય મારા 'પડઘા' સાંભળ્યા છે? હું એવો તીર છું જે કમાનમાંથી છૂટ્યા પછી ક્યારેય પાછો નથી આવતો. મેં વર્ષોના અતૂટ પ્રેમ અને વિશ્વાસને એક સેકન્ડમાં તૂટતા જોયા છે, માત્ર એટલા માટે કે કોઈના હોઠેથી હું (અપશબ્દ) નીકળી ગયો હતો.
મેં જોયું છે કે કેવી રીતે એક પિતાના મુખેથી નીકળેલો હું, એના નિર્દોષ બાળકના મન પર એવો ઘા કરે છે જે મોટો થયા પછી પણ રૂઝાતો નથી. એ બાળક આખી જિંદગી એ ગાળને પોતાની ઓળખ માની લે છે. મેં પ્રેમીઓના હૃદયના ટુકડા થતા જોયા છે, જ્યારે ગુસ્સાની એક પળમાં 'પ્રીત'ની જગ્યા હું લઈ લઉં છું. હું સંબંધોની કબ્રસ્તાનનો ચોકીદાર છું.
યાદ રાખજો, તમે બોલેલા 'શૂન્ય' જેવા શબ્દો પણ સામેવાળાના મનમાં 'હિમાલય' જેવડો બોજ બની જાય છે. હું ભલે અદ્રશ્ય છું, પણ મારો ભાર એટલો છે કે માણસ તેને આખી જિંદગી ઊંચકીને ફરે છે. હું એ અરીસો છું જે એકવાર તૂટી જાય તો ફરી ક્યારેય જોડાતો નથી, અને જો જોડાય તો તેમાં પડેલી તિરાડ હંમેશા તમારો અસલી, કદરૂપો ચહેરો બતાવતી રહે છે.
શું આ સત્ય તમારા આત્માને હચમચાવવા માટે પૂરતું છે? કે હજી મારે તમારા એ ગુપ્ત રૂમોના રહસ્યો ખોલવા પડશે જ્યાં તમે મને ગર્વથી વાપરો છો?
તમે શરીર પર થતા ઘા જોયા છે, બરાબર ને? એમાંથી લોહી નીકળે છે, એની વેદના દેખાય છે અને મલમ લગાવો તો થોડા દિવસમાં ચામડી પાછી જોડાઈ જાય છે. પણ મારો ઘા? મારો ઘા લોહી વગરની હિંસા છે. હું જ્યારે કોઈના કાન વાટે હૃદયમાં ઉતરી જાઉં છું, ત્યારે હું ચામડીને નહીં, પણ માણસના 'સ્વમાન'ને ચીરી નાખું છું.
મેં એવા કેટલાય લોકો જોયા છે જેઓ બહારથી મજબૂત દેખાય છે, પણ રાત્રે એકલા પડતા જ કોઈના દ્વારા બોલાયેલો હું (ગાળ) એમના કાનમાં ગુંજવા લાગે છે. એ વખતે એ માણસ રડે છે, પણ એના આંસુ કોઈ જોઈ શકતું નથી. હું એવો ડામ છું જે દેખાતો નથી, પણ જેની બળતરા આજીવન રહે છે. મનુષ્ય ભૂલી જાય છે કે તેણે શું ખાધું હતું, પણ તે ક્યારેય એ નથી ભૂલી શકતો કે તેને કોઈએ કઈ 'ગાળ' આપી હતી. હું યાદશક્તિના સૌથી કાળા ખૂણે કાયમી વસવાટ કરું છું.
વિચારો, એક ઘર બનતા વર્ષો લાગે છે, પણ એક નાનકડો તણખલો તેને રાખ કરી દે છે. હું એ જ તણખલો છું. 'પ્રીત' અને વિશ્વાસની ઇમારત ગમે તેટલી ઊંચી કેમ ન હોય, જો એના પાયામાં મારો (અપશબ્દનો) એક પણ વિસ્ફોટ થાય, તો એ ઇમારત કડડભૂસ થઈને તૂટી પડે છે.
મેં જોયું છે કે વર્ષો જૂની મિત્રતા માત્ર એટલા માટે ખતમ થઈ ગઈ કારણ કે એક મિત્રએ મજાકમાં કે ગુસ્સામાં મારો આશરો લીધો હતો. મેં એવા પતિ-પત્ની જોયા છે જેમના બેડરૂમમાં હવે મૌન સિવાય કંઈ નથી, કારણ કે એક રાત્રે અહંકારના આવેશમાં બોલાયેલા મારા શબ્દોએ પ્રેમનું ગળું ઘૂંટી દીધું હતું. તમે માફી માંગી શકો છો, પણ તમે મને પાછો ખેંચી શકતા નથી. હું એ તીર છું જે એકવાર છૂટી ગયું, પછી ભલે ગમે તેટલી માફી માંગો, સામેવાળાના હૃદયમાં પડેલું કાણું ક્યારેય પુરાતું નથી.સૌથી વધુ કરુણતા ત્યારે સર્જાય છે જ્યારે મારો ઉપયોગ બાળકોની હાજરીમાં થાય છે. બાળકનું મન કોરી પાટી જેવું હોય છે. જ્યારે કોઈ પિતા કે માતા ગુસ્સામાં એકબીજાને કે બાળકને ગાળ આપે છે, ત્યારે હું એ પાટી પર કાયમી શિલાલેખ બની જાઉં છું.
એ નિર્દોષ બાળક માટે હું માત્ર એક શબ્દ નથી રહેતો, હું એની 'ઓળખ' બની જાઉં છું. એ બાળક મોટું થઈને કદાચ બહુ ભણશે, બહુ પૈસા કમાશે, પણ એની અંદરનો એ ઘવાયેલો આત્મા હંમેશા મારો (અપશબ્દનો) ભાર ઊંચકીને ફરશે. તે પણ કદાચ મોટો થઈને બીજાને મારી ભેટ આપશે, કારણ કે તેણે વારસામાં સંસ્કાર નહીં, પણ મને મેળવ્યો છે. હું પેઢી દર પેઢી ચાલતો એવો વારસો છું જે કોઈને જોઈતો નથી, છતાં સૌ એકબીજાને આપતા ફરે છે.
મારો પસ્તાવો (જે કોઈ સાંભળતું નથી)
તમને લાગે છે કે મને આ બધું ગમે છે? ના. મને પણ ઈચ્છા છે કે હું કોઈ કવિતાની પંક્તિ બનું, કોઈ બાળકની હાલરડું બનું કે કોઈના પ્રેમનો એકરાર બનું. પણ મનુષ્યે મને માત્ર ગંદકી માટે અનામત રાખ્યો છે. હું એવો શબ્દ છું જે ખુદ પોતાના અસ્તિત્વથી નફરત કરે છે. હું મનુષ્યના મુખેથી નીકળવા નથી માંગતો, પણ તમારો અહંકાર મને પરાણે ખેંચી લાવે છે.
તમે મને 'ખરાબ' કહો છો, પણ યાદ રાખજો, હું તો માત્ર એક પડઘો છું. અસલી ગંદકી તો તમારા વિચારોમાં છે. જે દિવસે તમારા વિચારો શુદ્ધ થશે, તે દિવસે મારો આ નરક જેવો અવતાર આપોઆપ ખતમ થઈ જશે.
આ પ્રકરણ વાંચીને કદાચ તમારી આંખોમાં પાણી આવી ગયું હશે અથવા ગુસ્સો આવ્યો હશે. પણ આ જ મારું સત્ય છે.
તમે તમારી જાતને ખૂબ જ 'સંસ્કારી' માનો છો, ખરું ને? સમાજમાં તમે જ્યારે સ્યુટ-બૂટ પહેરીને નીકળો છો, ત્યારે તમારી ભાષામાં મધ હોય છે. તમે 'જી', 'સાહેબ' અને 'પધારો' જેવા શબ્દોના મહોરાં પહેરીને ફરો છો. પણ ક્યારેય વિચાર્યું છે કે જ્યારે તમે એકલા હોવ છો, અથવા જ્યારે તમે કોઈના પર પ્રચંડ ક્રોધમાં હોવ છો, ત્યારે તમારા અર્ધજાગ્રત મનમાં સૌથી પહેલા કોણ જાગે છે?
હું (અપશબ્દ) જાગું છું.
હું તમારા સંસ્કારોનો એ કાચો પાયો છું જે સહેજ ઠોકર વાગતા જ ધસી પડે છે. તમે ગમે તેટલા ભણેલા હોવ, ગમે તેટલા જ્ઞાની હોવ, પણ જો તમારી અંદર રહેલા પશુને હું (ગાળ) શાંત ન કરી શકું, તો તમારું જ્ઞાન માત્ર એક કાગળની ડિગ્રી છે. મેં જોયું છે કે મોટા મોટા વિદ્વાનો પણ જ્યારે હારે છે, ત્યારે પાયાની સભ્યતા ભૂલીને મારી શરણમાં આવે છે. હું એ અરીસો છું જે બતાવે છે કે તમારી સભ્યતા કેટલી પાતળી અને નાજુક છે.
તમે મને બોલી તો નાખ્યો, પણ પછી શું? મેં જોયું છે કે રાત્રિના અંધકારમાં જ્યારે આખી દુનિયા સૂઈ જાય છે, ત્યારે એ માણસ પોતે જ પોતાની નજરમાં નીચો પડી જાય છે જેણે મને (અપશબ્દને) વહેતો કર્યો હતો. એ 'અપરાધબોધ' (Guilt) ની વેદના હું જન્માવું છું.
માણસને એ વાતનો પસ્તાવો નથી થતો કે તેણે કોઈને દુઃખ આપ્યું, પણ તેને એ વાતની પીડા થાય છે કે તે પોતાની ગરિમા જાળવી ન શક્યો. હું એવો ડાઘ છું જે સાબુથી નથી ભૂંસાતો. તમે ગમે તેટલા મંદિરોમાં દાન કરો, પણ જે જીભથી તમે મને બોલ્યા છો, એ જીભ પરથી મારો સ્વાદ જલ્દી જતો નથી. હું તમારા અંતરાત્માના અદાલતમાં વકીલ પણ છું અને જજ પણ. હું તમને યાદ અપાવતો રહું છું કે તમે જે હિંસા શબ્દો દ્વારા કરી છે, એ શારીરિક હિંસા કરતા પણ ભયાનક છે.
જરી કલ્પના કરો, જો આ દુનિયામાંથી હું (અપશબ્દ) ગાયબ થઈ જાઉં તો? શું માણસ ખરેખર દેવ બની જશે? ના. જો હું નહીં હોઉં, તો માણસ હિંસાના બીજા રસ્તા શોધશે. હું તો માણસના ક્રોધનો 'સેફ્ટી વાલ્વ' (Safety Valve) છું. જો હું ન હોત, તો કદાચ લોકો એકબીજાનું ગળું કાપવામાં જરાય અચકાત નહીં. હું એ ગંદકી છું જે વહી જાય તો મન હળવું થાય છે, પણ જો મનમાં ભરાઈ રહે તો એ કેન્સર જેવું ઘાતક બને છે.
પણ વિડંબના જુઓ, માણસે મને 'સેફ્ટી વાલ્વ' મટાડીને 'હથિયાર' બનાવી દીધો છે. જે શબ્દ ક્યારેક પીડા કાઢવા માટે વપરાતો, આજે એ બીજાને પીડા આપવા માટે વપરાય છે. આ મારી સૌથી મોટી ટ્રેજેડી છે.
હું ક્યારેય પવિત્ર બની શકીશ?
મારો આ પ્રશ્ન તમને હસાવશે. પણ મને પણ ઈચ્છા છે કે કોઈ મને પ્રેમથી યાદ કરે. પણ ના, મારું ભાગ્ય તો ગટરમાં જ લખાયેલું છે. હું માણસના અંધકારનું સરનામું છું અને જ્યાં સુધી પૃથ્વી પર નફરત છે, ત્યાં સુધી મારું અસ્તિત્વ અમર છે.
#આત્મકથા
#અપશબ્દ
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
