एका दगडाची गोष्ट (Marathi)
मी एक साधा दगड होतो,
रस्त्याच्या कडेला पडून होतो.
लोक माझ्यावरून चालत गेले,
तरीही मी शांत उभा होतो.
एक दिवस एक शिल्पकार आला,
त्याने माझ्यात देव पाहिला.
छिन्नी आणि हातोड्याच्या प्रत्येक घावाने,
माझे नवीन रूप घडविले.
प्रत्येक घाव वेदनादायक होता,
पण मी हार मानली नाही.
त्या वेदनांनीच मला घडवले,
आणि माझे आयुष्य बदलून गेले.
आज मी मंदिरात विराजमान आहे,
लोक श्रद्धेने नतमस्तक होतात.
जो कधीकाळी ठेच लागण्याचे कारण होता,
त्यालाच आज देव मानतात.
बोध:
जीवनातील संकटे आपल्याला तोडण्यासाठी नाहीत; ती आपल्याला घडवण्यासाठी येतात.
