કાલે ચાની ટપરી પર લગભગ ૪૫ વર્ષનો એક પુરુષ એક હાથમાં ચાનો કપ અને બીજા હાથમાં સિગારેટ લઈને લાકડાના પાટિયા પર બેઠેલો દેખાયો.
ન તેનું ધ્યાન ચા પીવામાં હતું, ન સિગારેટ પીવામાં. તેની આંખો તેના પગથી ઘણાં દૂર કોઈ એક બિંદુ પર સ્થિર હતી.
હું તેને ટપરીની બીજી બાજુએથી જોઈ રહી હતી. તેના ચહેરા પર ન ચિંતા હતી, ન હતાશા, ન ઉદાસી. ત્યાં માત્ર એક શૂન્યાવકાશ હતો.
તે ક્ષણે તેના મનમાં શું ચાલી રહ્યું હશે? હું એ જ વિચારી રહી હતી.
પણ કદાચ હકીકત એ હતી કે એ તેના માટે પોતાની સાથે વિતાવેલી એક દુર્લભ ક્ષણ હતી—એવી ક્ષણ જેમાં તે કંઈ વિચારતો જ ન હતો. એ બે ઘડી માટે જીવનની દોડધામથી થોડો દૂર ચાલી ગયો હતો.
હું જ્યારે આવા શૂન્યાવકાશોને જોઉં છું, ત્યારે મને વારંવાર એક પ્રશ્ન થાય છે—શું આ જ કારણ છે કે આજે જીવનમાંથી લાગણીઓ ઓછી થતી જાય છે? શું દરેક વ્યક્તિ ધીમે ધીમે લાગણીશૂન્ય બનતી જઈ રહી છે?
