“માનવ પ્રેમથી દિવ્યતા સુધી”
ગોકુલની ગલીઓમાં આજે, બાળપણ હસતું દેખાય
મથુરાની યાદ સાથે, જીવનનો અર્થ સમજાય
વૃંદાવનમાં પ્રેમ ખીલે, શ્વાસે શ્વાસ સમાય
યમુનાના નીર સમે, રાધાનો રોષ ઓગળાય
મોરલીની મધુર તાનમાં, હૃદયને શાંતિ મળે
મોરપંખ શ્યામના મસ્તકે, ચંદ્ર સમો ઝળહળે
પીળા વસ્ત્રે શોભે કૃષ્ણ, દિવ્ય તેજે ભરાય
રાધાની આંખે એ રૂપે, વિશ્વાસ ફરી વળાય
મટલી ફોડે બાળ શ્યામ, મખણથી હાથ ભરાય
રાધાનો ગુસ્સો હળવો થઈ, સ્મિતમાં બદલાય
રસલીલાની ગોળ ફેરમાં, બે મન એક બનાય
માનવ પ્રેમ પૂર્ણ થાય, દિવ્યતા ત્યાં ઝળહળાય
ગોકુલથી લઈ વૃંદાવન, પ્રેમનો પંથ બન્યો
રાધા ભાવ બની ઊભી રહી, કૃષ્ણ સ્વરૂપ થયો
બે નામ ભૂલાઈ ગયા, એક સત્ય જ જણાયું
એ ક્ષણે રાધા અને કૃષ્ણ, સદા માટે બન્યા
