કંકુથાપા...


એણે એ અવાવરું ઘરની સાકળ ખખડાવી..


કેટલાયે જાળાઓ ત્યાં બાઝી ગયા હતા...


પછી ધીરે રહીને કમાડ ખોલી...


ધીમે ધીમે અંદર પ્રવેશી..


જાણે કે જુવાનીમાથી ફરી બાળપણમાં...


કેટલીયે યઃદો હતી તેની અહીં...


આ ઘરના ખૂણે ખૂણે.., કણે કણે..


પણ આ કંકુવર્ણા...થાપા...


એ ત્યાં જ આવીને અટકી ગઈ...


થયું કે ઊખાડીને ફેંકી દે એને..


એનું નિર્દોષ હાસ્ય.., પેલી ઝાંઝરીનો ઝણકાર..


એની બાળપણથી યુવાનીની સફર...


બધું જ કેદ હતું... એ કંકુવર્ણા થાપામાં...


એકની એક દીકરી.. છતાંય પારકી થાપણ...


એને તો વળાવવી જ પડે... પિતા અને સમાજના એ શબ્દો...


હજી પણ અથડઃતા'તા એને કાને...


એના ગયા પછી વૃધ્ધ પિતા.. વધુ વૃધ્ધ થતા ગયા...


માતા વિહોણી તો એ હતી જ...ને હવે એ ...


પિતા વિહોણી પણ....


બસ હવે આ ઝાંપો... આ અવાવરું ઘરની સાટળ....


અને આ... કંકુવર્ણા થાપા.....


-શર્મિષ્ઠા..'શબ્દકલરવ'

Gujarati Microfiction by Sharmistha : 111066419
Umakant 8 year ago

Thanks for Appraisal ??

Umakant 8 year ago

દિકરીની વિદાય પછી ઘરમાં એક શુન્યાવકાશ સર્જાય છે.સુંદર ભાવવાહિ રચના. અભિનંદન શર્મિષ્ઠા બહેન ?

Umakant 8 year ago

વ્હાલ સોઈ દીકરીની વ્યથા !

The best sellers write on Matrubharti, do you?

Start Writing Now