કંકુથાપા...
એણે એ અવાવરું ઘરની સાકળ ખખડાવી..
કેટલાયે જાળાઓ ત્યાં બાઝી ગયા હતા...
પછી ધીરે રહીને કમાડ ખોલી...
ધીમે ધીમે અંદર પ્રવેશી..
જાણે કે જુવાનીમાથી ફરી બાળપણમાં...
કેટલીયે યઃદો હતી તેની અહીં...
આ ઘરના ખૂણે ખૂણે.., કણે કણે..
પણ આ કંકુવર્ણા...થાપા...
એ ત્યાં જ આવીને અટકી ગઈ...
થયું કે ઊખાડીને ફેંકી દે એને..
એનું નિર્દોષ હાસ્ય.., પેલી ઝાંઝરીનો ઝણકાર..
એની બાળપણથી યુવાનીની સફર...
બધું જ કેદ હતું... એ કંકુવર્ણા થાપામાં...
એકની એક દીકરી.. છતાંય પારકી થાપણ...
એને તો વળાવવી જ પડે... પિતા અને સમાજના એ શબ્દો...
હજી પણ અથડઃતા'તા એને કાને...
એના ગયા પછી વૃધ્ધ પિતા.. વધુ વૃધ્ધ થતા ગયા...
માતા વિહોણી તો એ હતી જ...ને હવે એ ...
પિતા વિહોણી પણ....
બસ હવે આ ઝાંપો... આ અવાવરું ઘરની સાટળ....
અને આ... કંકુવર્ણા થાપા.....
-શર્મિષ્ઠા..'શબ્દકલરવ'
