પાટલીપુત્રની સવાર સામાન્ય નહોતી. નગરના કેન્દ્રમાં આવેલા વિશાળ મેદાનમાં હજારો યુવાનો એકઠા થયા હતા. સમ્રાટ ધનનંદે જાહેરાત કરી હતી કે મગધના સૈન્યમાં નવા સૈનિકો અને સેનાપતિઓની ભરતી કરવામાં આવશે. આ માત્ર સૈન્ય વધારવાની પ્રક્રિયા નહોતી, પણ ગિરિનગરના વિજય પછી પોતાની શક્તિ પ્રદર્શન કરવાની એક રીત હતી.
ચંદ્રપ્રકાશ, જેણે પોતાનું નામ બદલીને હવે 'ભદ્ર' રાખ્યું હતું, તે ભીડમાં એક સામાન્ય યુવાનની જેમ ઊભો હતો. તેણે પોતાના ચહેરા પર પહાડી માટી અને ભસ્મ લગાવી હતી જેથી કોઈ તેને ઓળખી ન શકે. તેની પીઠનો ઘા હજુ ખેંચાતો હતો, પણ તેની આંખોમાં મગધના કિલ્લાના કાંગરા ગણવાની તીવ્રતા હતી.
ભરતીની પ્રક્રિયા અત્યંત કઠિન હતી. પ્રથમ કસોટી હતી—ભારે શિલાઓ ઉપાડીને નિશ્ચિત અંતર કાપવું. ચંદ્રપ્રકાશે જોયું કે મગધના સૈનિકો આ કસોટી દરમિયાન યુવાનોની મજાક ઉડાવી રહ્યા હતા. જે યુવાન નબળો પડતો, તેને કોરડા મારવામાં આવતા. ચંદ્રપ્રકાશનો વારો આવ્યો ત્યારે સેનાના એક ઉચ્ચ અધિકારીએ તેને તાકીને જોયો. "તું તો કોઈ ભિખારી જેવો લાગે છે, આ શિલા તારાથી હલશે પણ ખરી?" અધિકારીએ અટ્ટહાસ્ય કર્યું.
ચંદ્રપ્રકાશે કશું જ બોલ્યા વગર શિલા ઉપાડી. તેના સ્નાયુઓ ખેંચાયા અને પીઠનો ઘા ફરીથી લોહીલુહાણ થયો, પણ તેણે ચહેરા પર પીડાની એક લકીર પણ આવવા ન દીધી. તેણે નિર્ધારિત અંતર પૂરું કર્યું અને શિલાને જમીન પર પછાડી. અધિકારીની હસી હવામાં જ રહી ગઈ.
બીજી કસોટી શસ્ત્રવિદ્યાની હતી. ચંદ્રપ્રકાશ જાણતો હતો કે જો તે પોતાની અસલી ક્ષમતા બતાવશે, તો તેને તક્ષશિલાનો યોદ્ધા માનવામાં આવશે. એટલે તેણે જાણીજોઈને અણઘડ રીતે તલવાર પકડી, પણ તેના પ્રહારોમાં એવી તાકાત રાખી કે સામો સૈનિક ટકી ન શક્યો.
સાંજ પડતા સુધીમાં ચંદ્રપ્રકાશની પસંદગી 'સૂર્ય ટુકડી' માં કરવામાં આવી, જે મહેલના બહારના હિસ્સાની સુરક્ષા માટે હતી. છાયાએ તેને ગુપ્ત રીતે મળીને સૂચના આપી હતી કે આ ટુકડી દ્વારા જ મહેલના શસ્ત્રાગાર સુધી પહોંચવાનો રસ્તો મળે છે.
રાત્રિના સમયે, સૈનિકોના પડાવમાં ચંદ્રપ્રકાશ એકલો બેઠો હતો. તેની બાજુમાં એક બીજો યુવાન આવીને બેઠો, જેનું નામ 'શિખર' હતું. તે પણ પહાડી પ્રદેશથી આવ્યો હોવાનું કહેતો હતો. શિખરે ધીમેથી પૂછ્યું, "ભદ્ર, તને નથી લાગતું કે મગધના મહેલમાં દેખાય છે એટલી શાંતિ નથી? મેં સાંભળ્યું છે કે રાજા ધનનંદ દર રાત્રે પોતાના ખંડમાં કોઈ અજ્ઞાત વ્યક્તિ સાથે મંત્રણા કરે છે."
ચંદ્રપ્રકાશ સતર્ક થઈ ગયો. તેને લાગ્યું કે આ શિખર કાં તો ચાણક્યનો કોઈ બીજો જાસૂસ છે અથવા ધનનંદનો કોઈ બાતમીદાર જે તેને ચકાસી રહ્યો છે. "મને તો બસ પેટ ભરીને અન્ન અને હાથમાં શસ્ત્ર મળે તેમાં જ રસ છે, રાજનીતિમાં નહીં," ચંદ્રપ્રકાશે ટૂંકો જવાબ આપીને વાત ટાળી દીધી.
બીજી તરફ, ગિરિનગરમાં પર્વતક રાજાએ સુવર્ણાને મગધની સરહદ પર જાસૂસી કરવા મોકલી હતી. સુવર્ણા હજુ પણ ચંદ્રપ્રકાશના મૃત્યુના આઘાતમાં હતી, પણ તેની વેરની જ્વાળા વધુ પ્રબળ બની હતી. તેને ખબર નહોતી કે તે જે વ્યક્તિની શોધમાં છે, તે અત્યારે મગધના જ સૈનિક વેશમાં રક્ષક બનીને ઊભો છે.
તે રાત્રે ચંદ્રપ્રકાશે જોયું કે મહેલના મુખ્ય દ્વારથી એક ઢંકાયેલો રથ બહાર નીકળી રહ્યો હતો. રથની આસપાસ મગધના અંગત રક્ષકો હતા. ચંદ્રપ્રકાશે અંધારાનો લાભ લઈને રથનો પીછો કર્યો. તેણે જોયું કે રથ નગરની બહાર આવેલી એક જૂની હવેલી પાસે જઈને ઉભો રહ્યો. રથમાંથી જે વ્યક્તિ નીચે ઉતરી, તેનો ચહેરો જોઈને ચંદ્રપ્રકાશના હોશ ઉડી ગયા.
તે મગધનો કોઈ મંત્રી નહોતો, પણ તક્ષશિલાનો એક જૂનો આચાર્ય હતો જે ઘણા સમયથી ગુમ હતો. ચંદ્રપ્રકાશ સમજી ગયો કે ગિરિનગરમાં થયેલો વિશ્વાસઘાત માત્ર સેનાપતિ રુદ્રમણિ પૂરતો સીમિત નહોતો, પણ તક્ષશિલાના ગર્ભમાં પણ મગધના જંતુઓ ઘૂસી ગયા હતા.
ચંદ્રપ્રકાશે દીવાલ પાછળ છુપાઈને સાંભળ્યું. પેલો આચાર્ય કહી રહ્યો હતો, "ચાણક્ય અત્યારે શોકમાં ડૂબેલા છે. તેમને લાગે છે કે તેમનો સૌથી પ્રિય શિષ્ય મરી ગયો છે. આ જ શ્રેષ્ઠ સમય છે તક્ષશિલાના પુસ્તકાલયને સળગાવવાનો."
ચંદ્રપ્રકાશનું લોહી ઉકળી ઉઠ્યું. તેને સમજાઈ ગયું કે મગધનો અસલી વાર હવે થવાનો છે. તેણે તાત્કાલિક છાયા સુધી આ વાત પહોંચાડવી અનિવાર્ય હતી, પણ તે જ સમયે તેની પાછળ એક તલવારનો ઠંડો સ્પર્શ થયો.
"મેં પહેલા જ કહ્યું હતું ભદ્ર, તારામાં એક સામાન્ય સૈનિક કરતા કંઈક વિશેષ છે," પાછળથી શિખરનો અવાજ આવ્યો.
ચંદ્રપ્રકાશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. શું શિખરે તેને પકડી પાડ્યો હતો? કે શિખર પણ કોઈ ગુપ્ત રમતનો ભાગ હતો?
