ગિરિનગરના આકાશમાં લાલ મશાલનો ગોળો હવામાં લહેરાયો અને નીચે ખીણમાં છુપાયેલા મગધના સૈનિકોએ પોતાના અશ્વોને એડી મારી. પહાડી પથ્થરો પર ઘોડાઓના દાબલાનો અવાજ કોઈ તોફાનની જેમ ગુંજવા લાગ્યો. સુવર્ણાએ પાછળ જોયું, કાલકેતુની તલવાર અંધારામાં વીજળીની જેમ ઝબકી રહી હતી. તેણે કોઈ પણ વિલંબ વગર પહાડી કરાડ તરફ દોટ મૂકી. સુવર્ણાના શ્વાસ ફૂલી રહ્યા હતા, પણ તેની નજર સામેના એ સાંકડા વળાંક પર હતી જ્યાંથી સુરક્ષિત નીકળવું લગભગ અશક્ય હતું. તેણે મુખ્ય માર્ગ છોડીને એક એવી કેડી પકડી જ્યાં એકસાથે બે સૈનિકો ચાલી શકે તેમ નહોતા.
રાજમહેલના ભીતરી ખંડમાં રાજા પર્વતકે હજુ સુવર્ણાએ આપેલો પત્ર પૂરો વાંચ્યો જ હતો, ત્યાં સેનાપતિ રુદ્રમણિ દ્વાર તોડીને અંદર ધસી આવ્યો. રુદ્રમણિના ચહેરા પર એક અજીબ વિજયનો ભાવ અને આંખોમાં વર્ષોનો દબાયેલો બળવો છલકાતો હતો.
"રાજન, તમે તક્ષશિલાનો સાથ આપીને તમારા જ મૃત્યુને આમંત્રણ આપ્યું છે. અત્યારે શિવ મંદિરની નીચેની સુરંગમાં અગ્નિતત્વ (વિસ્ફોટકો) ગોઠવાઈ ગયા છે. જો તમે હમણાં જ શરણાગતિ સ્વીકારીને મગધની મૈત્રી નહીં સ્વીકારો, તો હું મશાલ ચાંપી દઈશ," રુદ્રમણિએ ગર્જના કરી. તેની તલવારની અણી પર્વતકની છાતી તરફ હતી.
પર્વતકે કશું જ બોલ્યા વગર બાજુમાં પડેલી ભારે ઢાલ ઉપાડી અને રુદ્રમણિ પર ત્રાટક્યા. તલવારો ટકરાઈ અને આખા ખંડમાં ધાતુના અવાજો ગુંજવા લાગ્યા. રુદ્રમણિએ એક જોરદાર વાર કર્યો જે પર્વતકે ઢાલ પર ઝીલી લીધો અને વળતા પ્રહારમાં રુદ્રમણિને પાછળ ધકેલ્યો.
પર્વતક જાણતા હતા કે મહેલના રક્ષકો હવે રુદ્રમણિના તાબામાં છે, એટલે તેમણે બાલ્કની તરફ દોટ મૂકી અને નીચે રહેલા ઘાસના ઢગલા પર કૂદકો માર્યો. નીચે તેમનો વિશ્વાસુ અશ્વ સજ્જ હતો. તેમણે લગામ ખેંચી અને અશ્વને શિવ મંદિર તરફ દોડાવ્યો.
તક્ષશિલામાં, આચાર્ય ચાણક્ય પોતાના કક્ષમાં બારી પાસે સ્થિર ઊભા હતા. આચાર્ય વરુણે ઉતાવળે અંદર આવીને કહ્યું, "આચાર્ય, ગિરિનગર તરફથી લાલ ધુમાડો અને મશાલના સંકેતો મળ્યા છે." ચાણક્યએ નકશા પર હાથ મૂક્યો અને વરુણ તરફ જોયું. તેમની આંખોમાં ગંભીરતા હતી. "વરુણ, સૈન્યને તાત્કાલિક સરહદ તરફ રવાના કરો. ગિરિનગરનો ભંડાર અત્યારે જોખમમાં છે અને જો તે નષ્ટ થશે તો આર્યાવર્તનું ભવિષ્ય બદલાઈ જશે." ચાણક્યએ દીવો ઓલવી નાખ્યો અને અંધકારમાં જ ઊભા રહીને દૂર ક્ષિતિજ તરફ જોવા લાગ્યા.
શિવ મંદિરના પ્રાંગણમાં સુવર્ણા પહોંચી ત્યારે તે લોહીલુહાણ હતી. કાલકેતુએ તેને ચારે બાજુથી ઘેરી લીધી હતી. સુવર્ણાની શક્તિ ખૂટી રહી હતી પણ તેનો નિશ્ચય અડીખમ હતો. ચંદ્રપ્રકાશ મંદિરમાંથી બહાર આવ્યા ત્યારે તેમણે જોયું કે રુદ્રમણિ મંદિરની પાછળના ગુપ્ત કક્ષ તરફ દોડી રહ્યો હતો. તેના હાથમાં સળગતી મશાલ હતી. ચંદ્રપ્રકાશ અને સુવર્ણાની નજર એકબીજા સાથે મળી. ચંદ્રપ્રકાશ સમજી ગયા કે જો તે સુવર્ણાને બચાવવા રોકાશે, તો વિસ્ફોટ આખા ગિરિનગરને રાખ કરી દેશે અને જો સુરંગમાં જશે તો સુવર્ણાનો જીવ જોખમમાં હતો.
બરાબર એ જ સમયે પર્વતક રાજા પોતાના અશ્વ સાથે ત્યાં ધસી આવ્યા. તેમણે કાલકેતુના સૈનિકો પર હુમલો કર્યો અને સુવર્ણાને રક્ષણ પૂરું પાડ્યું. "યુવરાજ, સુવર્ણાને હું સંભાળી લઉં છું, તમે રુદ્રમણિને રોકો! ગિરિનગર તમારા ભરોસે છે!" પર્વતકની આ બૂમ સાંભળી ચંદ્રપ્રકાશ ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર સુરંગના અંધકારમાં ધસી ગયા. સુરંગમાં ગંધક અને ભેજની તીવ્ર વાસ આવતી હતી. રુદ્રમણિ સુરંગના છેડે પહોંચીને વિસ્ફોટકોના ઢગલા પાસે ઊભો હતો. તેણે ચંદ્રપ્રકાશને જોયા અને એક પિશાચી હાસ્ય સાથે મશાલ વિસ્ફોટકો તરફ ફેંકી.
ચંદ્રપ્રકાશે પોતાની ઓઢણી હવામાં વીંઝીને મશાલને રોકવાની કોશિશ કરી, પણ મશાલ જમીન પર પડીને વિસ્ફોટકો તરફ સરકવા લાગી. ચંદ્રપ્રકાશે વિસ્ફોટકોના પાત્રોને પકડીને નજીકના ઊંડા જળસ્ત્રોત તરફ ધક્કો માર્યો. રુદ્રમણિએ ખંજર કાઢીને ચંદ્રપ્રકાશની પીઠ પર ઘા કર્યો. અસહ્ય પીડા છતાં ચંદ્રપ્રકાશે રુદ્રમણિને મજબૂત પકડમાં લીધો અને બંને જલકુંડના ઊંડા પાણીમાં ખાબક્યા. તે જ પળે એક જોરદાર ધડાકો થયો અને સુરંગની છત પરથી મસમોટા પથ્થરો નીચે પડવા લાગ્યા. સુરંગનું મુખ સંપૂર્ણપણે કાટમાળથી બંધ થઈ ગયું.
મંદિરની બહાર પર્વતક અને સુવર્ણાએ ધરતીને ધ્રૂજતી અનુભવી. "યુવરાજ!" સુવર્ણાએ કીકિયારી પાડી, પણ તેની સામે માત્ર પથ્થરોનો ઢગલો અને ધૂળના ગોટેગોટા હતા. કાલકેતુ અને બાકીના સૈનિકો વિસ્ફોટનો ભયાનક અવાજ સાંભળીને ભાગી ગયા હતા. પર્વતક રાજા પથ્થરો હટાવવા માટે પોતાના સૈનિકોને આદેશ આપી રહ્યા હતા, પણ કાટમાળ એટલો વિશાળ હતો કે તેને હટાવવામાં દિવસો વીતી શકે તેમ હતા. સુવર્ણા ઘૂંટણિયે પડી ગઈ, તેના ગાલ પરથી અવિરત આંસુ વહી રહ્યા હતા.
તક્ષશિલામાં, ચાણક્ય હજુ પણ બારી પાસે સ્થિર ઊભા હતા. આચાર્ય વરુણ તેમની પાછળ મૌન ઊભા હતા, કોઈ કશું બોલી શકતું નહોતું. ચાણક્યએ ધીમેથી પોતાની આંગળીના વેઢા ગણવાનું શરૂ કર્યું. તેમના ચહેરા પરના હાવભાવ વાંચવા અશક્ય હતા. "વરુણ, ઇતિહાસ એ લોકો જ લખે છે જેઓ અંધકારમાં પણ માર્ગ શોધી જાણે છે," તેમણે ધીમા અવાજે કહ્યું.
સુરંગની અંદર, ઘોર અંધકાર અને પથ્થરોની નીચે એક સાંકડી જગ્યામાં ચંદ્રપ્રકાશનો શ્વાસ રૂંધાઈ રહ્યો હતો. રુદ્રમણિનું શરીર તેની બાજુમાં નિશ્ચેતન પડ્યું હતું. ચંદ્રપ્રકાશનો એક હાથ પથ્થર નીચે દબાયેલો હતો અને શરીરમાંથી લોહી વહી રહ્યું હતું. તેને લાગ્યું કે તેના જીવનનો અંત આ સુરંગની શાંતિમાં જ છે. તે જ સમયે, તેને અંધકારની પેલે પારથી કોઈના પગરવનો અવાજ સંભળાયો. કોઈ સુરંગની અંદર, બીજી તરફથી તેની નજીક આવી રહ્યું હતું.
ચંદ્રપ્રકાશની આંખો અંધારામાં કોઈ આકૃતિને શોધવા લાગી. તે આકૃતિએ ધીમેથી એક પથ્થર હટાવ્યો. તે પર્વતકનો કોઈ સૈનિક નહોતો, કારણ કે બહારનું દ્વાર તો બંધ હતું. તે રહસ્યમય વ્યક્તિએ નીચા નમીને ચંદ્રપ્રકાશના ચહેરા પાસે એક નાનો પ્રકાશ ફેલાવ્યો. ચંદ્રપ્રકાશે ધૂંધળી નજરે જોયું, તે વ્યક્તિનો ચહેરો નકાબથી ઢંકાયેલો હતો. તેણે ચંદ્રપ્રકાશના કાનમાં અત્યંત ધીમેથી કહ્યું, "આચાર્યનો આદેશ છે, હજુ ઘણું કામ બાકી છે. મગધને એમ લાગવું જોઈએ કે તક્ષશિલાનો દીવો બુઝાઈ ગયો છે."
ચંદ્રપ્રકાશ આ સાંભળીને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. આ વ્યક્તિ કોણ હતી? અને આચાર્ય ચાણક્યએ ગિરિનગરની આ સુરંગમાં અગાઉથી જ કોઈને કેવી રીતે ગોઠવ્યો હતો? તે વ્યક્તિએ ચંદ્રપ્રકાશને પથ્થર નીચેથી મુક્ત કર્યો અને તેને એક ગુપ્ત માર્ગ તરફ લઈ જવા લાગ્યો જે પહાડની બીજી તરફ ખૂલતો હતો.
મંદિરની બહાર, સુવર્ણા હજુ પણ પથ્થરો હટાવવાની કોશિશ કરી રહી હતી. તેને ખબર નહોતી કે અંદર શું થયું છે. પર્વતક રાજાએ તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો,
"સુવર્ણા, આપણે હિંમત નથી હારવાની. પણ અત્યારે આપણે ગિરિનગરની રક્ષા કરવાની છે, મગધનો દૂત હજુ આસપાસ જ હોઈ શકે છે."
ગિરિનગરના પહાડો પર નવો સૂર્યોદય થવાની તૈયારીમાં હતો, પણ આ સૂરજ પોતાનામાં અનેક રહસ્યો છુપાવીને આવવાનો હતો. શું મગધ ખરેખર માની લેશે કે ચંદ્રપ્રકાશ મૃત્યુ પામ્યો છે? અને તે રહસ્યમય વ્યક્તિ કોણ હતી જે ચાણક્યના આદેશ પર કામ કરી રહી હતી?
