વ્યૂહરચનાની અંતિમ ક્ષણો અને સિંહની ગુફામાં પ્રવેશ
મધ્યાહનના બાર વાગવાને હવે માત્ર પંદર મિનિટની વાર હતી. જૂનની અસહ્ય ગરમી અને લૂના લીધે અમદાવાદના રસ્તાઓ પર સન્નાટો છવાઈ રહ્યો હતો, પણ સાબરમતી નદીના કિનારે, આશ્રમની પાછળ આવેલા જયવર્ધન રાણાના પર્સનલ ફાર્મહાઉસ ‘રાણા વિલા’ની અંદરનો માહોલ કોઈ બરફની ફેક્ટરી જેવો ઠંડો અને એટલો જ બિહામણો હતો. ઊંચી કાળી દીવાલો, લોખંડના વિશાળ દરવાજા અને બહાર ઉભેલા સિક્યોરિટી ગાર્ડ્સ—આ જગ્યા કોઈ ફાર્મહાઉસ ઓછી અને કોઈ ગુપ્ત કિલ્લો વધુ લાગતી હતી.
એક કાળા રંગની સેડાન કાર ફાર્મહાઉસના પોર્ચમાં આવીને ઉભી રહી. કારનો દરવાજો ખુલ્યો અને વિદેહિતા બહાર આવી. તેના ચહેરા પર ક્યાંય ભયની એક પણ રેખા નહોતી. તેણે ગ્રે સાડીની ઉપર બ્લેક કલરનું ફોર્મલ બ્લેઝર પહેર્યું હતું, જે તેના વ્યક્તિત્વને એક વકીલ અથવા કોઈ મજબૂત વહીવટદાર જેવો લુક આપી રહ્યું હતું. તેના એક હાથમાં માત્ર એક નાની લેધર ફાઇલ હતી અને બીજા હાથમાં તેનો સ્માર્ટફોન.
જ્યારે તે પોર્ચથી આગળ વધી, ત્યારે વિવેક વર્મા ત્યાં જ ઉભો હતો. ગઈકાલ રાતનો બદલો લેવા તેની આંખો તરસતી હતી. તેણે વિદેહિતાને અટકાવી અને કટાક્ષમાં કહ્યું, "મેડમ, અંદર જતાં પહેલાં તમારો ફોન અને આ ફાઇલ અહીં જમા કરાવી દો. સાહેબની સુરક્ષાના નિયમો બહુ કડક છે."
વિદેહિતા ત્યાં જ ઉભી રહી ગઈ. તેણે વિવેક વર્માની આંખોમાં સીધું જોઈને અત્યંત ગંભીર અવાજે કહ્યું, "વર્માજી, તમારા સાહેબે મને ‘સોદો’ કરવા બોલાવી છે, શરણાગતિ સ્વીકારવા નહીં. જો મારો ફોન અને મારી આ ફાઇલ અંદર નહીં જાય, તો વિદેહિતા પણ અંદર નહીં જાય. અને યાદ રાખજો, જો હું આગામી દસ મિનિટમાં સાહેબની સામે નહીં બેસું, તો અર્ણવ પાસે જે ‘ઓટો-ટ્રિગર’ સર્વર છે, તે રાણા સાહેબના બેનામી પ્રોજેક્ટ્સની આખી કુંડળી દિલ્હીની સીબીઆઈ (CBI) ઓફિસમાં લાઈવ ઈમેલ કરી દેશે. નક્કી તમારે કરવાનું છે કે સાહેબની સુરક્ષા વહાલી છે કે એમનું આખું સામ્રાજ્ય?"
વિવેક વર્માના ચહેરા પરનો રંગ ઉડી ગયો. તે વિદેહિતાની આ હિંમતની અપેક્ષા નહોતો રાખી રહ્યો. તેણે ગુસ્સામાં વાયરલેસ માઇક પર અંદર મેસેજ કર્યો અને થોડી જ સેકન્ડોમાં સામેથી ઓર્ડર આવ્યો, "આવવા દો એમને."
વિદેહિતા ગર્વથી આગળ વધી. ફાર્મહાઉસનો અંદરનો હોલ સાગના લાકડાના એન્ટિક ફર્નિચર, મોંઘા ઝુમ્મરો અને જયવર્ધન રાણાના પૂર્વજોના મોટા તૈલીચિત્રોથી સજ્જ હતો. હોલના છેડે, એક વિશાળ ચામડાની સોફા-ચેર પર સફેદ ખાદીનો કુરતો-પાયજામો પહેરીને બેઠો હતો સાઠ વર્ષનો જયવર્ધન રાણા. તેના હાથમાં રૂદ્રાક્ષની માળા હતી, જે તે ધીમે-ધીમે ફેરવી રહ્યો હતો. તેના ચહેરા પર કોઈ સામાન્ય નેતા જેવી ચાપલુસી નહોતી, ત્યાં સત્તાનો અહંકાર અને ક્રૂરતા સાફ દેખાતી હતી.
"આવ, વિદેહિતા બેન. બેસો," રાણાએ અત્યંત નરમ પણ પહાડી અવાજે સામે રહેલી સોફા તરફ ઈશારો કર્યો.
વિદેહિતા કોઈ પણ સંકોચ વગર બેસી ગઈ. તેણે ફાઇલ ટેબલ પર મૂકી.
"તારા પતિ સુમિતને અત્યારે ખાનપુર ઓફિસમાં ઈડીના અધિકારીઓ બરાબરનો સરભરા કરી રહ્યા હશે," રાણાએ માળા ફેરવતાં ફેરવતાં કહ્યું. "એક જ ઝાટકે તેં તારા સાત વર્ષના સંસારના ચીથરા ઉડાવી દીધા? એક સ્ત્રી થઈને તારામાં આટલી નિર્દયતા ક્યાંથી આવી, વિદેહિતા?"
"નિર્દયતા મેં તમારા દીકરા વિક્રમ સેહગલ અને તમારા વહીવટદારો પાસેથી જ શીખી છે, રાણા સાહેબ," વિદેહિતાએ આંખમાં આંખ પરોવીને જવાબ આપ્યો. "જ્યારે તમારી જ કંપનીના કેબિનમાં મારી આબરૂ અને મારા સન્માન પર હુમલો થયો, ત્યારે તમારો આ કાયદો અને તમારી આ રૂદ્રાક્ષની માળા ક્યાં ગઈ હતી? સુમિતે મારો સોદો કર્યો, એટલે મેં તેનો હિસાબ પૂરો કર્યો. હવે વારો તમારો અને તમારા દીકરાનો છે."
જયવર્ધન રાણા ધીમેથી હસ્યો. તેણે ટેબલ તરફ નમીને કહ્યું, "તું બહુ નાની છોકરી છે, વિદેહિતા. તું કાયદા અને મીડિયાના જે ફટાકડા ફોડી રહી છે ને, એનાથી મારા જેવા પહાડને કોઈ ફરક નથી પડતો. વિક્રમે જે ભૂલ કરી, એના માટે મેં તેને ઓલરેડી લંડન મોકલી દીધો છે. એટલે કાયદો તેના સુધી ક્યારેય નહીં પહોંચે. હવે રહી વાત આ કાગળોની..." રાણાએ ટેબલ પર પડેલી ફાઇલ તરફ જોયું. "...આ કાગળો ખરીદવા માટે હું તને પચાસ કરોડ રૂપિયા રોકડા, અમદાવાદની પ્રાઇમ લોકેશનમાં એક આખો કોમર્શિયલ ટાવર અને તારી કરિયરની લાઈફટાઈમ સિક્યોરિટી આપવા તૈયાર છું. બોલ, આનાથી મોટો સોદો કોઈ સ્ત્રી માટે હોઈ શકે?"
વિદેહિતાએ સ્માર્ટફોન હાથમાં લીધો. "તમે બહુ મોડી શરૂઆત કરી, સાહેબ. તમે જે લંડન મોકલવાની વાત કરો છો ને, વિક્રમ સેહગલ અત્યારે દિલ્હી એરપોર્ટ પર ઈમિગ્રેશન હોલ્ડમાં બેઠો છે. અર્ણવે સવારે જ લુકઆઉટ નોટિસ જાહેર કરાવી દીધી છે. તે ક્યાંય ભાગી શકે તેમ નથી."
રાણાના હાથમાં રહેલી રૂદ્રાક્ષની માળા અટકી ગઈ. તેની આંખોમાં પહેલીવાર એક ખૂની આક્રોશ દેખાયો. "વિદેહિતા! તું તારી મર્યાદા ભૂલી રહી છે. આ જયવર્ધન રાણા ધારે તો આ રૂમમાંથી તારી લાશ પણ બહાર નહીં જાય."
"લાશ તો જશે, સાહેબ... પણ એ મારી નહીં, તમારી રાજકીય કરિયરની જશે," વિદેહિતાએ અત્યંત શાંતિથી સ્માર્ટફોનનો સ્ક્રીન રાણા સામે કર્યો. સ્ક્રીન પર એક લાઈવ ઓડિયો-વીડિયો ટ્રાન્સમિશન ચાલી રહ્યું હતું. "મારી આ બ્લેઝરની અંદર કન્સીલ્ડ માઇક્રો-કેમેરા ગોઠવાયેલો છે. તમે હમણાં જે પણ બોલ્યા—લાશ ગાયબ કરવાની વાત, પચાસ કરોડની લાંચની ઓફર અને વિક્રમને ભગાડવાની કબૂલાત—એ બધું જ અત્યારે સેન્ટ્રલ વિજિલન્સ અને દિલ્હીના ત્રણ મોટા ન્યૂઝ એન્કર્સના પર્સનલ સર્વર પર લાઈવ રેકોર્ડ થઈ રહ્યું છે. હું અહીં મરવા નથી આવી, સાહેબ... તમને જીવતેજીવ રાજકીય સ્મશાનમાં મોકલવા આવી છું."
હોલમાં સન્નાટો વ્યાપી ગયો. વિવેક વર્મા પાછળથી દોડીને આવ્યો, "સાહેબ, આનો ફોન ઝૂંટવી લો!"
"ખબરદાર જો આગળ વધ્યા છો તો!" વિદેહિતા ઉભી થઈ ગઈ. તેની આ ગર્જનાથી રાણા વિલા ધ્રૂજી ઉઠ્યો. "જો મને સહેજ પણ ઈજા થઈ, તો આ લાઈવ ફૂટેજ સીધું પબ્લિક ડોમેનમાં વાયરલ થઈ જશે. જયવર્ધન રાણા, હવે સત્તાનો સાપ તમારા ગળામાં જ ભરાયો છે. કાં તો તમારા દીકરાને કાયદાના હવાલે કરો, કાં તો આવતીકાલે સવારે તમારી ધરપકડ માટે તૈયાર રહો."
જયવર્ધન રાણાના ચહેરા પર પરસેવાના ટીપાં વળી ગયા. જે માણસ આખા રાજ્યને પોતાની આંગળી પર નચાવતો હતો, તે આજે એક સ્ત્રીની વગ અને વહિવટ સામે લાચાર દેખાઈ રહ્યો હતો. વિદેહિતાએ પોતાની ફાઇલ ઉઠાવી, પાછળ ફરી અને એક પણ પળ ગુમાવ્યા વગર ફાર્મહાઉસના મુખ્ય દરવાજા તરફ ચાલવા માંડી.
પાછળ હોલમાંથી વિવેક વર્માનો રાડ પાડતો અવાજ આવ્યો, "સાહેબ, આને જવા દઈશું?"
પણ જયવર્ધન રાણાના મોઢામાંથી એક પણ શબ્દ ન નીકળ્યો. શતરંજની આ બાજીમાં વિદેહિતાએ રાણાના રાજાને સીધો ‘ચેકમેટ’ આપ્યો હતો.
કારમાં બેસતા જ વિદેહિતાએ અર્ણવને કોલ કર્યો, "અર્ણવ, ફર્સ્ટ ફેઝ સક્સેસફુલ. રાણા સંપૂર્ણપણે તૂટી ગયો છે. હવે આગામી ૨૪ કલાકમાં આપણો આખરી બ્લાસ્ટ મીડિયામાં થવો જોઈએ."
અમદાવાદની એ બપોર હવે ન્યાયના એક નવા ઈતિહાસ તરફ આગળ વધી રહી હતી.
