ચીથરા
ભાગ - ૧: કાચના મહેલ અને લોહીના ડાઘ
અમદાવાદના એસ.જી. હાઈવે પર આવેલી એ સેવન-સ્ટાર હોટલના ટેરેસ લાઉન્જમાં હવામાં એક વિચિત્ર નશો હતો. આ નશો માત્ર મોંઘી સ્કોચ કે વિદેશી વાઈનનો નહોતો, પણ સત્તા, પૈસા અને મહોરાંઓ પાછળ છુપાયેલી વાસનાનો હતો. રાતના બાર વાગવા આવ્યા હતા, છતાં શહેરના આ 'સફેદપોશ' વર્ગ માટે તો સાંજ હજુ હમણાં જ પડી હતી. કાચની દીવાલોની પેલે પાર અમદાવાદના ટ્રાફિકની લાઈટો લોહીના ટીપાં જેવી લાલ દેખાતી હતી.
વિદેહિતા એ ભીડમાં એક ખૂણે ઉભી હતી, તેના હાથમાં પકડેલો વાઈન ગ્લાસ તેના લાંબા અને આકર્ષક આંગળાઓ વચ્ચે એક હથિયાર જેવો લાગતો હતો. તેણે ડાર્ક વાઈન કલરની હેન્ડલૂમ સિલ્ક સાડી પહેરી હતી, જે તેના ગોરા વાન પર કોઈ રહસ્યમય પડછાયા જેવી લાગતી હતી. તેના ચહેરા પર એક ઠરેલ ગંભીરતા હતી, જે સામાન્ય રીતે ત્રીસ વટાવેલી અને કરિયરમાં સફળ થયેલી સ્ત્રીઓમાં જોવા મળે છે. પણ વિદેહિતાના કિસ્સામાં એ ગંભીરતા કંઈક બીજું જ કહેતી હતી. તેની આંખોમાં એક તીક્ષ્ણતા હતી—એવી તીક્ષ્ણતા જે સામી વ્યક્તિના મનમાં ચાલતા વિચારોને ચીરીને આરપાર જોઈ શકે.
"કોન્ગ્રેચ્યુલેશન્સ વિદેહિતા! વાઈસ પ્રેસિડેન્ટ... નાની ઉંમરમાં મોટી છલાંગ!" પાછળથી એક પરિચિત, પણ ઘેરો અને કર્કશ અવાજ સંભળાયો.
વિદેહિતાએ પાછળ વળીને જોયું. એ વિક્રમ હતો—કંપનીનો સીઈઓ. મોંઘા અરમાની સૂટમાં સજ્જ વિક્રમના ચહેરા પર દારૂના નશાની લાલી સ્પષ્ટ હતી. તેની આંખોમાં વિદેહિતા માટે પ્રશંસા ઓછી અને માલિકીભાવ વધુ હતો. વિક્રમ એ પ્રકારનો પુરુષ હતો જે માનતો કે દુનિયાની દરેક કિંમતી વસ્તુ, પછી તે જમીન હોય કે સ્ત્રી, તેની ચેકબુકથી ખરીદી શકાય છે.
"થેન્ક્યુ સર," વિદેહિતાએ ટૂંકો અને વ્યાવસાયિક જવાબ આપ્યો. તેના અવાજમાં સહેજ પણ ધ્રુજારી નહોતી.
વિક્રમ તેની નજીક આવ્યો, એટલો નજીક કે તેના શ્વાસમાં રહેલી આલ્કોહોલની ગંધ વિદેહિતાના નાક સુધી પહોંચી ગઈ. તેણે પોતાનો હાથ વિદેહિતાના ખભા પર મૂક્યો અને ધીમેથી પંપાળતા કહ્યું, "આપણે બંને જાણીએ છીએ કે આ પ્રમોશન માત્ર તારી 'મેહનત'નું પરિણામ નથી, ખરું ને? છેલ્લી બેંગ્લોર ટ્રિપમાં તે જે રીતે 'મેનેજ' કર્યું હતું... આઈ એમ ઈમ્પ્રેસ્ડ."
વિદેહિતાના શરીરના રુંવાડા ઉભા થઈ ગયા. એ અપમાન હતું, એક નગ્ન સત્ય હતું જેને સભ્યતાના મહોરા નીચે દબાવવાનો પ્રયત્ન થયો હતો. વિક્રમનો હાથ હવે તેના ખભાથી નીચે ઉતરીને તેની સાડીના પાલવના છેડે પહોંચ્યો હતો. આખી પાર્ટીમાં લોકો હસી રહ્યા હતા, વાતો કરી રહ્યા હતા, પણ વિદેહિતાને લાગ્યું કે જાણે સમય અટકી ગયો છે. તે આલીશાન રુફટોપ હવે તેને કતલખાના જેવું લાગતું હતું.
વિક્રમે હસતા હસતા, બધાની નજર સામે, વિદેહિતાના સાડીના છેડાને સહેજ ખેંચ્યો. એક હળવો અવાજ આવ્યો—કાપડના ફાટવાનો નહીં, પણ સ્ત્રીના આત્મસન્માનના તૂટવાનો. વિદેહિતાના ખભા પરથી સાડીનો છેડો સહેજ ખસી ગયો. લોકોની નજરો તેના ખુલ્લા ખભા અને વિક્રમના નિર્લજ્જ હાસ્ય વચ્ચે અથડાવા લાગી.
એ ક્ષણે વિદેહિતાની અંદર કંઈક મરી ગયું, અને કંઈક નવું જન્મ્યું. તેની નજર સામે તેના ભૂતકાળના એ દિવસો તરી આવ્યા જ્યારે તે એક નાનકડા ફ્લેટમાં 'ચીથરેહાલ' હાલતમાં જીવતી હતી, જ્યાંથી નીકળવા માટે તેણે પોતાની અંદરની 'માણસાઈ'ના કેટલાય કટકા કર્યા હતા. આજે, આટલા ઊંચા લેવલ પર પહોંચ્યા પછી પણ, સમાજ તેને માત્ર એક 'વસ્તુ' જ સમજતો હતો?
તેના મનમાં એક વિચાર વીજળીની જેમ ઝબક્યો—'જો આ લોકો મારા સન્માનના ચીથરા ઉડાડવા માંગતા હોય, તો ભલે... પણ હવે આ ચીથરામાંથી જ હું એવો ફાંસો બનાવીશ જે આ આખી સિસ્ટમના ગળામાં ફસાશે.'
તેણે સાડીનો છેડો સરખો કરવાને બદલે, તેને એ જ અવસ્થામાં રહેવા દીધો. તેણે ગ્લાસમાં રહેલો વાઈન ગાળે-ગાળે ગટગટાવી લીધો અને વિક્રમની આંખોમાં સીધી નજર મિલાવી. વિક્રમ જે તેની લાચારીની અપેક્ષા રાખતો હતો, તે વિદેહિતાની આંખોમાં ભભૂકતી એ 'કાળી આગ' જોઈને એક ડગલું પાછળ હટી ગયો.
"સર," વિદેહિતાનો અવાજ હવે હિમ જેવો ઠંડો હતો, "ચીથરા હંમેશા ગંદકીમાં જ નથી હોતા. ક્યારેક એ તમારી જેવી મોંઘી ઓફિસોના ગાલીચાઓ પર પણ વિખરાયેલા હોય છે. અને યાદ રાખજો, ફાટેલું કાપડ સાંધવું સહેલું છે, પણ ફાટેલો વિશ્વાસ જ્યારે બદલો લેવા નીકળે ને... ત્યારે સામે ગમે તેટલો મોટો મહેલ હોય, એ રાખ થઈ જાય છે."
તે ત્યાંથી એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર નીકળી ગઈ. લિફ્ટમાં ઉતરતા જ તેણે તેનો ફોન કાઢ્યો. સ્ક્રીન પર 'સુમિત' (તેના પતિ) ના ત્રણ મિસ્ડ કોલ હતા. તેણે ફોન સ્વીચ ઓફ કરી દીધો. તેને ખબર હતી કે ઘરે જઈને પણ તેને કોઈ મલમ નથી મળવાનો, ત્યાં પણ એક બીજો 'વ્યવહાર' તેની રાહ જોઈ રહ્યો હતો.
અમદાવાદની સડકો પર તેની કાર ૧૦૦ની ઝડપે દોડી રહી હતી. વિદેહિતાના મનમાં હવે માત્ર એક જ શબ્દ ગૂંજતો હતો—પ્રતિશોધ.
