ભાગ - ૩: ઝેરીલી સવાર અને શતરંજની ચાલ
અમદાવાદના આકાશમાં સૂર્ય હજુ હમણાં જ ડોકિયું કરી રહ્યો હતો. એસ.જી. હાઈવેની આસપાસની ગ્લાસ-બિલ્ડિંગો પર સવારની કુમળી રોશની અથડાઈને પરાવર્તિત થતી હતી, પણ વિદેહિતાના બેડરૂમમાં હજુ પણ ગઈકાલની રાતનો એ ઝેરીલો અંધકાર છવાયેલો હતો. રાતભર તે એક પલકારા માટે પણ સૂઈ શકી નહોતી. તેની આંખોની નીચે આવેલા કાળા કુંડાળા તેની રાતભરની માનસિક ખેંચતાણની સાક્ષી પૂરતા હતા. બાજુમાં સુમિત ઘસઘસાટ ઊંઘી રહ્યો હતો—નિશ્ચિંત, જાણે ગઈકાલે રાત્રે તેણે પોતાની પત્નીના આત્માના લીરેલીરા ન ઉડાડ્યા હોય!
વિદેહિતા પથારીમાંથી ઊભી થઈ. અરીસા સામે ઊભા રહીને તેણે પોતાની જાતને જોઈ. વિખરાયેલા વાળ, સુજી ગયેલી આંખો અને એ જ ખભા પર પડેલી લાલ નિશાની, જ્યાં ગઈકાલે વિક્રમનો પંજો ભીંસાયો હતો. તેણે અરીસામાં પોતાની આંખોમાં જોયું. ત્યાં હવે લાચારી નહોતી, ત્યાં એક પ્રકારની નિર્દયી સ્પષ્ટતા હતી. તેણે મનોમન નક્કી કરી લીધું હતું—આજે રડવાનો વારો તેનો નથી.
તેણે નહાવા માટે શાવર ચાલુ કર્યો. ગરમ પાણીના ટીપાં જ્યારે તેના શરીર પર પડ્યા, ત્યારે તેને લાગ્યું કે જાણે તે ગઈકાલની એ ગંદી યાદોને ધોઈ રહી છે. પણ મનનો મેલ પાણીથી નથી ધોવાતો, એ તો લોહીથી અથવા બદલાથી જ સાફ થાય છે. શાવર નીચે ઉભી રહીને તેણે પોતાની આગામી ચાલ વિચારી લીધી હતી. તે જાણતી હતી કે વિક્રમ પાસે સત્તા છે, પૈસો છે અને સુમિત જેવો ડરપોક સાથીદાર પણ છે, પણ તેની પાસે એ નથી જે વિદેહિતા પાસે છે—માહિતી.
બાથરૂમમાંથી બહાર આવીને તેણે કબાટ ખોલ્યો. આજે તેણે કોઈ નરમ કે સૌમ્ય રંગની સાડી પસંદ ન કરી. તેણે પસંદ કરી ગાઢ કાળા રંગની શિફોન સાડી. કાળો રંગ—જે શોકનો પણ છે અને શક્તિનો પણ. તેણે આંખોમાં ગાઢ કાજલ આંજ્યું, હોઠ પર ઘેરી લાલ લિપસ્ટિક લગાવી. આ શણગાર કોઈને આકર્ષવા માટે નહોતો, આ તો યુદ્ધમાં ઉતરતા પહેલાની રણનીતિ હતી.
સુમિત ડાઇનિંગ ટેબલ પર છાપું વાંચી રહ્યો હતો જ્યારે વિદેહિતા ત્યાં પહોંચી.
"ગુડ, તું તૈયાર થઈ ગઈ. વિક્રમ સાથે વાત કરવા માટે આ લૂક પરફેક્ટ છે. થોડી નરમ પડજે, વિદેહિતા. ભૂલ ગમે તેની હોય, અત્યારે આપણો ફાયદો જોવાનો છે," સુમિતે છાપામાંથી નજર હટાવ્યા વગર કહ્યું.
વિદેહિતાએ તેની સામે જોયું પણ નહીં. તેણે માત્ર પોતાનું પર્સ ઉપાડ્યું અને કારની ચાવી લીધી. "ફાયદો અને નુકસાન... આ બે શબ્દો સિવાય તને કંઈ સમજાય છે ખરું, સુમિત? ખેર, આજે તને સમજાશે કે જ્યારે 'ચીથરા' ભેગા થાય ને, ત્યારે એ જ્વાળા બની જાય છે."
સુમિત કશું સમજે એ પહેલા જ વિદેહિતા ઘરની બહાર નીકળી ગઈ. તેની મર્સિડીઝ અમદાવાદના ટ્રાફિકને ચીરતી ઓફિસ તરફ દોડી રહી હતી. ઓફિસના પાર્કિંગમાં જ્યારે તે ઉતરી, ત્યારે ત્યાં ઉભેલા સિક્યુરિટી ગાર્ડ અને પટાવાળાઓની નજરમાં એક વિચિત્ર કુતૂહલ હતું. ગઈકાલની પાર્ટીના કિસ્સા આખી ઓફિસમાં વણાયેલા હતા. પિતૃસત્તાક સમાજમાં સ્ત્રીના સન્માનના લીરેલીરા ઉડે ત્યારે લોકો સહાનુભૂતિ ઓછી બતાવે છે અને મજા વધુ લે છે. વિદેહિતાએ એ નજરોને પણ હથિયાર બનાવ્યા. તે ટટ્ટાર ચાલે, હાઈ હીલ્સના અવાજ સાથે કોરિડોરમાંથી પસાર થઈ.
વિક્રમની કેબિન બહાર તેની સેક્રેટરીએ તેને રોકવાનો પ્રયત્ન કર્યો, "મેમ, સર હજુ મીટિંગમાં..."
વિદેહિતાએ તેને ધક્કો મારીને દરવાજો ખોલ્યો. અંદર વિક્રમ પોતાના લેધર સોફા પર પગ લંબાવીને બેઠો હતો, હાથમાં સીગાર હતી. વિદેહિતાને જોઈને તેના ચહેરા પર એક વિકૃત મુસ્કાન આવી.
"આવી ગઈ? મેં સુમિતને કહ્યું જ હતું કે તું બહુ સમજદાર છે. બેસ, વિદેહિતા. કાલ રાતના 'ડ્રામા' માટે હું માફી તો નહીં માંગુ, પણ તને એક નવું બોનસ ચોક્કસ આપીશ," વિક્રમે ધુમાડો હવામાં છોડતા કહ્યું.
વિદેહિતા તેની સામેના ખુરશી પર બેઠી. તેણે પોતાના પર્સમાંથી એક પેનડ્રાઈવ કાઢીને ટેબલ પર મૂકી. "બોનસની જરૂર તમને પડશે, વિક્રમ સર. આ પેનડ્રાઈવમાં તમારી એ બધી જ શેલ કંપનીઓની વિગતો છે જેના દ્વારા તમે છેલ્લા ત્રણ વર્ષમાં ૨૦૦ કરોડનું મની લોન્ડરિંગ કર્યું છે. અને હા, એ બેંગ્લોર ટ્રિપના ઓડિયો રેકોર્ડિંગ્સ પણ છે જેમાં તમે મંત્રીશ્રી સાથે જે 'ડીલ' કરી હતી, એના પુરાવા છે."
વિક્રમના ચહેરા પરથી લોહી ઉડી ગયું. તેની સીગાર તેના હાથમાંથી છૂટીને મોંઘા ગાલીચા પર પડી. "તારી હિંમત કેવી રીતે થઈ? તું જાણે છે હું તારું શું કરી શકું છું?"
વિદેહિતા સહેજ આગળ ઝૂકી. તેની આંખોમાં એ જ રણચંડી હતી જેનો પડછાયો પોસ્ટરમાં દેખાતો હતો. "તમે મારું શું કરશો? મારા સન્માનના ચીથરા તો તમે ગઈકાલે જ ઉડાડી દીધા છે. હવે જેની પાસે ગુમાવવા માટે કંઈ જ ન હોય ને, એ સૌથી વધુ ખતરનાક હોય છે. હવે શરતો હું નક્કી કરીશ. પહેલી શરત—તમે આજે જ રિઝાઈન કરશો. બીજી શરત—સુમિતનું જે ઇન્વેસ્ટમેન્ટ તમારી સાથે છે, એ ડૂબશે, અને એ હું પોતે ડુબાડીશ. મારે જોવું છે કે મારો પતિ જ્યારે રસ્તા પર આવશે ત્યારે એ 'મેનેજ' કેવી રીતે કરે છે."
વિક્રમ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. વિદેહિતા ઉભી થઈ. તેણે જતી વખતે પાછળ વળીને જોયું. "યાદ રાખજો, આ માત્ર શરૂઆત છે. હજુ તો આખી દુનિયાએ જોવાનું બાકી છે કે જ્યારે એક 'ચીથરેહાલ' સ્ત્રી પલટવાર કરે છે, ત્યારે કેવા ઇતિહાસ રચાય છે."
તે કેબિનની બહાર નીકળી. આખી ઓફિસ સ્તબ્ધ હતી. વિદેહિતાના ચહેરા પર આજે એક એવી શાંતિ હતી જે તોફાન મચાવ્યા પછી જ મળે.
