ચંદ્રપ્રકાશે અંધકારનો લાભ લઈને પાંથશાળાની પાછળની દીવાલ પરથી છલાંગ લગાવી. નીચે સૈનિકો સુવર્ણાને ઘેરી રહ્યા હતા. સુવર્ણાના કપાળ પરથી લોહી વહી રહ્યું હતું, છતાં તેની તલવારની ધાર દુશ્મનોને નજીક આવતા રોકી રહી હતી.
મગધના સૈનિકોએ જેવો સુવર્ણા પર અંતિમ પ્રહાર કરવા તલવાર ઉગામી, ત્યાં જ હવામાંથી બે કટાર વીંઝાઈ અને સૈનિકોના હાથમાંથી શસ્ત્રો છૂટી ગયા. ચંદ્રપ્રકાશે નકાબધારી વેશમાં મેદાનમાં પ્રવેશ કર્યો. તેની ગતિ એટલી તેજ હતી કે સૈનિકોને સમજાય તે પહેલાં જ તેણે પાંચ રક્ષકોને જમીનદોસ્ત કરી દીધા.
સુવર્ણા આ નવા યોદ્ધાને જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગઈ. તેને લાગ્યું કે આ કદાચ મગધનો કોઈ બળવાખોર સૈનિક હશે. "કોણ છો તમે? અને મને કેમ બચાવી રહ્યા છો?" સુવર્ણાએ તલવાર સાંભળતા પૂછ્યું.
ચંદ્રપ્રકાશે કોઈ ઉત્તર ન આપ્યો. તેણે સુવર્ણાનો હાથ પકડ્યો અને ગલીઓના અંધકારમાં દોટ મૂકી. પાછળથી કાલકેતુની ગર્જના સંભળાઈ, "તેમને પકડો! કોઈ પણ જીવિત બચવું ના જોઈએ!" ચંદ્રપ્રકાશ સુવર્ણાને લઈને એક જૂની અને જર્જરિત હવેલીમાં ઘૂસી ગયો અને દ્વાર ભીડી દીધા.
હવેલીની અંદર ઘોર અંધકાર હતો. સુવર્ણાએ ત્વરિત પોતાની કટાર નકાબધારીની ગરદન પર ટેકવી દીધી. "તારી ઓળખ આપ! તું મને અહીં કેમ લાવ્યો છે?" સુવર્ણાનો અવાજ કઠોર હતો, પણ તેમાં એક પ્રકારની ધ્રુજારી હતી.
ચંદ્રપ્રકાશે ધીમેથી પોતાનું મુખવસ્ત્ર હટાવ્યું. દીવાલની તિરાડમાંથી આવતા ચંદ્રના આછા પ્રકાશમાં તેનો ચહેરો પ્રગટ થયો. સુવર્ણાના હાથમાંથી કટાર છૂટી ગઈ. તેની આંખોમાં અવિશ્વાસ અને હર્ષના આંસુ એકસાથે ઉભરાઈ આવ્યા.
"ચંદ્ર...?" સુવર્ણાના શબ્દો હોઠ પર જ થંભી ગયા. તેણે ધ્રૂજતા હાથે ચંદ્રપ્રકાશના ચહેરાને સ્પર્શ કર્યો, જાણે તે ખાતરી કરવા માંગતી હોય કે આ કોઈ સ્વપ્ન નથી. "તું જીવતો છે? પેલી સુરંગ... તે ધડાકો... મને લાગ્યું કે મેં તને ગુમાવી દીધો છે!"
ચંદ્રપ્રકાશે તેના હાથ પકડી લીધા. "સુવર્ણા, અત્યારે લાગણીઓમાં વહી જવાનો સમય નથી. હું જીવતો છું કારણ કે આચાર્ય ચાણક્યની યોજના હજુ અધૂરી છે. મગધ માટે હું મૃત છું અને એ જ આપણું સૌથી મોટું શસ્ત્ર છે. જો કોઈને પણ ખબર પડી કે ચંદ્રપ્રકાશ જીવિત છે, તો મગધ સાવચેત થઈ જશે."
સુવર્ણાનો ક્રોધ ઓગળી ગયો, પણ ચિંતા વધી ગઈ. "પણ તું અહીં મગધના સૈનિકના વેશમાં શું કરે છે? અને તે વિષારી ભોંયરાનું રહસ્ય શું છે?"
ચંદ્રપ્રકાશે તેને ટૂંકમાં બધું સમજાવ્યું—માલવાની રાજકુમારી, ધનનંદના વિષારી શસ્ત્રો અને આચાર્યનો આદેશ. "સુવર્ણા, તારે અત્યારે જ પાટલીપુત્ર છોડવું પડશે. તારું અહીં રહેવું જોખમી છે. તારે ગિરિનગર જઈને પર્વતક રાજાને સંદેશો આપવાનો છે કે તેઓ પોતાની સેના તૈયાર રાખે, પણ આચાર્યના સંકેત વગર હુમલો ન કરે."
"હું તને અહીં એકલો મૂકીને નહીં જાઉં," સુવર્ણાએ મક્કમતાથી કહ્યું.
"તારે જવું જ પડશે," ચંદ્રપ્રકાશે તેને ગંભીરતાથી સમજાવી. "જો તું પકડાઈશ, તો ધનનંદ મને ઓળખી જશે. આ રાષ્ટ્રહિતનો પ્રશ્ન છે, સુવર્ણા. આપણું મિલન ત્યારે જ સાર્થક થશે જ્યારે આર્યાવર્ત આ અત્યાચારી શાસનથી મુક્ત થશે."
સુવર્ણાએ ભારે હૃદયે ચંદ્રપ્રકાશની વાત સ્વીકારી. બરાબર એ જ સમયે હવેલીની બહાર સૈનિકોની મશાલોનો પ્રકાશ દેખાયો. કાલકેતુ હવેલીને ઘેરી રહ્યો હતો.
"સુવર્ણા, પાછળના ગુપ્ત માર્ગેથી નીકળી જા. હું તેમને રોકી રાખીશ. હું ફરીથી 'ભદ્ર' બનીને તેમની સામે જઈશ જેથી કોઈને શંકા ન જાય," ચંદ્રપ્રકાશે તેને સુરક્ષિત માર્ગ બતાવ્યો.
સુવર્ણાએ ચંદ્રપ્રકાશની આંખોમાં જોયું અને એક ક્ષણ માટે તેને વળગી પડી. "જીવતો રહેજે, ચંદ્ર. તારા વગર આ વિજય પણ અર્થહીન હશે." તે અંધકારમાં ઓગળી ગઈ.
ચંદ્રપ્રકાશે ફરીથી પોતાનું મુખવસ્ત્ર બાંધ્યું અને હવેલીનું મુખ્ય દ્વાર ખોલીને બહાર આવ્યો. તેની સામે સેંકડો સૈનિકો અને કાલકેતુ ઉભા હતા. ચંદ્રપ્રકાશે પોતાની તલવાર મ્યાન કરી અને હાથ ઉપર કર્યા.
"સેનાપતિ, હું તો તમારી સહાયતા કરી રહ્યો હતો. પેલી સ્ત્રી આ તરફ ભાગી છે," ચંદ્રપ્રકાશે ખોટી દિશામાં ઈશારો કર્યો. કાલકેતુએ તેને શંકાની નજરે જોયો, પણ ચંદ્રપ્રકાશના મગજની ચપળતાએ તેને ફરી એકવાર બચાવી લીધો.
પરંતુ, આ ઘટનાએ કાલકેતુના મનમાં એક બીજ રોપી દીધું હતું—'ભદ્ર' નામનો આ સૈનિક કંઈક વધારે પડતો જ હોશિયાર હતો.
