ચંદ્રપ્રકાશની પીઠ પર તલવારની ઠંડી ધાર અડી રહી હતી. હવેલીની પાછળનો એ અંધારો ખૂણો મૌન હતો, પણ વાતાવરણમાં ભયાનક તણાવ હતો. ચંદ્રપ્રકાશે ધીમેથી પોતાનો હાથ હલાવવાની કોશિશ કરી, પણ શિખરનો અવાજ ફરી ગુંજ્યો, "હલવાની કોશિશ પણ ના કરતો ભદ્ર, અથવા મારે કહેવું જોઈએ... યુવરાજ ચંદ્રપ્રકાશ?"
ચંદ્રપ્રકાશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. મગધના હૃદયમાં, શત્રુના ગઢમાં તેની અસલી ઓળખ છતી થઈ ગઈ હતી. તેણે અત્યંત શાંતિથી પૂછ્યું, "તું કોણ છે? અને તારો હેતુ શું છે?"
શિખરે પોતાની તલવાર સહેજ પાછી ખેંચી અને ચંદ્રપ્રકાશની સામે આવ્યો. તેણે પોતાનો નકાબ હટાવ્યો. તેની આંખોમાં કોઈ દુશ્મની નહીં, પણ આદર હતો. "યુવરાજ, મારું નામ શિખર નથી. હું આચાર્ય ચાણક્યનો 'રક્તદૂત' છું. મગધની સેનામાં હું છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી આ દિવસની રાહ જોઈ રહ્યો હતો. આચાર્યએ મને સંકેત આપ્યો હતો કે ગિરિનગરની ઘટના પછી તમે અહીં આવશો."
ચંદ્રપ્રકાશે રાહતનો શ્વાસ લીધો, પણ તે હજુ પૂરેપૂરો નિશ્ચિંત નહોતો. "જો તું આચાર્યનો માણસ છે, તો તેં અત્યારે કેમ મને રોક્યો?"
શિખરે હવેલી તરફ ઈશારો કર્યો. "કારણ કે જો તમે અત્યારે અંદર ગયા હોત તો પકડાઈ ગયા હોત. પેલો ગદ્દાર આચાર્ય જે અંદર છે, તેની સાથે મગધના વિષકન્યાઓ અને અંગરક્ષકોનું આખું સૈન્ય છે. તેઓ માત્ર તક્ષશિલા સળગાવવાની યોજના નથી બનાવી રહ્યા, પણ તેઓ ચાણક્યને પાટલીપુત્ર ખેંચી લાવવા માટે જાળ બિછાવી રહ્યા છે."
ચંદ્રપ્રકાશની મુઠ્ઠીઓ વળાઈ ગઈ. "તક્ષશિલાનું પુસ્તકાલય આપણી સભ્યતાનો આત્મા છે. તેને આંચ પણ ના આવવી જોઈએ. શિખર, મારે અત્યારે જ તક્ષશિલા સંદેશો પહોંચાડવો પડશે."
"એ કામ છાયા કરી દેશે," શિખરે સમજાવ્યું. "તમારે અત્યારે સૂર્ય ટુકડીમાં રહીને મહેલના શસ્ત્રાગારના નકશા મેળવવાના છે. જો આપણે ધનનંદના હથિયારોના ભંડારને નષ્ટ કરી દઈએ, તો તે તક્ષશિલા પર હુમલો કરવાનું સાહસ નહીં કરે."
બંને મહેલના પડાવ તરફ પાછા ફર્યા. રસ્તામાં ચંદ્રપ્રકાશના મનમાં પેલી હવેલીમાં જોયેલા ગદ્દાર આચાર્યનો ચહેરો ઘૂમતો હતો. તેને યાદ આવ્યું કે આ એ જ આચાર્ય હતા જેણે તેને નાનપણમાં શાસ્ત્રવિદ્યાના પાઠ ભણાવ્યા હતા. વિશ્વાસઘાતની આ પરંપરા કેટલી ઊંડી હતી તે વિચારીને તેને ધ્રુજારી છૂટી.
બીજી તરફ, તક્ષશિલામાં આચાર્ય ચાણક્ય પોતાના કક્ષમાં એકલા બેઠા હતા. અચાનક એક કાળું પક્ષી તેમની બારી પર આવીને બેઠું. તેના પગમાં એક નાની ચિઠ્ઠી હતી. ચાણક્યએ ચિઠ્ઠી વાંચી અને તેમના ચહેરા પર એક સૂક્ષ્મ સ્મિત આવ્યું. "તો ચંદ્ર મહેલના ઉંબરા સુધી પહોંચી ગયો છે," તેમણે મનમાં વિચાર્યું. તેમણે તરત જ આચાર્ય વરુણને બોલાવ્યા.
"વરુણ, પુસ્તકાલયની સુરક્ષા બમણી કરી દો. અને હા, નગરમાં એવી અફવા ફેલાવો કે હું ચંદ્રપ્રકાશના મૃત્યુના શોકમાં તક્ષશિલા છોડીને હિમાલય જઈ રહ્યો છું," ચાણક્યએ આદેશ આપ્યો. વરુણ ચકિત હતો, પણ તે જાણતો હતો કે આચાર્ય જ્યારે પોતાની નબળાઈ બતાવે, ત્યારે સમજવું કે તેઓ સૌથી મોટો પ્રહાર કરવાની તૈયારીમાં છે.
પાટલીપુત્રમાં, બીજે દિવસે સવારે ધનનંદે સૈન્યનું નિરીક્ષણ કરવાનું નક્કી કર્યું. ચંદ્રપ્રકાશ પોતાની ટુકડી સાથે હરોળમાં ઊભો હતો. ધનનંદ હાથી પર સવાર થઈને પસાર થઈ રહ્યો હતો. તેની નજર અચાનક ચંદ્રપ્રકાશ પર પડી. ચંદ્રપ્રકાશે પોતાની નજર નીચી કરી લીધી.
ધનનંદે હાથી રોક્યો અને નીચે ઉતર્યો. તે ચંદ્રપ્રકાશની નજીક આવ્યો. ચંદ્રપ્રકાશનું હૃદય તેજ ધબકવા લાગ્યું. શું ધનનંદ તેને ઓળખી જશે? ધનનંદે ચંદ્રપ્રકાશના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને તેના સ્નાયુઓને તપાસ્યા. "તારા શરીરમાં તાકાત તો છે, પણ તારી આંખોમાં કંઈક છુપાયેલું છે," ધનનંદે તેના ચહેરાને નજીકથી જોતા કહ્યું.
ચંદ્રપ્રકાશે અત્યંત નમ્રતાથી જવાબ આપ્યો, "મહારાજ, મારી આંખોમાં મગધ પ્રત્યેની વફાદારી અને શત્રુઓ પ્રત્યેનો ક્રોધ છે."
ધનનંદ હસી પડ્યો. "મને આવા જ સૈનિકો જોઈએ છે. સેનાપતિ, આ યુવાનને આજે રાત્રે મહેલના ભીતરી ખંડની સુરક્ષામાં મૂકો."
આ ચંદ્રપ્રકાશ માટે મોટી તક હતી અને મોટું જોખમ પણ. મહેલનો ભીતરી ખંડ એ જ જગ્યા હતી જ્યાં મગધના તમામ રહસ્યો છુપાયેલા હતા. પણ તે જ રાત્રે, ચંદ્રપ્રકાશને ખબર પડી કે તે જે ખંડની સુરક્ષા કરી રહ્યો છે, તેની અંદર પેલો ગદ્દાર આચાર્ય અને ધનનંદ કોઈ અતિ ગુપ્ત દસ્તાવેજ પર હસ્તાક્ષર કરી રહ્યા છે.
ચંદ્રપ્રકાશે બારીની તિરાડમાંથી જોવાની કોશિશ કરી, પણ તે જ ક્ષણે કોઈએ પાછળથી તેના મોઢા પર હાથ મૂક્યો અને તેને અંધારામાં ખેંચી લીધો.
