અલખની ડાયરીનું રહસ્ય
-રાકેશ ઠક્કર
પ્રકરણ ૧૯ (અંતિમ)
અદ્વિક પોતાની જાતને પુસ્તકાલયના એક ખૂણામાં બેઠેલો જોવે છે. તેની યાદશક્તિ સંપૂર્ણપણે ભૂંસાઈ ગઈ હતી, પણ તેના હૃદયમાં એક અજીબ ખાલીપો હતો. તે ખાલીપો કોઈ ભૂલી ગયેલી વાર્તાનો હતો. તે તેના હાથ પરના ગુલાબના ટેટૂને જોઈ રહ્યો હતો, જે તેને કોઈ અજાણી લાગણીનો અહેસાસ કરાવતો હતો.
પુસ્તકાલયના દરવાજા ખુલી ગયા અને એક વૃદ્ધ માણસ અંદર આવ્યો. તે માણસ મગન જેવો જ દેખાતો હતો, પણ તેના ચહેરા પર કાળો જાદુનો કોઈ ડાઘ નહોતો. તે શાંત અને ખુશ હતો.
મગન: (અદ્વિકને જોઈને) "અરે, તમે અહીં શું કરો છો? તમે ભૂલી ગયા છો કે તમે કોણ છો?"
અદ્વિક મૂંઝવણમાં પડ્યો. તેને લાગ્યું કે આ માણસને તે ઓળખતો નથી.
મગન: "હું તમારા ભૂતકાળનો મિત્ર છું, પણ હું એ મગન નથી જેને તમે જાણતા હતા. હું આ ડાયરીનો ભાગ છું. જ્યારે તમે ડાયરીનો નાશ કર્યો, ત્યારે હું મુક્ત થઈ ગયો."
અદ્વિકે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "તમે શું કહી રહ્યા છો? હું કંઈ સમજી શકતો નથી."
મગન: "તમારું નામ અદ્વિક છે. તમે એક લેખક છો. તમે એક પ્રેમકથા શોધી રહ્યા છો, પણ તમે ભૂલી ગયા છો કે તમે એ પ્રેમકથાનો ભાગ છો."
અદ્વિકે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને તેણે ગુલાબના ટેટૂને જોયું. તેને લાગ્યું કે આ ગુલાબ તેના હૃદય સાથે જોડાયેલું છે.
અદ્વિક: (મગનને જોઈને) "જો હું એક લેખક છું તો શું હું અલખને ફરીથી લખી શકું?"
મગન હસ્યો. "પ્રેમ માત્ર લખી શકાતો નથી. તે અનુભવી શકાય છે. અલખ તમારી ડાયરીમાં નથી, પણ તે તમારા હૃદયમાં જીવંત છે."
પુસ્તકાલયના એક ખૂણામાંથી એક સુંદર, યુવાન છોકરી દેખાઈ. તે છોકરીના ચહેરા પર એક રહસ્યમય હાસ્ય હતું. તે છોકરી કોઈ બીજાની નહીં, પણ અલખની હતી.
અલખ: (અદ્વિકને જોઈને) "તમે મને શોધી લીધી છે. પણ તમે મને ઓળખી શકતા નથી."
અદ્વિકે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "તમે કોણ છો?"
અલખ: "હું એ જ વ્યક્તિ છું જેણે આ વાર્તા લખી છે. હું એ જ વ્યક્તિ છું જેણે તમને પ્રેમ કર્યો છે. હું તમારા જીવનનો એક ભાગ છું, જે ક્યારેય મરી શકતો નથી."
અદ્વિકને લાગ્યું કે તે કોઈ સપનામાં છે. તેને અલખ યાદ નહોતી પણ તેનું હૃદય તેને ઓળખી ગયું હતું. તે ધીમે ધીમે અલખની નજીક ગયો અને તેનો હાથ પકડ્યો.
અલખ: "હું અહીં જીવંત છું, પણ મારી યાદશક્તિ ભૂંસાઈ ગઈ છે. હું તમને યાદ કરી શકતી નથી, પણ હું તમને પ્રેમ કરું છું."
અદ્વિકને આશ્ચર્ય થયું. તેણે કહ્યું, "તો શું આપણે બંને એકબીજાને ફરીથી ઓળખી શકીએ છીએ?"
અલખ: "હા. આપણે ફરીથી એક નવી વાર્તા લખીશું, જ્યાં આપણે આપણા ભૂતકાળને ભૂલી જઈશું, પણ આપણા પ્રેમને યાદ રાખીશું."
અદ્વિક અને અલખે એકબીજાનો હાથ પકડ્યો અને પુસ્તકાલયમાંથી બહાર નીકળ્યા. સુરતની શેરીઓ તેમના માટે નવી હતી, છતાં પણ એક પરિચિત લાગણી હતી. તેઓ જાણતા હતા કે તેમનો ભૂતકાળ ભૂંસાઈ ગયો છે, પણ તેમનો પ્રેમ જીવંત છે.
તેઓ ચાલતા રહ્યા અને એક જગ્યાએ પહોંચ્યા. તે જગ્યા એક જૂનું, ખંડેર ઘર હતું. અદ્વિકને લાગ્યું કે તે આ જગ્યાને ઓળખે છે. તે ઘર અલખનું હતું.
અદ્વિક: (અલખને જોઈને) "મને લાગે છે કે હું આ જગ્યાને ઓળખું છું."
અલખ હસી. "આ મારું ઘર હતું. અહીંથી જ આપણી વાર્તાની શરૂઆત થઈ હતી."
અલખે એક ઊંડો શ્વાસ લીધો અને એક મંત્ર બોલ્યો. ઘરનો રંગ બદલાઈ ગયો, અને તે એક સુંદર, નવા ઘરમાં ફેરવાઈ ગયું.
અદ્વિક અને અલખ ઘરની અંદર ગયા. ઘરની અંદર એક ડાયરી હતી. તે ડાયરી ખાલી હતી. અલખે કહ્યું, "આ ડાયરીમાં આપણી નવી વાર્તા લખીશું. આપણે આપણા ભૂતકાળને ભૂલી જઈશું, પણ આપણા પ્રેમને યાદ રાખીશું."
અદ્વિકે ડાયરીને હાથમાં લીધી. તેના હૃદયમાંથી એક પ્રકાશ નીકળ્યો, અને તે પ્રકાશ ડાયરીમાં સમાઈ ગયો. ડાયરીમાંથી એક કવિતા દેખાઈ.
"યાદો ભૂંસાઈ ગઈ પણ પ્રેમ જીવંત છે. હૃદયમાં વાર્તા, જેનો અંત નથી."
આ કવિતા વાંચીને અદ્વિક અને અલખ હસી પડ્યા. તેઓને ખબર હતી કે તેઓ હવે કાયમ માટે મુક્ત છે. તેઓ તેમના ભૂતકાળને ભૂલી ગયા હતા, પણ તેમનો પ્રેમ જીવંત હતો.
અદ્વિક અને અલખ એકબીજાને જોવા લાગ્યા. તેમના ચહેરા પર ખુશી હતી. તેઓએ એકબીજાનો હાથ પકડ્યો અને એક નવી સફરની શરૂઆત કરી. તેઓ હવે લેખક અને કલાકાર નથી પણ પ્રેમીઓ છે. જેઓ એકબીજાને ફરીથી ઓળખવા અને એક નવી પ્રેમકથા લખવા માટે તૈયાર છે.
પ્રેમ ચોક્કસપણે એક શક્તિ હોઈ શકે છે. તે માત્ર એક લાગણી નથી પણ એક એવી શક્તિ છે જે જીવનમાં અનેક સકારાત્મક પરિવર્તનો લાવી શકે છે.
સમાપ્ત
