ભાગ 1 : પહેલી મુલાકાત
કેટલાક ઘાવ પડતા પહેલાં
જીવન બહુ સાદું હોય છે.
હસવું સહેલું,
વિશ્વાસ કુદરતી
અને પ્રેમ… ડરાવતો નથી.
આરવ માટે પણ એવું જ હતું.
એ દિવસ સામાન્ય હતો.
કોલેજની લાઇબ્રેરી,
બહાર હળવો પવન
અને અંદર પુસ્તકોની સુગંધ.
આરવ ખૂણામાં બેસી
એક નવલકથા વાંચી રહ્યો હતો.
એને માણસો કરતાં
કિરદાર વધારે સમજાતા.
એટલામાં
કોઈએ સામેની ખુરશી ખેંચી.
આરવએ માથું ઊંચું કર્યું.
સામે તારા હતી.
સાદો ડ્રેસ,
ખુલ્લા વાળ
અને આંખોમાં અજીબ શાંતિ.
તારાએ પૂછ્યું:
“આ ખુરશી ખાલી છે ને?”
આરવ થોડું ગભરાયો.
પછી માથું હલાવ્યું.
થોડી ક્ષણ
બન્ને ચૂપ રહ્યા.
પછી તારાએ ફરી કહ્યું:
“તું વાંચે છે,
પણ તારા ચહેરા પરથી લાગે છે
તું વિચારમાં વધારે રહે છે.”
આરવ હસી પડ્યો.
એ પહેલી વાર હતું
કે કોઈ અજાણ્યો માણસ
એને આટલો સાચો વાંચી ગયો.
“અને તું?”
આરવએ પૂછ્યું.
તારાએ પુસ્તક બંધ કરીને કહ્યું:
“હું લોકો વાંચું છું.”
એ વાક્યથી
કંઈક શરૂ થયું.
એ દિવસ પછી
લાઇબ્રેરીમાં મુલાકાતો વધતી ગઈ.
પહેલા પુસ્તકો વિશે,
પછી સપનાઓ વિશે,
અને પછી…
જીવન વિશે.
આરવને લાગ્યું—
આ છોકરી એને સુધારવા નથી આવતી,
એ એને સમજવા આવી છે.
અને એ જ વાત
આરવ માટે સૌથી મોટી હતી.
એને ખબર નહોતી
કે જ્યાં સમજણ શરૂ થાય છે,
ત્યાંથી જ
ઘાવ પડવાની શક્યતા પણ જન્મે છે.
ભાગ 2 : દોસ્તીથી આગળ
લાઇબ્રેરી હવે બહાનું બની ગઈ હતી.
આરવ અને તારા
વાત કરવા મળતા હતા.
ક્યારેક કોલેજના બગીચામાં,
ક્યારેક ચાની ટપરી પાસે,
અને ક્યારેક બસ
કોઈ કામ વગર.
તારા બહુ બોલતી નહોતી,
પણ જે બોલતી
એ સીધું દિલમાં ઉતરતું.
એક દિવસ તારાએ પૂછ્યું:
“આરવ,
તું હંમેશા બીજાઓની વાત સાંભળે છે,
પણ પોતાની બહુ ઓછું કહે છે. કેમ?”
આરવ થોડો અટક્યો.
પછી કહ્યું:
“કારણ કે
જો બધું કહી દઉં,
તો કોઈ રહી નહીં જાય.”
તારાએ એ વાતને હળવેથી પકડી.
કોઈ મજાક નહીં,
કોઈ સલાહ નહીં.
એ બસ એટલું જ બોલી:
“હું રહીશ.”
એ બે શબ્દો
આરવ માટે નવા નહોતા,
પણ આ અવાજમાં
એમને સાચા લાગ્યા.
એ દિવસ પછી
આરવ ધીમે ધીમે ખુલી ગયો.
એ પોતાની નાની નાની વાતો,
પોતાનો ડર,
અને ખાલીપણું
તારાને કહેવા લાગ્યો.
અને તારા
એ બધું સાચવી લેતી.
લોકો કહેતા—
“તમે બંને બહુ અલગ છો.”
આરવ શાંત,
તારા સમજદાર.
પણ આરવ જાણતો હતો—
અલગ હોવું
હંમેશા ખોટું નથી.
એક સાંજે
બગીચામાં બેઠા હતા.
સૂર્ય અસ્ત થતો હતો.
તારાએ અચાનક પૂછ્યું:
“જો હું ક્યારેય દૂર થઈ જાઉં
તો તું શું કરશે?”
આરવ હસ્યો.
પણ એ હાસ્યમાં ડર હતો.
“તું નહીં જશે,”
એણે કહ્યું.
તારાએ કંઈ જવાબ આપ્યો નહીં.
એ પહેલી વાર હતો
જ્યારે આરવના દિલે
નાનો સાડો
લાગ્યો.
પણ એણે અવગણ્યો.
કારણ કે પ્રેમ
શંકાથી નહીં,
વિશ્વાસથી ચાલે છે—
એવું એ માનતો હતો.
એ દિવસે
દોસ્તી હવે
દોસ્તી રહી નહોતી.
એ પ્રેમ બનવા લાગી હતી.
ભાગ 3 : જ્યારે પ્રેમ સ્વીકારાયો
કેટલાક સંબંધો અચાનક નથી થતા.
એ ધીમે ધીમે અંદર પ્રવેશે છે —
પહેલા વાતોમાં,
પછી વિચારોમાં,
અને પછી એવી જગ્યા પર
જ્યાંથી એને કાઢવું મુશ્કેલ બની જાય.
આરવ માટે પ્રેમ એવો જ હતો.
એ તારાને રોજ મળતો હતો,
પણ હજી પણ પોતાને કહેતો —
“આ માત્ર દોસ્તી છે.”
પણ જ્યારે તારા એક દિવસ ન મળે,
ત્યારે આખો દિવસ ખાલી લાગતો,
ત્યારે આરવને સમજાયું
કે આ દોસ્તીથી ઘણું વધારે છે.
એક સાંજ હતી.
આકાશમાં વાદળો હતા,
હવામાં થોડો ઉદાસ પવન
અને રસ્તા પર પીળા લાઇટ્સની લાંબી લાઈન.
આરવ અને તારા
બસ સ્ટોપ પર ઉભા હતા.
કોઈ બોલતું નહોતું,
પણ બંનેને ખબર હતી
કે આજે કંઈક થવાનું છે.
આરવના મનમાં શબ્દો હતા,
પણ હોઠ સુધી પહોંચતા ડરતા હતા.
કારણ કે શબ્દો બોલાઈ જાય પછી
પાછા ખેંચી શકાતા નથી.
તારાએ શાંતિ તોડી.
“આરવ,”
એ ધીમે બોલી,
“તું ક્યારેય એવું લાગ્યું છે
કે કોઈ માણસ
તારા વગરનું ભવિષ્ય
કલ્પી જ ન શકે?”
આરવે તારાની આંખોમાં જોયું.
એ આંખોમાં પ્રશ્ન નહોતો,
એમાં જવાબ છુપાયેલો હતો.
“હા,”
આરવે કહ્યું,
“અને એ લાગણી
મને તારી સાથે થાય છે.”
એ શબ્દો બોલાઈ ગયા.
સાદા હતા,
પણ સાચા હતા.
તારા થોડી ક્ષણ ચૂપ રહી.
એ ક્ષણ આરવ માટે
ઘણું લાંબું લાગી.
પછી તારાએ કહ્યું:
“મને પણ.”
એટલું જ.
ન કોઈ વચન,
ન કોઈ સપના,
ન કોઈ ભવિષ્યની વાત.
પણ એ બે શબ્દોમાં
એક આખું વિશ્વ હતું.
એ દિવસ પછી
આરવ બદલાઈ ગયો.
એ વધારે હસવા લાગ્યો,
ઓછું વિચારીને પણ ખુશ રહેવા લાગ્યો,
અને સૌથી મોટી વાત —
એણે કોઈ પર
પૂરું વિશ્વાસ કરવાનું શીખ્યું.
એ તારાને પોતાનું બધું આપતો ગયો.
સમય, લાગણી,
અને પોતાને પણ.
અને તારા લેતી રહી…
પણ એ જ રીતે આપતી નહોતી.
એ સમયે આરવને એ ખબર નહોતી.
કારણ કે પ્રેમમાં
આપતા માણસને
હંમેશા લાગે છે
કે સામેનો પણ એટલું જ આપે છે.
પણ એ જ જગ્યાએ
ઘાવની પહેલી લકીર
પડી ચૂકી હતી.
દેખાતી નહોતી,
પણ હાજર હતી.
ભાગ 4 : ધીમે ધીમે ખસતું અંતર
પ્રેમ ક્યારેય અચાનક ખતમ થતો નથી.
એ પહેલા બદલાય છે,
પછી ઠંડો પડે છે,
અને છેલ્લે અજાણ્યો બની જાય છે.
આરવ એ બદલાવને પહેલે દિવસથી અનુભવો હતો,
પણ એને નામ આપવાનું ટાળતો રહ્યો.
તારા હવે પહેલાની જેમ
દરેક વાત શેર કરતી નહોતી.
એના મેસેજમાં શબ્દો હતા,
પણ લાગણી ઓછી થતી જતી હતી.
હસવું હતું,
પણ એ હાસ્યમાં હવે
એ જ ગરમી નહોતી.
આરવ પોતાને સમજાવતો રહ્યો—
“શાયદ કામનો દબાણ છે,”
“શાયદ સમય ખરાબ છે,”
“શાયદ હું વધારે વિચારી રહ્યો છું.”
કારણ કે પ્રેમમાં
સૌથી સહેલું કામ
પોતાને જ ખોટું સાબિત કરવું હોય છે.
એક દિવસ
આરવ તારાની રાહ જોતો રહ્યો.
સાંજ પસાર થઈ,
આકાશ અંધારું બન્યું,
અને રસ્તા પર લાઇટો પ્રગટ થઈ.
તારા આવી નહીં.
ફોન કર્યો,
રિંગ ગઈ…
પણ કોઈ જવાબ નહીં.
આરવ ત્યાં જ બેસી રહ્યો.
એને ગુસ્સો નહોતો,
એને ફક્ત ડર હતો.
ડર કે
ક્યાંક એ હવે
જરૂરી નથી રહ્યો.
પછી એક મેસેજ આવ્યો:
“Sorry,
આજે કંઈક કામ આવી ગયું.
કાલે મળીશું.”
આરવએ “ઠીક છે” લખ્યું.
પણ એ “ઠીક છે”
હવે એને જ ખોટું લાગતું હતું.
કાલે મળીશું…
પણ હવે “કાલે”
પહેલાની જેમ ખાતરીભર્યું નહોતું.
આરવ એ દિવસે
લાંબા સમય સુધી
ખાલી રસ્તા પર ચાલતો રહ્યો.
એને સમજાયું—
જે માણસ સાથે ચાલતા
સમય ઉડી જાય,
એ જ માણસ સાથે
રાહ જોવી
સૌથી ભારે લાગે છે.
તારાએ કંઈ ખોટું કર્યું નહોતું.
એ ખોટી નહોતી.
પણ એ હાજર પણ નહોતી.
અને ક્યારેક
ગેરહાજરી જ
સૌથી મોટી ચોટ હોય છે.
આરવ એ બધું જોયું,
સમજ્યું,
અને છતાં ચૂપ રહ્યો.
કારણ કે એ માનતો હતો—
જો હું થોડું વધુ સહન કરીશ,
તો બધું પાછું પહેલું થઈ જશે.
પણ પ્રેમમાં
સહન કરવું
હંમેશા ઉપચાર નથી હોતું.
ક્યારેક
એ જ ઘાવને
ઊંડો બનાવે છે.
અને આરવના દિલમાં
હવે એ ઘાવ
સ્પષ્ટ થવા લાગ્યો હતો.
ભાગ 5 : સવાલ જે પૂછાયો નહીં
કેટલાક સવાલ એવા હોય છે
જે પૂછવા માટે શબ્દો પૂરતા હોય છે,
પણ હિંમત ઓછી પડે છે.
કારણ કે એ સવાલનો જવાબ
મળ્યો પછી
જીવન પહેલું જેવું રહેતું નથી.
આરવ પાસે પણ એ સવાલ હતો.
દરેક દિવસ.
દરેક રાત.
“તુ બદલાઈ ગઈ છે ને?”
“હવે તને મારી જરૂર નથી ને?”
“કોઈ બીજો છે ને?”
આ સવાલો
એના મનમાં ઉછળતા હતા,
પણ હોઠ સુધી આવતાં
ચૂપ થઈ જતા.
કારણ કે આરવ જાણતો હતો—
જો તારા “હા” કહેશે,
તો એ “હા”
એને અંદરથી ખોખલો કરી દેશે.
એક સાંજે
તારા અને આરવ
ઘણાં દિવસો પછી મળ્યા.
કોફી શોપમાં.
એ જગ્યા જ્યાં
એ પહેલા હસ્યા હતા,
એ જ જગ્યા જ્યાં
એ પહેલા સપનાઓ જોયા હતા.
પણ આજે
એજ ખુરશીઓ
થોડી દૂર લાગતી હતી.
તારા ફોન જોતી રહી.
આરવ એની સામે બેઠો રહ્યો.
બન્ને વચ્ચે
શબ્દો નહોતા,
પણ અંતર હતું.
આરવે ધીમે કહ્યું:
“તારા…
તને લાગે છે
અમે પહેલાં જેવા રહ્યા છીએ?”
તારાએ માથું ઊંચું કર્યું.
થોડી ક્ષણ આરવને જોયો.
પછી નજર હટાવી.
“આરવ,”
એ બોલી,
“જીવન હંમેશા એક સરખું નથી રહેતું.”
આ જવાબ પણ
પહેલાની જેમ અધૂરો હતો.
પણ હવે
આરવ એને અવગણી શકતો નહોતો.
એણે કંઈ કહ્યું નહીં.
કોફી પૂરી કરી.
પૈસા ચૂકવ્યા.
અને બહાર નીકળી ગયો.
બહાર હળવો વરસાદ શરૂ થયો હતો.
આરવ છત્રી લઈ આવ્યો નહોતો.
એ બસ ભીંજાતો રહ્યો.
કારણ કે
આજે ભીંજાવાનું દુખ
એને અંદરના દુખ કરતાં
ઓછું લાગતું હતું.
એ રાત્રે
આરવ ઘરે આવ્યો.
રૂમ અંધારું હતું.
એ ખુરશી પર બેસી રહ્યો
અને લાંબા સમય સુધી
કંઈ કર્યું નહીં.
પછી એણે લખ્યું:
“હું સવાલ પૂછતો નથી,
કારણ કે હું જવાબથી નથી ડરતો…
હું એ બદલાવથી ડરું છું
જે જવાબ પછી આવશે.”
એ દિવસે
આરવ સમજ્યો—
ઘાવ પડવા માટે
જોરદાર ઝટકો જરૂરી નથી.
ક્યારેક
ધીમે ધીમે
આશા મરી જાય
એ જ પૂરતું હોય છે.
અને એ જ દિવસે
ઘાવ હવે
માત્ર લકીર નહોતો.
એ દુખ બનવા લાગ્યો હતો.
ભાગ 6 : જ્યાં ઘાવ પડ્યો
કેટલાક દિવસો એવા હોય છે
જે જીવનને બે ભાગમાં વહેંચી દે છે —
એ પહેલાંનું “હું”
અને એ પછીનું “હું”.
આરવ માટે
એ દિવસ શાંત રીતે આવ્યો.
ન કોઈ ઝઘડો,
ન કોઈ મોટો શબ્દ,
ન કોઈ દ્રશ્ય જે ચીસ પાડે.
પણ અંદર
બધું તૂટી ગયું.
એ દિવસે તારા એ પોતે મળવા બોલાવ્યો.
કોઈ બહાનું નહોતું,
કોઈ મોડાશી નહોતી.
એટલામાં જ
આરવને સમજાઈ ગયું —
આ મુલાકાત
સામાન્ય નથી.
એ બંને એક ખુલ્લી જગ્યાએ મળ્યા.
આસપાસ લોકો હતા,
હાસ્ય હતું,
જીવન ચાલતું હતું.
પણ એમની વચ્ચે
સમય અટકી ગયો હતો.
તારા આરવ સામે બેઠી.
આંખોમાં અપરાધ નહોતો,
દયા પણ નહોતી.
ફક્ત નિર્ણય હતો.
“આરવ,”
એ બોલી,
“મારે તારી સાથે
એક સચ્ચી વાત કરવી છે.”
આરવએ માથું હલાવ્યું.
એ અંદરથી તૈયાર નહોતો,
પણ ભાગી પણ શકતો નહોતો.
“તું ખરાબ માણસ નથી,”
તારાએ કહ્યું,
“તું બહુ સાચો છે…
શાયદ વધારે સાચો.”
એ વાક્ય
આરવના દિલમાં
ધીમે ધીમે ઘૂસતું ગયું.
“પણ,”
એ આગળ બોલી,
“હું હવે
એ જ લાગણીમાં નથી.”
આરવને એવું લાગ્યું
કે કોઈએ અવાજ બંધ કરી દીધો છે.
શબ્દો દેખાતા હતા,
પણ સાંભળાતા નહોતા.
“મેં પ્રયત્ન કર્યો,”
તારાએ કહ્યું,
“પણ હું ખોટું વચન આપીને
તને વધુ દુખ આપવા માંગતી નથી.”
આરવએ પૂછ્યું નહીં—
“કોઈ બીજો છે?”
કારણ કે
એ જવાબ હવે
અનાવશ્યક હતો.
એ બસ એટલું જ બોલ્યો:
“તુ ખુશ છે?”
તારા થોડી ક્ષણ અટકી.
પછી કહ્યું:
“હું શાંત છું.”
એ જવાબ
આરવ માટે
સૌથી ભારે હતો.
ખુશી નહોતી,
પણ શાંતિ હતી —
અને એ શાંતિમાં
આરવની જગ્યા નહોતી.
એ દિવસ
આરવ ઘરે આવ્યો
અને પહેલી વાર
ખુલ્લા દિલે રડ્યો.
ન અવાજે,
ન કોઈ સામે.
એ રડ્યો
કારણ કે એ પ્રેમ
સાચો હતો.
અને સાચી વસ્તુ ગુમાવવી
સૌથી વધારે દુખ આપે છે.
એ દિવસે
આરવ ઘાયલ થયો.
કોઈ ચાકૂથી નહીં,
કોઈ શબ્દથી નહીં.
પણ એ સમજથી કે —
તમે કોઈને
તમારું બધું આપી શકો,
અને છતાં
એ તમારા સાથે રહે જ એવું જરૂરી નથી.
અને ત્યાં જ
આરવ “ઘાયલ આશિક” બન્યો.
